III SA/Wa 2254/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Agnieszka Sułkowska, Protokolant specjalista Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi S.J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 lipca 2025 r. nr 0115-KDST2-2.4011.280.2025.2.AP w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko za nieprawidłowe; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz S.J. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Wnioskiem z 5 maja 2025 r. S. J. (dalej: "Skarżący", "Wnioskodawca", "Strona") zwrócił się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS") o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku Skarżący przedstawił następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest osobą fizyczną, posiadającą nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f." lub "ustawa o PIT"). Prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Wnioskodawca prowadzi działalność polegającą na pracach projektowych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wykonuje prace projektowe zlecane przez zleceniodawcę, prowadzące do powstania innowacyjnych, indywidualnych rozwiązań obsługujących dedykowane obszary działalności. Efektem tych prac jest stworzenie kompleksowego rozwiązania programistycznego – projektu oprogramowania (dalej "oprogramowanie"). Poprzez projekt oprogramowania Wnioskodawca rozumie kompletną specyfikację dotyczącą UX/UI danego systemu. Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze prowadzonej działalności gospodarczej. Ponosi również normalną kodeksową odpowiedzialność kontraktową wynikającą z art. 471 i n. k.c. W szczególności umowa łącząca ze zleceniodawcą nie nosi znamion umowy o pracę, w tym Wnioskodawca nie działa pod kierownictwem, w czasie i miejscu wskazanym przez zleceniodawcę. Strony umówiły się zarówno co do czasu świadczenia, jak i miejsca świadczenia na zasadach swobody umów. Wnioskodawca wskazał, że w ramach prowadzonych prac twórczych stworzył/rozwinął projekty: gry [...] i [...] są komercyjnie dostępnymi produktami; w tych grach gracz [...] została doceniona przez Centrum Rozwoju Przemysłów Kreatywnych oraz Ministerstwo Kultury; co więcej, znak towarowy [...] został zastrzeżony na terenie Unii Europejskiej. Oprogramowanie to obejmuje kompleksowe systemy rozgrywki, mechaniki interakcji, interfejs użytkownika (UI), moduły narracyjne i wizualne oraz moduły samouczków (tutoriale). Gry powstały przy użyciu silnika Unreal Engine, wykorzystującego technologie oparte na języku programowania C++, skrypty wizualne Blueprint oraz środowisko graficzne renderujące grafikę 3D w czasie rzeczywistym. Dodatkowo wykorzystywane były narzędzia takie jak Figma i Adobe Photoshop do projektowania UI oraz opracowywania identyfikacji wizualnej. Wnioskodawca pełni kompleksową rolę w procesie tworzenia gier, zajmując się opracowywaniem podstawowej koncepcji gry, jej nazwy, identyfikacji wizualnej, kreowaniem wizji gry, klimatu, narracji, mechanik, projektowaniem poziomów, systemów rozgrywki, postaci, wydarzeń fabularnych, dialogów, scenariuszy przerywników filmowych oraz samouczków. Wnioskodawca tworzy również, materiały promocyjne, w tym zwiastuny, zapowiedzi, treści marketingowe oraz prowadzi badania rynkowe, ankiety, testy użyteczności i funkcjonalności. Ponadto opiniuje jakość elementów artystycznych produkcji takich jak modele 3D, tekstury, animacje, efekty specjalne, muzykę oraz dźwięki, zapewniając najwyższy standard wykonania i spójność wizualną oraz narracyjną produktów. Utwory tworzone i rozwijane przez Wnioskodawcę w każdym przypadku są chronione przez art. 74 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 ze zm., dalej "prawo autorskie"). Wskazać należy, że w zakresie rozwoju oprogramowania, Wnioskodawca staje się użytkownikiem takiego na mocy postanowień umowy o świadczenie usług podpisanej ze zleceniodawcą. Zobowiązuje Wnioskodawcę do rozwoju projektu oprogramowania, które to rozwinięcie stanowi odrębne programy komputerowe chronione w art. 74 ust. 1 i ust. 2 ustawy o prawie autorskim. Działalność prowadzona jest przez Wnioskodawcę w sposób ciągły i systematyczny, tj. uporządkowany oraz według opracowanego przez siebie harmonogramu, a jej efektem jest tworzenie oprogramowania dopasowanego do indywidualnych potrzeb klientów. Działania Wnioskodawcy zmierzają do zwiększenia oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Wskazane powyżej efekty prowadzonych prac twórczych kwalifikują się jako prace prowadzące do powstania utworów w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy bądź poprzez stworzenie nowego projektu programu komputerowego, bądź poprzez twórczą zmianę (opracowanie) istniejącego projektu programu komputerowego (systemu wykorzystywanego przez klienta Wnioskodawcy). W przypadku rozwijania projektów programów komputerowych, powstają utwory zależne, o których mowa w art. 2 ustawy o prawie autorskim. Wnioskodawca nie prowadzi badań naukowych w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Natomiast w ramach podejmowanej działalności Wnioskodawca podejmuje działalność twórczą, która obejmuje nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Działania te podejmowane są przez Wnioskodawcę od momentu rozpoczęcia działalności gospodarczej. Wnioskodawca