III SA/Wa 2276/16

Dnia 7 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca do października 2014 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Q. Sp. z o.o. (zwana dalej: "Skarżąca", "Spółka") pismem z dnia 22 czerwca 2016r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016r., nr [...] , w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca do października 2014r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Skarżąca wskazała, że w wyniku wydania zaskarżonej decyzji Skarżącej zostało określone zobowiązanie podatkowe w podatku VAT w wysokości 1.670.645,01 zł. Zobowiązanie podatkowe dotyczy rozliczeń VAT Skarżącej za okres czerwiec - październik 2014r., a zatem dodatkowo obejmuje odsetki od zaległości podatkowej w kwocie ponad 150.000 zł. W konsekwencji, wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z powstaniem zobowiązania podatkowego i egzekucji od Skarżącej kwoty prawie 2 mln zł. Mając na uwadze rozmiar działalności gospodarczej Skarżącej, kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji znacznie przekracza jej możliwości majątkowe. Wykonanie decyzji naraża Skarżącą na niebezpieczeństwo poniesienia szkody i trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej, a co za tym idzie upadłości i finalnie likwidacji. Skarżąca zaznaczyła, iż jej sytuacja finansowa wypełnia przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." Wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi bowiem do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody Skarżącej oraz trudnych do odwrócenia skutków w postaci stanu upadłości. Skarżąca wskazała, że jej sytuacja w ostatnich latach uległa gwałtownemu pogorszeniu. Podczas gdy w 2014r. zysk netto Skarżącej wyniósł 659.997,99 zł, w 2015r. Skarżąca poniosła stratę w wysokości 401.976,66 zł. Wynika to w szczególności z faktu prowadzenia przez organy podatkowe postępowań i kontroli podatkowych (za okres: maj 2014r. oraz listopad 2014r. - marzec 2015r.) paraliżujących działalność Skarżącej. Postępowania te z jednej strony wiążą się z kosztami po stronie Skarżącej, a z drugiej ograniczają jej aktywność gospodarczą minimalizując zyski. Skarżąca balansuje na granicy utrzymania płynności finansowej. Aktualny wynik finansowy Skarżącej nie pozwala wobec tego na uregulowanie zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że podejmuje starania, aby regulować na bieżąco swoje zobowiązanie wynikające z zaskarżonej decyzji - wnosząc przed organami podatkowymi o wstrzymanie wykonania decyzji po przyjęciu od Skarżącej zabezpieczenia. Wniosek Skarżącej nie ma zatem na celu uniknięcia spłaty należności budżetu państwa, a jedynie wstrzymanie wykonania spornej decyzji do czasu jej prawomocności. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego uniemożliwi Skarżącej regulowanie jej bieżących zobowiązań, w szczególności z tytułu pożyczek, wynoszących na dzień składania skargi 597.620 zł. Mając na względzie powyższe, wykonanie zaskarżonej i spornej decyzji uniemożliwi Skarżącej regulowanie powyższych zobowiązań i spowoduje ich natychmiastową wymagalność, a to skutkować będzie stanem upadłości Skarżącej i zakończeniem przez nią działalności gospodarczej. W konsekwencji, Skarżąca może nie doczekać wyroku Sądu w sprawie zaskarżonej decyzji. Skarżąca jest spółką stanowiącą rodzinną działalność gospodarczą. W konsekwencji, jest ona jedynym źródłem utrzymania dla wspólników oraz ich rodzin. Wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi nie tylko do zaprzestania działalności przez samą Skarżącą, ale również istotnie wpłynie na majątkową sytuację osób, dla których dochody z jej działalności są zasadniczym źródłem utrzymania. Skarżąca stanowi źródło utrzymania nie tylko jej wspólników, ale również osób w niej zatrudnionych. Zaprzestanie działalności gospodarczej przez Skarżącą na skutek utraty płynności finansowej wiązałoby się również z utratą pracy przez zatrudnionych w niej pracowników. Wysoce prawdopodobna upadłość Skarżącej, pociągająca za sobą zwolnienie zatrudnionych pracowników zdaniem Skarżącej wypełnia, wobec tego przesłankę trudnych do odwrócenia skutków z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nawet jeśli wskutek uwzględnienia przez Sąd skargi zaskarżona decyzja zostanie uchylona, a wynikające z niej kwoty zobowiązania podatkowego wyegzekwowanego od Skarżącej zostaną jej zwrócone, przywrócenie działalności gospodarczej Skarżącej i ponowne zatrudnienie zwolnionych wcześniej kluczowych pracowników będzie mało prawdopodobne. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2016r., sygn. akt III SA/Wa 2276/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że Skarżąca nie wykazała zaistnienia w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniających zastosowanie wobec niej instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku sprowadzało się bowiem do stwierdzenia, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, które nie będą mogły być naprawione przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Sąd wskazał także, że obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie w nim: - art. 61 § 3 p.p.s.a., przez niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że WSA nie wstrzymał wykonania decyzji mimo spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. w sytuacji gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącej; - art. 61 § 3 p.p.s.a., przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez WSA, że wykonanie zobowiązania pieniężnego wynikającego z decyzji ma zawsze odwracalny charakter, a w konsekwencji nie może wyrządzić znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nawet w sytuacji, w której wykonanie decyzji doprowadzi do znacznej i trwałej redukcji zatrudnienia i upadłości Skarżącej. Mając na uwadze podniesione zarzuty w zażaleniu wniesiono o zmianę postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. W zażaleniu Skarżąca podtrzymała argumentację przedstawioną we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na potwierdzenie okoliczności stanu faktycznego załączyła szereg dokumentów, m.in. zeznania podatkowe za 2014 i 2015r., bilans i rachunek zysków i strat za 2015r., świadectwa pracy zwolnionych pracowników, zestawienie zobowiązań i należności na dzień 30 czerwca 2016r., rachunek zysków i strat oraz wyciągi z rachunków bankowych za okres 1 kwietnia – 31 lipca 2016r., a także deklaracje VAT-7 i VAT-EU za okres styczeń – czerwiec 2016r. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że wraz z uprzednio złożonym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiła dowody potwierdzające jej obecny stan majątkowy, ponieważ wraz ze skargą zostały przedłożone bilans za 2014r. i deklaracja CIT-8 za 2015r., a do wniosku o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych załączono szereg dodatkowych dokumentów. Ponadto Skarżąca zakwestionowała tezę Sądu o odwracalnym charakterze wykonania zobowiązań pieniężnych. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2017r., sygn. akt I FZ 409/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Odnośnie do tezy Sądu o odwracalnym charakterze zobowiązań pieniężnych, NSA podniósł w uzasadnieniu, że nie zawsze odwracalne są skutki, jakie zapłata określonej sumy pieniężnej może spowodować dla podatnika, w postaci nawet likwidacji jego działalności. Ponadto NSA uznał, że konstatacja Sądu pierwszej instancji, iż skarżąca spółka nie wykazała istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, była co najmniej przedwczesna. NSA zauważył, że do wniosku o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia załączono bilans za 2014r. i deklarację CIT-8 za 2015r. Ponadto, wraz z wnioskiem o zwolnienie z kosztów, Skarżąca przedstawiła szereg dodatkowych dokumentów (min. zeznania podatkowe, zestawienie posiadanych udziałów i należności, rachunek zysków i strat, bilans, wyciągi bankowe, deklaracje VAT), zaś Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się do powyższej dokumentacji. Konieczne zatem jest dokonanie ponownej oceny przez WSA wniosku Skarżącej, z uwzględnieniem znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, również tych załączonych do zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Przypomnieć należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005r., II OZ 52/05). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Jak ponadto podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010r., II FSK 502/09). Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że pełnomocnik Skarżącej formułując w skardze do sądu administracyjnego wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji dołączył doń dokumenty mające znaczenie dla oceny tego wniosku, to jest: bilans i rachunek zysków i strat za 2014r. oraz deklarację CIT-8 za 2015r. Do zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2016r. w przedmiocie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji pełnomocnik Skarżącej dołączył następujące dokumenty mające znaczenie dla oceny tego wniosku, to jest: zeznania podatkowe za lata 2014 i 2015, bilans i rachunek zysków i strat za 2015r., świadectwa pracy zwolnionych pracowników, zestawienie zobowiązań i należności na dzień 30 czerwca 2016r., rachunek zysków i strat za okres 1 stycznia – 30 czerwca 2016r., deklaracje VAT-7 za okres styczeń – czerwiec 2016r., deklaracje VAT-UE za okres styczeń – czerwiec 2016r., wyciągi z rachunków bankowych za okres kwiecień – lipiec 2016r. Należy w tym miejscu odnotować, że w wykazie załączników zawartym w ww. zażaleniu wskazano, że wyciągi dotyczą okresu styczeń – czerwiec 2016r., jednakże do zażalenia nie dołączono wyciągów za okres styczeń – marzec 2016r. Ponadto do zażalenia dołączono kopię pisma z dnia 4 sierpnia 2016r. do WSA w Warszawie w sprawie zwolnienia z kosztów. Należy zaznaczyć, że spośród dokumentów załączonych do zażalenia nie były przesłane wcześniej Sądowi jedynie świadectwa pracy zwolnionych pracowników. Z analizy bilansów i rachunków zysków i strat za lata 2014 i 2015 oraz rachunku zysków i strat za okres 1 stycznia – 30 czerwca 2016r., zeznań podatkowych za lata 2014 i 2015, jak również deklaracji VAT-7 za okres styczeń – czerwiec 2016r. i deklaracji VAT-UE za okres styczeń – czerwiec 2016r., wynika, że Skarżąca w latach 2015-2016 w istotny sposób ograniczyła rozmiary prowadzonej działalności gospodarczej oraz że zaprzestała transakcji stanowiących wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Pośrednim potwierdzeniem ograniczenia działalności Skarżącej w 2015r. są wystawione w tamtym okresie świadectwa pracy zwolnionych pracowników. O ile w 2014r. Skarżąca osiągnęła przychody w wysokości 23.319.982,81 zł i odnotowała dochód w wysokości 816.465,99 zł, to w 2015r. osiągnęła przychody w wysokości 7.899,462,77 zł i odnotowała stratę w wysokości 404.956,79 zł. Z przedłożonego przez Spółkę bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2015r. wynika, że wartość rzeczowych aktywów trwałych w 2014 roku wynosiła [...] zł i w 2015r. wzrosła do [...] zł. Kapitał (fundusz) zapasowy w 2014r. wynosił [...] zł i w roku 2015 wzrósł do [...] zł. Spółka w 2014r. posiadała środki trwałe w budowie o wartości [...] zł i wartość tych środków w 2015r. wzrosła do [...] zł. Z rachunku zysków i strat za okres 1 stycznia - 30 czerwca 2016 nie wynika, aby Skarżąca zrezygnowała z inwestycji. Oznacza to, że Skarżąca pomimo pogorszenia się jej sytuacji finansowej w 2015 roku kontynuowała inwestycje w środki trwałe. Należy mieć na uwadze, że wysokość spornej kwoty jest zbliżona do wartości środków trwałych w budowie. Należy również wskazać, że zgodnie z Zestawieniem zobowiązań i należności na dzień 30 czerwca 2016 roku (karta 113 akt sądowych) kwota należności przysługujących Spółce ([...] zł) jest dwukrotnie wyższa od kwoty zobowiązań Spółki (616.365,95 zł). Z powyższego wynika, że Spółka dysponuje zasobami pozwalającymi jej na uiszczenie przedmiotowej należności w taki sposób, który nie wpłynie na ograniczenie bieżącej działalności gospodarczej Spółki. Należy również zauważyć, że Skarżąca wskazała we wniosku o przyznanie prawa pomocy, iż posiada cztery rachunki prowadzone w [...] S.A., w tym dwa rachunki prowadzone w złotych oraz jeden w euro i jeden