III SA/Wa 2067/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Dębkowski, Sędziowie sędzia WSA Hanna Filipczyk (sprawozdawca), sędzia WSA Tomasz Grzybowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Miasta W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] ; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Miasta W. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Postępowanie przed organem interpretacyjnym 1. W dniu 3.1.2025 r. Miasto W. ("Skarżąca" lub "Miasto") wniosła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ("DKIS" lub "organ interpretacyjny") o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług (także "VAT"). Najważniejsze elementy opisu zdarzenia przyszłego są następujące: - Miasto jest czynnym podatnikiem VAT i realizuje zadania z zakresu użyteczności publicznej należące zarówno do właściwości gminy i powiatu (art. 7 ust. 1 ustawy z 8.3.1990 r. o samorządzie gminnym, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465; "u.s.g."; art. 4 ust. 1 ustawy z 5.6.1998 r. o samorządzie powiatowym, t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 107; "u.s.p."); - Miasto jest jedynym wspólnikiem (100% udziałów) W. sp. z o.o. ("Spółka"); - Spółka została powołana w celu realizacji przez W. zadania własnego z obszaru użyteczności publicznej obejmującego ochronę i promocję zdrowia polegającego na zaspokajaniu potrzeb, w szczególności mieszkańców W. , przez wykonywanie działalności leczniczej w rozumieniu ustawy z 15.4.2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2024 r. poz. 799); - planowana jest transakcja podwyższenia kapitału zakładowego Spółki i objęcie nowo utworzonych udziałów przez Miasto w zamian za aport niepieniężny w postaci specjalistycznego sprzętu i aparatury medycznej oraz wyposażenia szpitalnego o cenie nabycia 50,4 mln zł; - sprzęt został nabyty przez Miasto w latach 2021-2023 i oddany do użytkowania na podstawie umowy użyczenia z 12.2.2021 r. miejskiej spółce S. sp. z o.o., obecnie jest bezpłatnie udostępniany do użytkowania Spółce; - sprzęt nie był wykorzystywany do działalności opodatkowanej i w związku z tym przy jego zakupie Miastu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; - aport majątku objętego wnioskiem nie będzie stanowił zbycia przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części; przedmiotem aportu będzie majątek (środki trwałe) nabyty w celach realizacji zadań własnych Miasta; wartość udziałów objętych przez Skarżącą będzie odpowiadała wartości aportu. 2. Skarżąca zapytała: 1) czy w opisanym zdarzeniu przyszłym uznać należy, że W. w zakresie czynności wniesienia aportu niepieniężnego w postaci specjalistycznego sprzętu i aparatury medycznej oraz wyposażenia szpitalnego do W. sp. z o.o., w której posiada 100% udziałów, będzie działało jako podatnik podatku od towarów i usług w myśl ustawy z 11.3.2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.; "u.p.t.u."); 2) jeżeli zdaniem organu interpretacyjnego odpowiedź na pytanie nr 1 będzie twierdząca, to czy czynność ta będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów, podlegającą opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 u.p.t.u.; 3) jeżeli zdaniem organu interpretacyjnego odpowiedź na pytanie nr 2 będzie twierdząca, to czy wniesienie aportu będzie stanowiło czynność zwolnioną od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.; 4) jeżeli zdaniem organu interpretacyjnego odpowiedź na pytanie nr 3 będzie przecząca, to czy wniesienie aportu będzie należało opodatkować VAT; 5) jeżeli wniesienie aportu będzie opodatkowane VAT, to czy Miastu będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia sprzętu medycznego przez dokonanie korekty podatku naliczonego w oparciu o art. 91 u.p.t.u.? 3. Skarżąca stanęła na stanowisku, że w zakresie czynności wniesienia wkładu niepieniężnego w postaci sprzętu medycznego do spółki komunalnej (100% spółki zależnej) w świetle art. 15 ust. 6 i art. 15 ust. 2 u.p.t.u. nie będzie działać w charakterze podatnika VAT. W konsekwencji czynność ta pozostanie poza VAT. Jeżeli organ interpretacyjny nie podzieli tego stanowiska w zakresie statusu Gminy, czynność ta będzie natomiast stanowić odpłatną dostawę towarów opodatkowaną VAT i korzystającą ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Jeżeli natomiast DKIS nie podzieli stanowiska także w tym zakresie, czynność ta będzie opodatkowana według stawki 23%; Gminie będzie wtedy przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu sprzętu (dokonania korekty zwiększającej kwotę podatku naliczonego na podstawie art. 91 ust. 7 i 7a u.p.t.u. w związku ze zmianą przeznaczenia środka trwałego). 