wskazuje, że brak prowadzenia prac rozwojowych uniemożliwiłoby mu uzyskanie przychodu. Dodatkowo, Wnioskodawca w zakresie tworzenia i rozwijania projektów programów komputerowych nie prowadzi innych prac niż prace rozwojowe, prowadząc je oddzielnie na każdy projekt. Prace zmierzające do stworzenia lub rozwinięcia programu komputerowego, kończą się pozytywnym wynikiem, którego efektem jest program komputerowy w zakresie kompletu specyfikacji dotyczących UX/UI. Wnioskodawca wykorzystuje te wyniki we wszystkich efektach swojej pracy. Projekty polegające na tworzeniu i rozwoju oprogramowania mają skomplikowany charakter i każdorazowo wymagają podjęcia wielu prac i czynności o charakterze programistycznym. Mają one przymiot indywidualności, innowacyjności oraz niepowtarzalny charakter. Wnioskodawca opracowuje nowe lub ulepszone produkty, procesy, które w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u Wnioskodawcy i jego zleceniodawcy. Wnioskodawca przenosi ogół praw autorskich na rzecz zleceniodawcy na mocy umowy o świadczenie usług. Przenosi prawa autorskie odpłatnie na rzecz zleceniodawcy. Przeniesienie praw majątkowych na zleceniodawcę następuje na podstawie pisemnej umowy na wskazanych w niej polach eksploatacji, są to warunki zgodne z art. 41 oraz art. 53 ustawy o prawie autorskim. Dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej Wnioskodawca uzyskuje ze sprzedaży praw majątkowych do programów komputerowych (art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f.). Wnioskodawca zamierza skorzystać z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% w odniesieniu do kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (IP Box), uregulowanego w art. 30ca u.p.d.o.f., w latach 2020-2024 oraz latach przyszłych od 2025 roku. Wnioskodawca wskazuje, że opisany stan faktyczny będzie miał miejsce także w latach przyszłych. W pierwszej kolejności, Wnioskodawca w prowadzonej ewidencji pozaksięgowej dokonuje wyodrębnienia kwalifikowanych praw własności intelektualnej (prawa IP Box). Wyodrębnionymi prawami IP Box będą majątkowe prawa autorskie do oprogramowania. Wnioskodawca ponosi i będzie ponosił szereg kosztów bezpośrednio w następujący sposób funkcjonalnie związanych z tworzeniem i rozwojem oprogramowania, tj.: - koszty usług księgowych - związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością badawczo- rozwojową; księgowość wskazuje jakie koszty są kosztami poniesionymi w danym okresie, wskazuje prawidłowość przyporządkowania ze strony księgowej danych kosztów do IP oraz umożliwia rozdział faktury za usługi, ponadto wskazuje pod którą pozycją dany koszt znajduje się w KPiR; - składki na ubezpieczenie społeczne i fundusz pracy - element obligatoryjny przy prowadzeniu działalności gospodarczej; - koszty samochodowe - niezbędne do przemieszczania się w celu spotkania ze zleceniodawcą i omówienia postępów zlecenia; - Internet - niezbędny w celu tworzenia aplikacji oraz weryfikacji ich działania, pozwala wykonywać pracę programistyczną, gdyż bez Internetu nie byłoby możliwe podłączenie do serwerów, urządzeń, repozytoriów kodu oraz pracowników zaangażowanych w projekty po stronie kontrahenta; Internet jest także niezbędny do pogłębiania wiedzy w zakresie najnowszych dobrych praktyk programistycznych i rozwiązywania problemów; - koszty telekomunikacyjne - niezbędne w celu kontaktu ze zleceniodawcą; - szkolenia - pozwalają na zgłębienie wiedzy z szeroko rozumianego obszaru programowania, co przekłada się na działania w pracy i pozwala na przyswojenie różnych podejść do danego problemu, poszerza horyzonty i daje większą swobodę w doborze rozwiązań programistycznych; - wyjazdy służbowe - niezbędne podczas wyjazdów do klienta w celu bezpośredniego zweryfikowania postępu w projekcie; - licencja na oprogramowania - niezbędna w celu wykonania zlecenia. Różnica pomiędzy ustalonymi w powyższy sposób przychodami IP Box oraz kosztami IP Box stanowić będzie dochód z praw IP Box (dochód IP Box). Pozostały dochód osiągany przez Wnioskodawcę podlegał będzie opodatkowaniu PIT na zasadach ogólnych (podatek liniowy). Poprzez pozostały dochód Wnioskodawca rozumie zarówno spotkania poimplementacyjne jak i konsultacje niezwiązane z tworzeniem lub rozwijaniem programów komputerowych. Wynagrodzenie za świadczenie usług jest bowiem łączną zapłatą za usługi programistyczne. Z uwagi na fakt, że Wnioskodawca nie wyodrębnia na fakturze osobnej pozycji dotyczącej przeniesienia praw majątkowych do stworzonego lub rozwiniętego oprogramowania to jest w stanie je wyodrębnić na podstawie prowadzonych ewidencji i zapisek. Jak zostało już wspomniane, Wnioskodawca wyodrębnia w prowadzonej odrębnej od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencji, prawa IP Box (prawa autorskie do oprogramowania), spełniając tym samym wymóg wynikający z art. 30cb u.p.d.o.f. Wnioskodawca w przedmiotowej ewidencji dokonuje wyodrębnienia przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej. Wnioskodawca dokonuje również wyodrębnienia kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f. przypadających na każde prawo własności intelektualnej. Rozwiązanie ewidencyjne umożliwia ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej. Ewidencja taka prowadzona jest na bieżąco od dnia 1 stycznia 2020 roku. Pismami z 16 czerwca 2025 r. i 4 lipca 2025 r. Skarżący uzupełnił wniosek. 