III SA/Wa 2172/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. postanawia odrzucić skargę.

Skarżący – P. F. wniósł skargę na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z 10 stycznia 2020 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 2000 zł – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu 30 stycznia 2020 r. na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. Skarżącemu wydano bezprawnie przesyłkę 31 stycznia 2020 r. (k. 41 akt sądowych). Z ewidencji księgowej WSA w Warszawie, dotyczącej opłat sądowych wynika natomiast, że Skarżący według stanu na 11 marca 2020 r. nie uiścił wymaganego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Jeśli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie, zostało doręczone Skarżącemu 30 stycznia 2020 r. na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. Skarżącemu wydano bezprawnie przesyłkę 31 stycznia 2020 r. (k. 41 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął zatem bieg 31 stycznia 2020 r. i upłynął 6 lutego 2020 r. (czwartek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Skarżący do tego dnia nie uiścił należnego wpisu. Należy podkreślić, że skutek doręczenia w rozpoznawanej sprawie nastąpił z mocy prawa (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Okoliczność, że przesyłka w dniu 31 stycznia 2020 r. została wydana adresatowi, kiedy to powinna już wrócić do nadawcy, nie ma znaczenia dla ustalenia daty doręczenia. Zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze przedmiotu, utrwalone jest stanowisko, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia (art. 73 § 4 p.p.s.a.), nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po czternastu dniach, w dalszym ciągu będzie miała zastosowanie wynikająca z tego przepisu fikcja prawna wcześniejszego doręczenia. W tym zakresie jej skutki nie przestają wywoływać skutków prawnych wcześniejszego doręczenia przesyłki. Innymi słowy, późniejsze odebranie na żądanie strony pisma, a więc po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie niweczy skutków doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. Dlatego też, fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego przez skarżącego po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. Brak fikcji prawnej doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. może być natomiast wykazany, gdy adresat pisma wskaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością i nie mógł w ogóle odebrać przesyłki pocztowej. Taka sytuacja nie miała miejsca w badanej sprawie, bowiem Skarżący 31 stycznia 2020 r. potwierdził własnoręcznym podpisem odbiór przesyłki, a zatem po dacie kiedy zaistniał ex lege skutek doręczenia. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. postanowienie z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 784/19, postanowienie z 24 lipca 2019 r., sygn. akt II FZ 449/19, postanowienie z 18 września 2018 r., sygn. akt II FZ 540/18, postanowienie z 6 listopada 2017 r. sygn. akt II FZ 621/17, postanowienie z 3 lipca 2017 r. sygn. akt II FZ 300/17, postanowienie z 15 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 1761/15, postanowienie z 30 października 2014 r. sygn. akt I FZ 313/14, postanowienie z 27 września 2013 r., sygn. akt II OZ 810/13, postanowienie z 5 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 40/13, postanowienie z 28 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 942/12, postanowienie z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2916/11, postanowienie z 18 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 70/09, postanowienie z 16 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 103/04, wszystkie dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w badanej sprawie przychyla się do powyższego poglądu, zwracając uwagę dodatkowo, że przepisy ustawy nie dają sądowi możliwości nieuwzględnienia wynikającego wprost z ustawy (art. 73 § 4 p.p.s.a.) skutku doręczenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.