4. Postanowieniem z [...] .4.2025 r. DKIS odmówił wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 5b ustawy z 29.8.1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; "O.p.") w zw. z art. 5 ust. 5 u.p.t.u. Zaskarżone zażaleniem, postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem DKIS z [...] .6.2025 r. DKIS powziął przypuszczenie, że zasadniczym celem czynności opisanej we wniosku – pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach u.p.t.u. – jest osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy. Jego zdaniem zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku odpowiada zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej ("Szef KAS") z [...] .2.2022 r. znak [...] . Oba wnioski dotyczą podobnego zagadnienia, tj. kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów (usług), które faktycznie będą przeznaczone do wykonywania działalności zwolnionej związanej z ochroną zdrowia. Sposób ukształtowania transakcji uzasadnia powstanie wątpliwości co do prawdziwej natury tej czynności. Wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) do spółki prawa handlowego spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Miasto chce wnieść aportem sprzęt medyczny do własnej spółki tylko po to, by wykreować transakcję opodatkowaną VAT, mimo że sprzęt ten od początku służy celom statutowym (ochronie zdrowia). Głównym celem transakcji wydaje się być uzyskanie prawa do odliczenia podatku naliczonego, które Miastu normalnie by nie przysługiwało. Sprzęt został nabyty w celu zaspokajania potrzeb mieszkańców w zakresie ochrony zdrowia, co jest działalnością zwolnioną z VAT. Transakcja odbywa się "wewnątrz" struktur Miasta (między gminą a jej spółką, tzn. między podmiotami powiązanymi). Gdyby Miasto nie wniosło aportem sprzętu do Spółki (która to czynność będzie opodatkowana VAT), to realizując zadania własne w zakresie zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty m.in. w zakresie ochrony zdrowia, nie miałoby prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie tego sprzętu. Działalność w zakresie ochrony zdrowia co do zasady korzysta ze zwolnienia od podatku i tym samym nie daje prawa do odliczenia. Również nieodpłatne udostępnienie tych składników majątkowych na rzecz Spółki nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego. Powyższe potwierdza sztuczność zawartej umowy wniesienia aportu niepieniężnego do Spółki, mające na celu dokonanie opodatkowania tej transakcji, więc uzyskanie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia sprzętu medycznego. 2. Postępowanie sądowoadministracyjnie 2.1. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. przez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wydania interpretacji, wydanego z naruszeniem prawa w zakresie wskazanym poniżej; - art. 14b § 5b pkt 3 O.p. w zw. z art. 5 ust. 5 u.p.t.u. w zw. z art. 217 § 2 O.p. przez uznanie, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o interpretację stanowić może nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 u.p.t.u., podczas gdy przesłanki zastosowania tego przepisu nie zostały spełnione w sprawie, a organ nie wykazał istnienia uzasadnionego podejrzenia, w szczególności: nie dokonał analizy całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy; dokonał wybiórczej i nieobiektywnej oceny istotnych w sprawie okoliczności; bezpodstawnie przyjął, że w sprawie wystąpi korzyść podatkowa; nie wykazał zastosowania przepisu prawa niezgodnie z jego przeznaczeniem; nie ustalił, czy oprócz zarzucanej przez organ korzyści podatkowej Skarżący może osiągnąć jakiekolwiek inne korzyści; nie wykazał, że zasadniczym celem planowanego zdarzenia jest korzyść podatkowa, nie uzasadnił w sposób należyty spełniania przesłanek odmowy wydania interpretacji; - naruszenie art. 14b § 5c O.p. przez niewystąpienie do Szefa KAS o opinię w zakresie, o którym mowa w art. 14b § 5b pkt 3 O.p. i powołanie się na opinię powyższego organu, której przedmiotem jest zagadnienie nieodpowiadające zdarzeniu przyszłemu przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej; - art. 14b § 5b pkt 3 w zw. z art. 14b § 3 O.p. przez uznanie, że wskazane przez Skarżącego w zażaleniu okoliczności dotyczące procedury wnoszenia aportu stanowią niedopuszczalne rozszerzenie opisu zdarzenia przyszłego, podczas gdy okoliczności te wynikają wprost z przepisów prawa, a więc nie muszą być wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wniosku o interpretację, a są istotne dla ustalenia celu planowanej czynności, a więc powinny być wzięte pod uwagę przy ocenie możliwości odmowy wydania interpretacji; - art. 15 ust. 1, 2 i 6 w zw. z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. przez uznanie, że gmina dokonując aportu do spółki komunalnej działa w charakterze podatnika VAT i nabywa prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT, podczas gdy gmina w ten sposób realizuje zadania nałożone przepisami prawa, a więc podlega wyłączeniu z opodatkowania, o którym mowa w art. 15 ust. 6 u.p.t.u.; - art. 14b § 5b pkt 3, art. 120 i 121 w zw. z art. 14h O.p. przez odmowę wydania interpretacji, podczas gdy istnieje ugruntowana linia orzecznicza, że dokonany przez gminę aport do spółki komunalnej nie stanowi czynności opodatkowanej; - art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483 ze zm.), tj. naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady praworządności i zasady równego traktowania obywateli. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia wydanego w I instancji, a także zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. 2. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjne w Warszawie zważył, co następuje. 3.1. Skarga jest zasadna. 3.2. Strony spierają się o to, czy zachodzi uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa w VAT w sytuacji, gdy Miasto planuje wnieść aportem do spółki komunalnej sprzęt medyczny i argumentuje (kaskadowo), że: aport ten będzie poza VAT ze względu na brak statusu podatnika VAT w zakresie tej czynności; jeżeli będzie miała ten status – aport będzie stanowić czynność opodatkowaną, lecz zwolnioną; jeżeli natomiast aport będzie stanowić czynność opodatkowaną stawką 23% – Miasto będzie miało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu sprzętu (przez mechanizm korekty z art. 91 u.p.t.u.). 3.3. Zdaniem Sądu takie przypuszczenie nie zachodzi – wbrew stanowisku organu interpretacyjnego. 3.4. Zgodnie z art. 5 ust. 5 u.p.t.u. – do którego odsyła art. 14b § 5b pkt 3 O.p. – przez nadużycie prawa rozumie się dokonanie czynności, o których mowa w ust. 1, w ramach transakcji, która pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miała zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy. 3.5. Konstrukcja nadużycia prawa została ukształtowana jako doktryna orzecznicza Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W klasycznym wyroku z 21.2.2006 r., Halifax, C-255/02, ECLI:EU:C:2006:121, TSUE wywiódł, że zasada zakazu nadużycia znajduje zastosowanie również w dziedzinie podatku od towarów i usług (pkt 70). Stwierdzenie nadużycia skutkującego odebraniem prawa do odliczenia podatku naliczonego jest możliwe przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek: - po pierwsze, transakcje, pomimo spełniania warunków formalnych ustanowionych przez odpowiednie przepisy wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (obecnie przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1 ze zm.; "dyrektywa 2006/112/WE" i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę), skutkowały osiągnięciem korzyści finansowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy (przesłanka obiektywna); - po drugie, z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że zasadniczym celem tych transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej (przesłanka subiektywna) – por. pkt 74-75 wyroku. Ta doktryna została potwierdzona w bogatym orzecznictwie Trybunału, m.in. w wyroku z 21.2.2008 r., Part Service, C-525/06, ECLI:EU:C:2008:108 (por. pkt 42-45 i 58-63), z 22.5.2008 r., Ampliscientifica i Amplifin, C-162/07, ECLI:EU:C:2008:301 (pkt 27-32), z 22.12.2010 r., Weald Leasing, C-103/09, ECLI:EU:C:2010:804 (pkt 28-30), z 22.12.2010 r., RBS Deutschland, C-277/09, ECLI:EU:C:2010:810 (pkt 49), 17.12.2015 r., WebMindLicences, C-419/14, ECLI:EU:C:2015:832 (pkt 36), z 3.9.2014 r. GMAC, C-589/12, ECLI:EU:C:2014:2131 (pkt 45), z 22.11.2017 r., Edward Cussens, C-251/16, ECLI:EU:C:2017:881 (pkt 70), z 16.6.2022 r., DuoDecad, C-596/20, ECLI:EU:C:2022:474 (pkt 41). 3.6. Nadużycie prawa ma miejsce wtedy, gdy zachowanie podatnika jest zgodne z przepisem prawa i ustawą (wykładanymi w zgodzie z wszelkimi standardowymi regułami wykładni), prowadzi jednak do osiągnięcia korzyści podatkowej niezgodnej z jego (jej) celem. DKIS nie wykazał, by zachodziło uzasadnione przypuszczenie tak rozumianego nadużycia prawa. 3.7. Skarżąca konstruuje swoje stanowisko piętrowo: w pierwszej kolejności twierdzi, że opisana czynność wniesienia sprzętu medycznego do 100% spółki zależnej pozostaje poza systemem VAT – ponieważ Miasto nie występuje w charakterze podatnika VAT. Tymczasem stanowisko DKIS presuponuje – zdaniem Sądu niezasadnie – że Miasto będzie miało taki status; dodatkowo, że czynność wniesienia aportu będzie opodatkowana i niezwolniona. Tylko przy spełnieniu tych warunków aktualizuje się w ogóle kwestia odliczenia przez Miasto podatku naliczonego. Te założenia są silne i niepoparte żadną argumentacją. 3.8. Niezależnie jednak od powyższego, wobec nadania stanowisku Skarżącej podanej wyżej konstrukcji w każdym razie a limine można ocenić, że niespełniona jest subiektywna przesłanka nadużycia prawa. Zasadniczym celem transakcji nie jest uzyskanie korzyści podatkowej – skoro Skarżąca zaprezentowała stanowisko, według którego (w dwóch pierwszych krokach – na dwóch pierwszych piętrach argumentacji) brak czynności opodatkowanej, z którą można byłoby związać odliczenie podatku naliczonego. Nie ma powodu, by przypisywać wnioskodawcy tego rodzaju przewrotność. 