2. Skarżący zadał następujące pytania: 1) Czy opisane prace wykonywane przez Wnioskodawcę polegające na tworzeniu i rozwoju projektu oprogramowania spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w przepisach ustawy o PIT? 2) Czy prawa IP Box, tj. autorskie prawa majątkowe do projektu programu komputerowego, wskazane w niniejszym wniosku będące efektem tworzenia lub rozwijania projektu oprogramowania, spełniają definicję kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o których mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT? 3) Czy dochód osiągany z przeniesienia praw IP Box (autorskich praw majątkowych do programów komputerowych) z tytułu tworzenia i rozwoju projektów programów komputerowych wskazanych we wniosku będzie mógł podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką 5%? 4) Czy ustalając wskaźnik nexus, Wnioskodawca będzie miał prawo do uwzględniania kosztów, opisanych w niniejszym wniosku do litery "a" wskaźnika? Zdaniem Skarżącego opisane prace wykonywane przez Wnioskodawcę polegające na tworzeniu projektu oprogramowania spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w przepisach ustawy o PIT. Prawa IP Box, tj. autorskie prawa majątkowe do projektu programu komputerowego, wskazane w niniejszym wniosku będące efektem tworzenia projektów programów komputerowych, spełniają definicję kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o których mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT. Dochód osiągany z przeniesienia praw IP Box (autorskich praw majątkowych do projektów programów komputerowych) z tytułu tworzenia i rozwijania projektów programów komputerowych wskazanych we wniosku będzie mógł podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką 5%. Ustalając wskaźnik nexus, Wnioskodawca będzie miał prawo do uwzględniania wszystkich kosztów, opisanych w niniejszym wniosku do litery "a" wskaźnika. 3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej interpretacją indywidualną z 22 lipca 2025 r. uznał stanowisko Skarżącego w części dotyczącej uznania działalności Skarżącego będącej przedmiotem zapytania za działalność badawczo-rozwojową na gruncie art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. – za prawidłowe; w pozostałej części – jako nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji Dyrektor powołał się na art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 5b ust. 1, art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f., art. 4 ust. 2-3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i wskazał, że prowadzona przez Skarżącego działalność ma charakter twórczy i systematyczny, a opisana działalność spełnia warunki do uznania jej za prace rozwojowe. W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy, działalność Skarżącego spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. Tym samym w tym zakresie (odnoszącym się do pytania nr 1) stanowisko Skarżącego uznał za prawidłowe. DKIS wskazał, że w przypadku tworzenia, rozwijania, ulepszania programu komputerowego (oprogramowania), w sytuacji, gdy powstaje program komputerowy podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim oraz jest wytworzony w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, powstaje kwalifikowane prawo własności intelektualnej. W ocenie organu w okolicznościach niniejszej sprawy taka sytuacja nie występuje, bowiem jakkolwiek tworzona przez Skarżącego dokumentacja jest ściśle związana z programami komputerowymi, nie stanowi jednak kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f. Z opisu sprawy wynika, że efektem pracy Skarżącego jest koncepcja gry obejmująca projekt i wizję świata gry, narrację, fabułę i dialogi, mechaniki rozgrywki i systemy interakcji, projektowanie poziomów, specyfikację postaci i przeciwników, a zatem Skarżący skupia się przede wszystkim na projekcie warstwy fabularno-wizualnej a nie informatyczno-programistycznej. Projekty Skarżącego opisują sposób funkcjonowania, wygląd i doświadczenie użytkownika końcowego w grze komputerowej, zawierają diagramy opisujące kolejne kroki działania programu komputerowego, w tym szczegółowe schematy pokazujące interakcje użytkownika z programem. Jak Skarżący wskazał we wniosku, jego rola polega na tworzeniu spójnej wizji produktu oraz przekładaniu jej na konkretne wytyczne dla zespołu realizującego projekt. Skarżący tworzy i rozwija projekty, które następnie są implementowane przez zespół programistów jako oprogramowanie. W ocenie Organu tworzone przez Skarżącego projekty gier komputerowych są instrukcją komend adresowanych do programistów, a nie komend adresowanych do komputera, które pozwalają przekształcić je do postaci kodu źródłowego. Produkt ten występuje w postaci diagramów opisujących kolejne kroki działania programu komputerowego z wyszczególnieniem miejsc interakcji użytkownik – program komputerowy, makiet pokazujących jak rozmieszczone mają być elementy interfejsu, jakie to są elementy i jak zachowują się po interakcji z użytkownikiem oraz prototypów będących odpowiednio połączonymi ze sobą makietami stymulującymi docelowe działanie programu komputerowego. Tym samym Skarżący nie tworzy samodzielnie programu