III SA/Wa 2116/16

| | | Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi T. W. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku rolnego na 2016 r. postanawia 1) umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, 2) przyznać skarżącym prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego

Skarżący Z. W. i T. W. wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. W uzasadnieniu wyjaśnili, że znajdują się w bardzo dramatycznej sytuacji finansowej. W stosunku do nich jest prowadzona egzekucja, komornik zajął rachunki bankowe. Skarżący wskazali, że komornik bezprawnie sprzedał ich działki rolne, które były niezbędne do prowadzenia działalności rolniczej. To doprowadziło do tego, że Skarżący nie mają pieniędzy na życie, o ponoszeniu opłat nie wspominając. Podali, iż posiadają gospodarstwo rolne, w skład którego wchodzi dom o powierzchni 85 m², obora o powierzchni 148 m² oraz stodoła o powierzchni 160 m². Podkreślili, iż prowadzona egzekucja pozbawiła ich możliwości wykonywania pracy i uzyskiwania dochodu. Skarżący utrzymują się ze sprzedaży płodów rolnych, otrzymują także dopłaty bezpośrednie z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zaznaczyli przy tym, iż od 2012 r. nie ubiegają się o te dopłaty. Skarżący oświadczyli, że ponoszą koszty energii elektrycznej – 1.200 zł rocznie oraz inne koszty ok. 4.000 zł rocznie, zaś dochód roczny z gospodarstwa rolnego wynosi 4.570,15 zł. Skarżący powołali się na fakt ciążącego na nich zadłużenia (kredyt, ubezpieczenie społeczne, podatki). Wskazali, iż nie korzystają ze świadczeń z pomocy społecznej. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Skarżący ubiegają się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy zauważyć, iż Skarżący są już zwolnieni z obowiązku ich uiszczenia. Zwolnienie to wynika mianowicie z art. 239 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej jako: "P.p.s.a.", zgodnie z którym, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Wobec Skarżących postanowienie takie wydano w dniu 14 października 2016 r. Na jego mocy zwolniono ich od kosztów sądowych. Przyznane w tym zakresie prawo pomocy nie zostało cofnięte. W tej sytuacji rozpoznawanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu na podstawie art. 249a P.p.s.a. Przystępując natomiast do rozpoznania wniosku o przyznanie pełnomocnika z urzędu referendarz sądowy uznał, iż zasługuje on na uwzględnienie. Podzielił w tym zakresie ocenę wyrażoną w przywołanym wyżej postanowieniu z 14 października 2016 r. Przyznano wówczas, że sytuacja majątkowa i zdrowotna Skarżących jest trudna, co zadecydowało o pozytywnym załatwieniu ich wniosku. Z aktualnie przedłożonych materiałów nie wynika jakoby sytuacja ta w ostatnim czasie uległa poprawie. Źródłem utrzymania Skarżących jest gospodarstwo rolne, przy czym – jak zaznaczyli – prowadzona wobec nich egzekucja znacznie utrudnia prowadzenie działalności rolniczej. Wszelkie wpływy na rachunki bankowe zostały bowiem zajęte, wskutek czego Skarżący zostali pozostawieni "bez żadnych środków do życia, bez pracy, bez możliwości uzyskiwania dochodu, bez możliwości egzystencji, bez żadnej możliwości spłaty zadłużeń". Z tych wszystkich względów referendarz sądowy uznał, iż Skarżący wykazali, że opłacenie kosztów związanych z zapewnieniem profesjonalnej pomocy prawnej wykracza poza ich możliwości płatnicze. Zasadne jest zatem ustanowienie na ich rzecz radcy prawnego. Tym bardziej, że od jego ustanowienia uzależniona jest realizacja prawa do kontroli (w drodze skargi kasacyjnej, którą – co sugeruje treść pisma z 23 października 2017 r. - Skarżący zamierzają wnieść) przez Sąd II instancji wydanego w niniejszej sprawie wyroku z 17 sierpnia 2017 r. oddalającego ich skargę. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 i art. 249a P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.