3.9. Jednak nawet jeżeli iść tropem DKIS i uznać za nim, że czynność podlega w ogóle VAT, a zarazem nie podlega zwolnieniu z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., to prawo do odliczenia podatku naliczonego, jakie w tym hipotetycznym przypadku można byłoby przypisać Miastu, nie stanowiłoby o nadużyciu. Z opisu zdarzenia przyszłego nie można wywieść, że odliczenie podatku naliczonego przez Miasto mogłoby być korzyścią sprzeczną z celem art. 86 ust. 1 u.p.t.u. lub (ogólnie) z celem ustawy i dyrektywy 2006/112/WE jako całości – z ich wewnętrzną logiką. Nie byłaby zatem spełniona także przesłanka obiektywna nadużycia prawa. 3.10. Z jednej strony odliczenie podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z czynnościami opodatkowanymi jest zgodne z mechanizmem opodatkowania podatkiem od wartości dodanej. DKIS stwierdza, że gdyby Miasto nie wniosło aportem aparatu do Spółki, to realizując zadania własne w zakresie zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty m.in. w zakresie ochrony zdrowia nie miałoby prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie przedmiotowego mienia. Działalność w zakresie ochrony zdrowia co do zasady korzysta bowiem ze zwolnienia i tym samym nie daje prawa do odliczenia. Organ interpretacyjny nie zwraca jednak uwagi na to, że te zadania będzie wykonywać w takim razie Spółka – która będzie świadczyć usługi zwolnione, nie będzie więc mieć prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu przedmiotu aportu. Korzyść podatkowa, jakiej dopatrzył się w sprawie DKIS, jest więc pozorna. 3.11. Z drugiej strony ochrona zdrowia jest jednym z zadań nałożonych na Miasto (odpowiednio art. 7 ust. 1 pkt 5 u.s.g. i art. 4 ust. 1 pkt 2 u.s.p.). Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.s.g. i art. 6 ust. 1 u.s.p. w celu wykonywania powierzonych zadań gmina i powiat mogą tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami. Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej, określa ustawa z 20.12.1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 679, "u.g.k."). W świetle art. 2 tej ustawy gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.g.k. jednostki samorządu terytorialnego mogą tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także mogą przystępować do takich spółek. Jednostka samorządu terytorialnego ma swobodę wyboru form realizacji zadań własnych i prowadzenia gospodarki komunalnej, w tym przez spółkę komunalną. Realizacja zadań własnych za pośrednictwem spółki komunalnej nie jest w obrocie prawnym osobliwością; przeciwnie, jawi się jako rozwiązanie typowe. Wykorzystanie spółki komunalnej do wykonania zadania własnego nie może być więc żadną miarą ocenione jako sztuczne. 3.12. Skarżąca ma też rację, że opisane przez nią zdarzenie przyszłe nie odpowiada stanowi faktycznemu, na kanwie której została wydana opinia Szefa KAS. DKIS akcentuje podobieństwa (por. s. 12-14 zaskarżonego postanowienia) – nie zauważa jednak różnicy, którą jest okoliczność, że w sprawie analizowanej przez Szefa KAS przedmiot aportu (szpital) miał zostać następnie wydzierżawiony przez spółkę komunalną kolejnemu podmiotowi. Okoliczność ta, a także wysokość czynszu dzierżawnego, odegrała istotną rolę w rozumowaniu Szefa KAS. 3.13. Zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie naruszają: - art. 14b § 5b pkt 3 O.p. w zw. z art. 5 ust. 5 u.p.t.u. przez bezpodstawne uznanie, że w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym zachodzi uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa; - art. 14b § 5c O.p. przez bezpodstawne odstąpienie od zwrócenia się o opinię Szefa KAS. 3.14. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30.8.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; "p.p.s.a.") – samodzielnie i w związku z art. 135 p.p.s.a., odpowiednio. 3.15. W dalszym biegu sprawy organ interpretacyjny uzna, że nie zachodzi przeszkoda, o której mowa w art. 14b § 5b O.p., do wydania interpretacji indywidualnej. Sąd nie przesądza treści interpretacji indywidualnej: ten wyrok stanowi wypowiedź wyłącznie na temat tego, czy w sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa. W szczególności Sąd nie przesądza, że w zakresie czynności wniesienia aportu do spółki komunalnej Miastu przysługuje status podatnika VAT. 3.16. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził na wniosek Skarżącej i na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 580 zł odpowiadającej sumie: wpisu wniesionego od skargi w wysokości 100 zł i kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł. 3.17. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.