komputerowego, co oznacza, że nie powstaje – wbrew twierdzeniu Skarżącego – program komputerowy, do którego Skarżący przenosi autorskie prawo. Dlatego też uzyskiwane przez Skarżącego dochody z tytułu wykonywanych prac opisanych we wniosku, polegających na tworzeniu projektu gier komputerowych nie stanowią dochodów ze sprzedaży autorskiego prawa do programu komputerowego, podlegającego ochronie prawnej (...), o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. Organ interpretacyjny podkreślił, że wyłącznie w sytuacji, gdyby efektem pracy Skarżącego był program komputerowy, podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wytworzony w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, mielibyśmy do czynienia z powstaniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (autorskiego prawa do programu komputerowego). Zatem, skoro Skarżący tworzy jedynie projekty gier komputerowych (składające się z dokumentacji koncepcyjnej, technicznej; projektów wizualnych; projektów interfejsu użytkownika; projektów systemów rozgrywki; projektów poziomów; projektów narracyjnych, prototypów interaktywnych; materiałów audio-wizualnych; materiałów marketingowych) zwierające diagramy opisujące kolejne kroki działania programu komputerowego z wyszczególnieniem miejsc interakcji użytkownik – program komputerowy, makiety pokazujące, jak rozmieszczone mają być elementy interfejsu oraz prototypy będące odpowiednio połączonymi ze sobą makietami stymulującymi docelowe działanie programu komputerowego, to w opisanych okolicznościach nie można przyjąć, że prawo autorskie do takiego wytworzonego projektu gier komputerowych, a więc do części programu komputerowego, stanowi kwalifikowane prawo własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. Dyrektor powołał się na Dyrektywę Rady z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (91/250/EWG), w której wskazano, że: "(...) części programu umożliwiające takie wzajemne połączenia i wzajemne oddziaływanie między elementami oprogramowania i sprzętu komputerowego są ogólnie znane pod nazwą "interfejsów". Zdaniem Organu interpretacyjnego, jeżeli interfejs jest rzeczywiście źródłem funkcjonalnego wzajemnego połączenia i wzajemnego oddziaływania na siebie różnych elementów programu komputerowego, innego oprogramowania i sprzętu komputerowego ("interoperacyjność"), to interfejs można uznać za nierozerwalną, funkcjonalną część składową programu komputerowego. Interfejs jako funkcjonalnie nierozerwalna część programu komputerowego, podlega tożsamej ochronie jak program komputerowy zgodnie z art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych i dlatego może stanowić kwalifikowane IP. Powyższe zatem potwierdza, że efektem pracy Skarżącego są projekty, których nie można uznać za program komputerowy, jak również za formę wyrażania programu komputerowego. Bez znaczenia natomiast pozostaje wskazana okoliczność, że tworzone przez Skarżącego projekty gier komputerowych stanowią utwory podlegające ochronie prawnej na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim. W konsekwencji, odpłatne przeniesienie przez Skarżącego prawa do wytwarzanych projektów gier komputerowych zwierających m.in. UX/Ul (doświadczenia użytkownika/interfejsu systemu) opisanych we wniosku nie stanowi sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f., a tym samym uzyskane z tego tytułu wynagrodzenie nie stanowi przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP. W świetle powyższego, w odniesieniu do dochodów z tytułu przeniesienia praw do efektów pracy Skarżącego nie ma możliwości zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania 5%, o której mowa w art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f. Konsekwentnie, skoro uzyskane wynagrodzenie z tytułu przeniesienia prawa do wytwarzanych projektów nie stanowi przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, będącego podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP, wskazane w opisie sprawy wydatki nie mogą stanowić kosztów, o których mowa w literze "a" wzoru z art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f. Zatem stanowisko Skarżącego odnoszące się do pytań nr 2, 3 i 4 jest nieprawidłowe. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części uznającej stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe (pytania 2-4) oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji Skarżący zarzucił: - naruszenie art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. w związku z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "autorskie prawo do programu komputerowego" polegającej na nieuzasadnionym i sprzecznym z brzmieniem przepisu zawężeniu tego pojęcia wyłącznie do kodu źródłowego, z całkowitym pominięciem wszystkich innych form wyrażenia programu komputerowego; - naruszenie art. 74 ust. 1 i 2 ustawy o prawie autorskim poprzez błędną interpretację zakresu ochrony programu komputerowego i nieuwzględnienie, że ochrona ta obejmuje wszystkie formy wyrażenia programu, w tym prace przygotowawcze; - naruszenie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji w oparciu o niepełną analizę przedstawionego stanu faktycznego, w szczególności poprzez pominięcie faktu bezpośredniej implementacji części prac Skarżącego w kodzie programu; - Naruszenie zasady pewności prawa i zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji sprzecznej z dotychczasową linią interpretacyjną organów podatkowych w analogicznych stanach faktycznych oraz wybiórczym uzasadnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, pominięcia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz brak odniesienia się do wszystkich argumentów przedstawionych przez Skarżącego. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę. 6. Na wstępie należy wskazać, że – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynność. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. 7. W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna dotyczy wykładni art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f., a w szczególności określenia czy utwory wytworzone przez Skarżącego stanowią kwalifikowane prawo własności intelektualnego stanowiące autorskie prawo do programu komputerowego. Skarżący prezentuje stanowisko, że jest twórcą szczegółowego projektu gry komputerowej w tym założeń graficznych i interfejsu. W jego ocenie Jego wkład jest nierozerwalnie związany z powstaniem innowacyjnego programu komputerowego - od jego pierwotnej koncepcji, przez wszystkie fazy rozwoju, aż po finalną komercjalizację. To właśnie dzięki pracom badawczo-rozwojowym Skarżącego powstało nowe, chronione prawo własności intelektualnej o wymiernej wartości ekonomicznej, które zostało z sukcesem wdrożone w obrocie gospodarczym. Organ nie zgadzając się ze Skarżącym uznał, że tworzone przez Skarżącego projekty gier komputerowych są w istocie instrukcją komend adresowanych do programistów, a nie komend adresowanych do komputera, które pozwalają przekształcić je do postaci kodu źródłowego. Produkt ten występuje w postaci diagramów opisujących kolejne kroki działania programu komputerowego z wyszczególnieniem miejsc interakcji użytkownik - program komputerowy, makiet pokazujących jak rozmieszczone mają być elementy interfejsu, jakie to są elementy i jak zachowują się po interakcji z użytkownikiem oraz prototypów będących odpowiednio połączonymi ze sobą makietami stymulującymi docelowe działanie programu komputerowego. Tym samym, w ocenie organu, Skarżący nie tworzy samodzielnie programu komputerowego, co oznacza, że nie powstaje - wbrew zarzutom skargi - program komputerowy, do którego Skarżący przenosi autorskie prawo. Sąd w przedmiotowym sporze przyznał rację Stronie Skarżącej. 8. Wskazując kluczowe ramy prawne dla niniejszej sprawy należy powołać zarówno przepisy prawa krajowego, jak i przepisy prawa unijnego. Warto zatem przypomnieć, że – zgodnie z art. 1 ust. 1 prawa autorskiego – przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W myśl ust. 2 pkt 1) powołanego artykułu, w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe). Jak z kolei stanowi ust. 21, ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne. Jednocześnie, wedle ust. 3 cytowanego artykułu, utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną. Jak stanowi art. 74 ust. 1 ustawy prawo autorskie, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie. W myśl art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT, podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 30ca ust. 2 pkt 8) ustawy o PIT kwalifikowanym prawem własności intelektualnej jest, między innymi, autorskie prawo do programu komputerowego – podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej. W zakresie prawa unijnego wskazać należy, że zgodnie z motywem (3) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz. Urz. UE L z 2009 r., nr 111, poz. 16), 2009/24, programy komputerowe odgrywają coraz większą rolę w wielu gałęziach przemysłu, a technologia programów komputerowych może być uznawana za dziedzinę o fundamentalnym znaczeniu w rozwoju przemysłowym Wspólnoty. Wedle motywu (4) dyrektywy 2009/24, pewne różnice w systemach ochrony prawnej programów komputerowych obowiązujących w prawodawstwach państw członkowskich mają bezpośredni i negatywny wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego w dziedzinie programów komputerowych. Zgodnie z motywem (5) dyrektywy 2009/24, istniejące różnice mające taki wpływ muszą zostać usunięte i należy zapobiec powstawaniu nowych, podczas gdy różnice, które nie naruszają funkcjonowania rynku wewnętrznego w sposób istotny, mogą pozostać nieusunięte, a ich powstawaniu nie trzeba zapobiegać. Stosownie do motywu (6) dyrektywy 2009/24, ramy prawne Wspólnoty w zakresie ochrony programów komputerowych mogą zatem ograniczać się na wstępie do ustanowienia wymogu, aby państwa członkowskie przyznały programom komputerowym ochronę zgodnie z prawem autorskim, taką jak dziełom literackim, a następnie do określenia podmiotu i przedmiotu ochrony, prawa wyłącznego, które osoby podlegające ochronie powinny mieć zapewnione w celu zezwalania lub zakazywania pewnych czynności, i okresu, w którym ochrona będzie stosowana. Jak stanowi motyw (7) dyrektywy 2009/24, do jej celów pojęcie "program komputerowy" obejmuje programy w jakiejkolwiek formie, w tym programy zintegrowane ze sprzętem komputerowym; pojęcie to obejmuje również przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju programu komputerowego z zastrzeżeniem, że charakter prac przygotowawczych jest taki, że