w dolarach USA. Przedstawiając stan konta na tych rachunkach we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała, że na jednym z rachunków prowadzonych w złotych polskich znajduje się 2.576,40 zł i na rachunku prowadzonym w euro znajduje się 7,81 euro, zaś na dwóch pozostałych saldo wynosi zero. Skarżąca przesłała sądowi wyciąg jedynie z jednego z czterech rachunków. Skarżąca posiada rachunek w [...] S.A. (dowodem posiadania takiego rachunku jest fakt obciążenia rachunku bankowego Skarżącej z tytułu prowadzenia rachunku na kwotę 300 zł w dniu 12 kwietnia 2016r.). Skarżąca nie przedstawiła Sądowi wyciągu z tego rachunku. Nie jest zatem znany Sądowi ani stan rachunku papierów wartościowych, ani stan rachunku pieniężnego powiązanego z rachunkiem papierów wartościowych. Odnosząc się do stwierdzenia pełnomocnika Skarżącej zawartego w skardze, że w przypadku ogłoszenia upadłości Skarżącej na skutek braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz ewentualnego uwzględnienia skargi będzie mało prawdopodobne przywrócenie działalności gospodarczej Skarżącej i ponowne zatrudnienie zwolnionych wcześniej kluczowych pracowników (s. 33 skargi), należy zauważyć, że w okresie kwiecień – czerwiec 2016r. Skarżąca zatrudniała jedynie trzy osoby, a w lipcu 2016r. – dwie osoby. Jak wynika bowiem z przesłanego Sądowi wyciągu z rachunku bankowego Skarżącej, wynagrodzenia z tego rachunku były w okresie kwiecień – czerwiec 2016r. wypłacone trzem osobom: M. O. (prezesowi Skarżącej), B. B. (głównej księgowej) oraz V. L. . W lipcu 2016r. wynagrodzenia wypłacono tylko dwóm pierwszym z ww. osób. Odnosząc się do stwierdzenia zawartego w zażaleniu, iż w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji pożyczkodawcy zażądają od Skarżącej natychmiastowej spłaty zaciągniętych zobowiązań (s. 4 zażalenia), należy zauważyć, że w zażaleniu wskazano, iż obecny stan zadłużenia Skarżącej wynosi 597.620,00 zł, nie wskazując przy tym wierzycieli, jednakże we Wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazano, że Spółka posiada zobowiązania z tytułu pożyczek od Wspólników na dzień 30 czerwca 2016r. w wysokości 590,220,00 zł. Fakt udzielania Spółce pożyczek przez Wspólnika B.O. znajduje potwierdzenie w przesłanych Sądowi wyciągach z rachunku bankowego. Skoro jeden ze Wspólników jest w stanie udzielić Spółce relatywnie wysokiej pożyczki, to dla Sądu nie jest zrozumiałe zarówno stwierdzenie, że Wspólnicy Skarżącej nie posiadają środków na ewentualne sfinansowanie w drodze ewentualnych dopłat lub pożyczek zobowiązań Spółki wynikających z zaskarżonej decyzji (s. 3 zażalenia), jak i stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji skłoni wierzycieli - Wspólników Spółki, to jest M.O. oraz B. O. , do zażądania natychmiastowej spłaty pożyczek, co z kolei zmusi Skarżącą do ogłoszenia upadłości. Konkludując, z dokumentów przedstawionych przez Skarżącą wynika, że sytuacja finansowa Skarżącej nie jest łatwa. Tym niemniej Spółka posiada zasoby pozwalające jej na uiszczenie zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji bez uszczerbku dla bieżącej działalności. Należy również podkreślić, że Skarżąca nie przedstawiła Sądowi dokumentów pozwalających na pełną ocenę jej sytuacji finansowej i potwierdzających obawy Spółki co do nieuchronności ogłoszenia upadłości Spółki w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, jak trafnie podnosi pełnomocnik Skarżącej w zażaleniu, przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi o wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji, która już spowodowała powstanie nieodwracalnych skutków. Przepis ten stanowi o zapobieżeniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem mowa jest w nim o stanach przyszłych. Należy zatem przypomnieć, że Spółka jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego radykalnie ograniczyła rozmiary prowadzonej działalności i zwolniła większość pracowników. Utrata kadry pracowniczej nie jest zatem zdarzeniem przyszłym, któremu można byłoby zapobiec wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.