III SA/Wa 2088/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia - umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy -

W skardze na powołane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej skarżąca – K. J., zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Na podstawie zarządzenia z 27 czerwca 2017 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. W odpowiedzi skarżąca uiściła należny w sprawie wpis sądowy. Przyjmując sprawę do rozpoznania referendarz sądowy uznaje, że w okolicznościach niniejszej sprawy, zasadne jest umorzenie postępowania w przedmiocie prawo pomocy. Jak stanowi bowiem art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Zdaniem referendarza sądowego, skoro zawarty w skardze wniosek dotyczył zwolnienia od kosztów sądowych, a na obecnym etapie postępowania jednym takim kosztem jest wpis sądowy, który to wpis skarżąca uiściła, uznać należało, że skarżąca nie podtrzymuje tego wniosku i wniosek ten złożyła niejako "na wyrost". Tym samym, w takiej sytuacji, niecelowe byłoby wzywanie skarżącej do złożenie wniosku na urzędowym formularzu, a następnie merytoryczna jego ocena. Powyższe, przedłużałoby jednie postępowanie w sprawie. Jednocześnie tego rodzaju rozstrzygnięcie nie zamyka skarżącej możliwości ponownego wnioskowania o prawo pomocy. Wniosek ten może być bowiem złożony na każdym etapie postępowania. Tym samym przyjmując, że rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, postępowanie w tym zakresie należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.