program komputerowy może korzystać z nich na późniejszym etapie. Zgodnie z motywem (8) dyrektywy 2009/24, odnośnie do kryteriów, które powinny być stosowane przy ustalaniu, czy program komputerowy jest, czy nie jest dziełem oryginalnym, żadne testy dotyczące jakościowych czy estetycznych wartości programu nie powinny być stosowane. Jak stanowi motyw (10) dyrektywy 2009/24, rolą programu komputerowego jest wejście w kontakt i wspólne funkcjonowanie z innymi częściami składowymi systemu komputerowego i użytkownikami, w tym celu wymagane są logiczne i, tam gdzie to właściwe, fizyczne wzajemne połączenia i wzajemne oddziaływanie, tak aby pozwolić wszystkim elementom oprogramowania i sprzętu komputerowego funkcjonować z innym oprogramowaniem, sprzętem komputerowym i użytkownikami we wszelkich formach działania, do jakich są przeznaczone. Części programu umożliwiające takie wzajemne połączenia i wzajemne oddziaływanie między elementami oprogramowania i sprzętu komputerowego są ogólnie znane pod nazwą "interfejsów". To funkcjonalne wzajemne połączenie i wzajemne oddziaływanie jest ogólnie znane pod nazwą "interoperacyjności"; podczas gdy sama "interoperacyjność" może być zdefiniowana jako zdolność do wymiany informacji oraz wszechstronnego wykorzystania informacji już wymienionych. W myśl motywu (11) dyrektywy 2009/24, w celu uniknięcia wątpliwości wyjaśnić należy, że tylko forma wyrażenia programu komputerowego podlega ochronie, podczas gdy koncepcje i zasady, na których opierają się wszystkie elementy programu, włącznie z tymi, na których opierają się jego "interfejsy", nie podlegają ochronie zgodnie z niniejszą dyrektywą. Zgodnie z tą zasadą prawa autorskiego w zakresie, w jakim logika, algorytmy i języki programowania obejmują koncepcje i zasady, te koncepcje i zasady nie podlegają ochronie zgodnie z niniejszą dyrektywą. Zgodnie z ustawodawstwem i orzecznictwem państw członkowskich oraz międzynarodowymi konwencjami dotyczącymi prawa autorskiego forma wyrażenia tych koncepcji i zasad ma podlegać ochronie prawem autorskim. W art. 1 dyrektywy 2009/24 (Przedmiot ochrony) postanowiono, że zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy państwa członkowskie chronią prawem autorskim programy komputerowe w taki sposób, jak dzieła literackie w rozumieniu historycznej konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych. Do celów niniejszej dyrektywy pojęcie "programy komputerowe" obejmuje ich przygotowawczy materiał projektowy (ust. 1). Nadto, zgodnie z niniejszą dyrektywą ochronie podlega każda forma wyrażenia programu komputerowego. Koncepcje i zasady, na których opierają się wszystkie elementy programu komputerowego, włącznie z tymi, na których opierają się ich interfejsy, nie podlegają ochronie prawa autorskiego na podstawie niniejszej dyrektywy (ust. 2). Jak z kolei stanowi ust. 3 powołanego artykułu, program komputerowy podlega ochronie, jeżeli jest oryginalny w takim rozumieniu, że jest własną intelektualną twórczością jego autora. Żadnych innych kryteriów nie stosuje się przy dokonywaniu jego kwalifikacji do ochrony. Z kolei zgodnie z dyrektywą dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/29/WE z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz. Urz. UE L z 2001 r., nr 167, poz. 10; dalej "Dyrektywa 2001/29")– motywem (4), zharmonizowane ramy prawne w zakresie praw autorskich i pokrewnych, poprawiając pewność prawną, a zarazem zapewniając wysoki poziom ochrony własności intelektualnej, sprzyjają poważnym inwestycjom w twórcze i nowatorskie działania, a w szczególności w infrastrukturę sieci i prowadzą do wzrostu i większej konkurencyjności przemysłu europejskiego, i to zarówno w obszarze dostarczenia treści, jak i technologii informatycznych, a w bardziej ogólny sposób, w wielu obszarach przemysłu i kultury. Zapewni to ochronę istniejących i zachęci do tworzenia nowych miejsc pracy. W motywie (5) dyrektywy 2001/29 zaznaczono, że rozwój technologiczny zwiększył i zróżnicował wskaźniki kreatywności, produkcji i eksploatacji. O ile ochrona własności intelektualnej nie wymaga żadnej nowej koncepcji, to obecne prawo w zakresie praw autorskich i pokrewnych będzie należało dostosować i uzupełnić, aby należycie uwzględnione były takie realia ekonomiczne, jak pojawienie się nowych form eksploatacji. W motywie (6) dyrektywy 2001/29 wskazano, że bez harmonizacji na szczeblu Wspólnoty procesy legislacyjne na poziomie krajowym, już zapoczątkowane przez wiele Państw Członkowskich, aby sprostać wyzwaniom technologicznym, mogłyby pociągnąć za sobą powstanie istotnych różnic w dziedzinie ochrony, a w związku z tym stworzyć ograniczenia dla swobodnego przepływu usług i towarów zawierających elementy objęte własnością intelektualną lub opierających się na takich elementach, co spowodowałoby ponowny podział rynku wewnętrznego i niespójności natury legislacyjnej. Wpływ tych różnic w zakresie ustawodawstwa i niepewności prawa stanie się bardziej odczuwalny wraz z rozwojem społeczeństwa informacyjnego, w którym już teraz znacznie nasiliło się transgraniczne wykorzystywanie własności intelektualnej. Rozwój ten musi być kontynuowany. Znaczne różnice prawne i niepewności w odniesieniu do ochrony prawnej mogą ograniczyć uzyskanie korzyści dla nowych produktów