III SA/Wa 2201/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2022 r. w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za kwiecień 2016 r. postanawia odrzucić skargę

R. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: strona skarżąca) złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za kwiecień 2016 r. Pismem z 30 grudnia 2021 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 73.687 zł. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 17 stycznia 2022 r. Jak wynika z dokumentacji księgowej strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego do dnia 21 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "P.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism takich należy skarga i jeśli wnoszący skargę nie uiścił należnego wpisu, wzywa się go do jego uiszczenia. W rozpoznawanej sprawie przesyłka z 30 grudnia 2021 r., zawierająca wezwanie Sądu do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału V z 9 kwietnia 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu, została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 17 stycznia 2022 r. W związku z powyższym termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 24 stycznia 2022 r. W zakreślonym terminie strona skarżąca, mimo prawidłowego wezwania nie uiściła wpisu sądowego. W tej sytuacji Sąd był zatem zobowiązany, w oparciu o 220 § 3 P.p.s.a., orzec jak w sentencji.