i usług chronionych przez prawo autorskie i prawa pokrewne. Następnie w motywie (7) dyrektywy 2001/29 wskazano, że dlatego istniejące ramy prawa wspólnotowego odnoszące się do ochrony praw autorskich i pokrewnych powinny zostać dostosowane i uzupełnione w takim stopniu, jaki jest konieczny dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. W tym celu należy dostosować przepisy krajowe w zakresie praw autorskich i pokrewnych, które są zróżnicowane w poszczególnych Państwach Członkowskich lub powodują niepewność prawną utrudniającą sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego i prawidłowy rozwój społeczeństwa informacyjnego w Europie oraz należy unikać niezgodnych reakcji krajowych na rozwój technologiczny, natomiast nie należy usuwać lub zapobiegać powstawaniu różnic, które nie naruszają funkcjonowania rynku wewnętrznego (pogrubienie pochodzi od tutejszego Sądu). Jak stanowi motyw (8) dyrektywy 2001/29, różne skutki socjalne, społeczne lub kulturalne w społeczeństwie informacyjnym sprawiają, że zachodzi konieczność uwzględnienia szczególnych cech zawartości produktów i usług. W motywie (9) dyrektywy 2001/29 podkreślono, że wszelka harmonizacja praw autorskich i pokrewnych opiera się na wysokim poziomie ochrony, odkąd prawa te mają zasadnicze znaczenie dla twórczości intelektualnej. Ich ochrona zapewnia utrzymanie i rozwój kreatywności w interesie autorów, artystów wykonawców, producentów, konsumentów, kultury i gospodarki, jak również szerokiej publiczności. Własność intelektualną uznano więc za integralną część własności. Zgodnie z motywem (10) dyrektywy 2001/29, autorzy i artyści wykonawcy, aby móc kontynuować swoją twórczą i artystyczną pracę, muszą otrzymywać stosowne wynagrodzenie za korzystanie z ich utworów, tak samo jak producenci, aby móc finansować tę pracę. Wytworzenie produktów takich jak fonogramy, filmy lub produkty multimedialne oraz takie usługi, jak usługi "na żądanie", wymagają znacznych nakładów inwestycyjnych. Dla zagwarantowania takiego wynagrodzenia i uzyskania zadowalającego przychodu z tych inwestycji konieczna jest właściwa ochrona prawa własności intelektualnej. Jak podkreślono w motywie (11) Dyrektywy 2001/29, skuteczny i ścisły system ochrony praw autorskich i pokrewnych jest jednym z głównych sposobów zapewniających powstawanie twórczości kulturalnej w Europie i uzyskanie niezbędnych środków oraz zachowanie niezależności i godności dla twórców i artystów wykonawców. W art. 1 dyrektywy 2001/29, regulującym jej zakres, wskazano, że dotyczy ona ochrony prawnej praw autorskich i pokrewnych w ramach rynku wewnętrznego, ze szczególnym uwzględnieniem społeczeństwa informacyjnego (ust. 1). Stosownie do ust. 2 lit. a) powołanego artykułu, poza przypadkami wymienionymi w art. 11, dyrektywa pozostawia niezmienione przepisy wspólnotowe i w żaden sposób nie narusza tych przepisów dotyczących ochrony prawnej programów komputerowych. 9. Zważywszy powyższe w ocenie Sądu Organ dokonał fundamentalnego błędu w wykładni przepisów prawa autorskiego, zawężając pojęcie programu komputerowego w sposób niemający oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim: "Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia". Użycie przez ustawodawcę sformułowania "wszystkie formy" ma charakter kategoryczny i nie pozostawia przestrzeni dla zawężającej interpretacji przyjętej przez organ. Przepis ten implementuje do polskiego porządku prawnego art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2009/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych, który stanowi, że ochrona obejmuje wyrażenie w jakiejkolwiek formie programu komputerowego. 10. Nie ulega wątpliwości, że racjonalna wykładnia przepisów prawa autorskiego w zestawieniu z przepisami u.p.d.o.f. prowadzi do jednoznacznych wniosków, że preferencją podatkową powinny być objęte przede wszystkim oryginalne prace twórcze, innowacyjne scenariusze, projekty gier i założenia programów komputerowych. Kwestia tworzenia kodu źródłowego i część prac związana z techniczną, maszynową realizacją oryginalnych projektów gier, czy też korzystanie z gotowych "silników", lub istniejących modeli sztucznej inteligencji itp. może być w takiej sytuacji uznana za wtórną działalność nie preferowaną przez ustawodawcę. 11. Jeszcze raz należy podkreślić, że motyw (7) preambuły Dyrektywy 2009/24 wprost wskazuje, że: "dla celów niniejszej dyrektywy termin "program komputerowy" obejmuje programy w jakiejkolwiek formie, w tym te, które są włączone do sprzętu komputerowego. Termin ten obejmuje również prace przygotowawcze prowadzące do opracowania programu komputerowego, pod warunkiem że charakter prac przygotowawczych jest taki, że program komputerowy może z nich wynikać na późniejszym etapie". 12. Z akt sprawy wynikało że Skarżący w sposób precyzyjny wykazał we wniosku o wydanie interpretacji, że tworzone przez niego dokumentacje projektowe, specyfikacje, diagramy przepływu, prototypy interaktywne oraz pozostałe elementy mają dokładnie taki przygotowawczy zasadniczy charakter - program komputerowy korzysta z nich na późniejszym etapie, a ich struktura i szczegółowość pozwala na bezpośrednią implementację w kodzie źródłowym. 13. Zdaniem Sądu Organ błędnie przyjął, że tylko kod źródłowy stanowi program komputerowy, podczas gdy w rzeczywistości jest to jedynie jedna z wielu form wyrażenia programu. Taka interpretacja jest nie tylko sprzeczna z literalnym brzmieniem powołanych wyżej przepisów, ale również z jego celem, którym jest zapewnienie kompleksowej ochrony wszystkim etapom procesu twórczego prowadzącego do powstania programu komputerowego. Sąd uznał, że Organ w zaskarżonej interpretacji dokonał sztucznego i niemającego podstaw prawnych rozdziału procesu tworzenia programu komputerowego na odrębne, niezależne etapy. Tymczasem wydaje się, że współczesna informatyka i inżynieria oprogramowania traktują proces tworzenia programu jako kontinuum, w którym poszczególne fazy są ze sobą nierozerwalnie związane. Na podkreślenie zasługuje także to, że Organ całkowicie pominął kluczową okoliczność faktyczną, która została szczegółowo opisana w uzupełnieniu wniosku, że znaczna część prac Skarżącego była bezpośrednio implementowana w programie komputerowym przy wykorzystaniu profesjonalnych narzędzi deweloperskich. Przykładem takim było tworzenie i implementacja dialogów postaci. Skarżący bezpośrednio wprowadzał dialogi do silnika gry, poprzez modyfikację i dalej importowanie arkuszy kalkulacyjnych na repozytorium gry. Jest to praca na poziomie kodu wykonywalnego przez komputer. Z opisu wynika nadto, że projektował poziomy w edytorze Unreal Engine – korzystał z edytora poziomów co oznacza bezpośrednią pracę z reprezentacją kodu, gdzie każdy umieszczony element, trigger czy skrypt jest kompilowany do wykonywalnej postaci programu. Modyfikował parametry systemów gry, krzywych trudności, algorytmy sztucznej inteligencji. Wszystko to stanowi bezpośrednią modyfikację wykonywalnego kodu programu. Z opisu zawartego we wniosku wynikało także, że dokonano również implementacji elementów interfejsu użytkownika - przygotowanego przez Skarżącego elementy Ul były bezpośrednio implementowane w grze z wykorzystaniem systemów silnika Unreal Engine. Zważywszy powyższe można także przyjąć, że twierdzenie organu, że Skarżący nie tworzy kodu, jest faktycznie błędne. Skarżący potwierdził także, że programowanie wizualne jest uznaną formą tworzenia oprogramowania, stosowaną w najbardziej zaawansowanych środowiskach deweloperskich. Różnica między programowaniem tekstowym a wizualnym jest czysto formalna - oba prowadzą do powstania wykonywalnego kodu maszynowego. 14. Konkludując Sąd uznał, że słuszne jest stanowisko Strony, że przyjęcie poglądu organu prowadziło do błędnych wniosków w postaci: dyskryminacji innowatorów, poprzez wykluczenie z preferencji osób tworzących innowacyjne koncepcje i projekty, podczas gdy osoby jedynie implementujące cudze pomysły mogą z niej korzystać. Stanowisko organu w swej istocie premiuje czynności odtwórcze polegające na mechanicznym przepisywanie specyfikacji do kodu, podczas gdy twórcze projektowanie rozwiązań byłoby niezasadnie pomijane. Sąd zgodził się także ze Skarżący, że doświadczenie podpowiada, że wartość dodana powstaje przede wszystkim na etapie projektowania, nie kodowania. Sąd zgodził się także, ze Skarżącym, że Organ całkowicie pominął kluczową okoliczność, że z opisu stanu faktycznego wynikało, że Skarżący przenosi na zleceniodawcę autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, nie do "projektów" czy "dokumentacji". Treść umowy wprost wskazuje na przeniesienie praw do programu komputerowego, co jednoznacznie potwierdza, że efektem prac Skarżącego jest program komputerowy w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim. Gdyby Skarżący tworzył jedynie "instrukcje dla programistów", jak twierdzi organ, umowa przewidywałaby przeniesienie praw do dokumentacji projektowej, nie do programu komputerowego. Fakt, że przedmiotem przeniesienia są prawa do programu komputerowego, definitywnie potwierdza, że to właśnie program komputerowy jest efektem prac Skarżącego. 15. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja w zaskarżonej części narusza zarówno powołane w skardze przepisy prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, jak i wskazane przez Stronę przepisy prawa procesowego z uwagi na nieuwzględnienie ogółu okoliczności doprecyzowanego opisu faktycznego, co – w obu przypadkach – wprost zadecydowało o nieprawidłowym stanowisku DKIS, wyrażonym w zaskarżonej interpretacji, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy. To z kolei stanowiło podstawę do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej. 16. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, DKIS winien uwzględnić ocenę Sądu zawartą w niniejszym wyroku, opartą m.in. na zaprezentowanej wyżej wykładni zacytowanych przepisów prawa autorskiego jak i przepisów unijnych, której nie można pomijać w procesie interpretowania kluczowych w tej sprawie przepisów krajowych, to jest art. 74 ustawy o prawie autorskim i art. 30ca ust. 2 pkt 8) u.p.d.o.f. 17. Organ winien się przy tym opierać na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, którego okoliczności – zdaniem Sądu – zostały już dostatecznie doprecyzowane. 18. O kosztach postępowania sądowego w wysokości 697,00 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a, uwzględniając: uiszczony wpis od skargi (200,00 zł), opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika (480,00 zł).