III SA/Wa 2054/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Magdalena Frąckiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2020 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2018 r. oddala skargę.

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez B. P. (dalej "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lipca 2019 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2018 rok. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] lutego 2018 r. Prezydent W. (dalej jako: "organ pierwszej instancji") ustalił skarżącej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2018 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Podatek został ustalony w kwocie [...] zł. Jako podstawę opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął: budynki mieszkalne o wys. powyżej 2,20 m o powierzchni 200,00 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 50,00 m2, grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 50,00 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 650,00 m2. Jako podstawę prawną decyzji organ pierwszej instancji wskazał art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), art. 1c, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785), uchwałę Rady W. Nr LVI/1393/2017 z dnia 19 października 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Mazow. z dnia 31.10.2017 r. poz. 9653). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wysokość podatku ustalono na podstawie następujących dokumentów: zapisów z operatu ewidencji gruntów i budynków, wykazów nieruchomości, oświadczeń podatkowych, aktów notarialnych oraz informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji skarżąca wniosła odwołanie. W odwołaniu tym podniosła, że kwestionuje ww. decyzję z uwagi na ograniczenie jej interesu prawnego i materialnego poprzez: 1) ograniczenie jej uprawnień do dysponowania nieruchomością w związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania na podstawie rozporządzeń Wojewody M.: nr [...] z [...] lipca 2003 r., nr [...] z [...] września 2005 r. i nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. oraz uchwał Sejmiku Województwa M.: nr [...] z [...] czerwca 2011r. i nr [...] z [...] października 2011 r.; 2) ograniczenie korzystania z nieruchomości mieszkalnej w sposób dotychczasowy zgodnie z jej przeznaczeniem w związku z wprowadzeniem działalności przemysłowej na obszarze sąsiadującym; 3) powodowanie zakłócenia miru obszaru mieszkaniowego i ciszy nocnej, powodowanie wydawania licznych decyzji na prowadzenie działalności przemysłowej, uciążliwej dla zabudowy mieszkaniowej w obszarze zabudowy mieszkaniowej; 4) zalewania piwnic domu w związku z podwyższeniem gruntu wokół nieruchomości skarżącej, dopuszczenie się zaniedbań i przekroczenie uprawnień poprzez niedopuszczenie do uregulowania gospodarki wodno-ściekowej wód opadowych - brak kanalizacji; 5) spowodowanie usytuowania nieruchomości skarżącej w węźle drogowym Al. [...] i i drogi ekspresowej o zaniżonych parametrach technicznych autostrady S-2; 6) przekroczenie norm hałasu i norm zanieczyszczeń powietrza pyłami PM 10 i PM 2,5; 7) dopuszczenie pod oknem skarżącej na ulicy o szer. 5 m - osiedlowej E.[...] na wniosek Burmistrza Dzielnicy W. ruchu samochodów ciężarowych i TIR, powodujących wibracje i drgania ścian domu i pękanie murów i pękanie szyb w oknach; 8) wycinki kilkuset drzew powodujących mikroklimat dla otoczenia wzdłuż Al. [...] i autostrady S2, zdewastowanie środowiska i glinianek Z. co doprowadza do regularnego zalewania po deszczach piwnic domów. W związku z doprowadzeniem do znacznych nadużyć i niszczenia mienia należącej do niej własności skarżąca wniosła o odstąpienie od wydania decyzji naliczającej podatek od nieruchomości w kwocie [...] zł, gdyż to skarżącej "decydenci powinni zapłacić za zniszczenie mienia jakie powodują wskutek głupoty i braku umiejętności myślenia, właściwego zarządzania i gospodarowania". Ponadto skarżąca zauważyła, iż dotychczasowe uregulowania prawne (ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym) odbiegają od norm prawnych funkcjonujących w innych państwach europejskich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako: "organ odwoławczy", "SKO"), decyzją z [...] lipca 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem SKO, ustalając skarżącej podatek od nieruchomości na rok 2018 organ pierwszej instancji ustalił, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w W.. Nieruchomość ta w ewidencji gruntów i budynków opisana jest jako działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 700 m2, zabudowana czterokondygnacyjnym (3 kondygnacje nadziemne i 1 pod ziemią) budynkiem mieszkalnym o powierzchni zabudowy 121 m2 oraz jednokondygnacyjnym budynkiem niemieszkalnym o powierzchni zabudowy 54 m2. W złożonym w dniu 19 lipca 2002 r. w Urzędzie Gminy W. "Wykazie nieruchomości" skarżąca wskazała, iż jest właścicielem ww. nieruchomości, na którą składają się: a) grunty pozostałe o powierzchni 700 m2; b) budynki mieszkalne, których powierzchnia użytkowa pomieszczeń o wysokości powyżej 2,20 m wynosi 200 m2; c) budynki pozostałe - budynki gospodarcze murowane o powierzchni 50 m2. Ponadto, pismem z dnia 3 października 2012 r. skierowanym do Urzędu Dzielnicy W. Wydział Budżetowo-Księgowy, skarżąca zgłosiła wznowienie najmu budynku gospodarczego o powierzchni 50 m2 od dnia 1 października 2012 roku. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika również, że stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od ww. nieruchomości za poprzedni okres, tj. za rok 2017 i lata poprzednie, nie uległ zmianie, tzn. jest taki sam jak stan faktyczny stanowiący podstawę ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od ww. nieruchomości za rok 2018. Potwierdza to porównanie treści zaskarżonej decyzji z treścią wcześniejszych decyzji dot. przedmiotowej nieruchomości przy ul. [...] w W., tj. decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2017 r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2017, która to została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2017 roku. Organ odwoławczy zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez skarżącą na opisaną decyzję. Wyrok WSA w Warszawie jest wyrokiem ostatecznym. Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji zastosował w niniejszej sprawie właściwe wysokości stawek podatku od nieruchomości przewidziane dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gruntów "pozostałych", budynków mieszkalnych oraz dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła, że wskutek wydanych decyzji administracyjnych Prezydenta W., nieruchomość straciła przeznaczenie mieszkalne, naruszając tym samym prawa własności i użytkowania do zamieszkania. Skarżąca wskazała, że oddziaływania szkodliwe podmiotów sąsiadujących (oddziaływania lotniska, autostrady) zostały przebadane i wykazane w toczących się sprawach sądowych. Zabudowa mieszkaniowa, istniejąca na terenie nieruchomości, istnieje od 1956 r. a tym samym utraciła wskutek amortyzacji wartość od której należałoby płacić tak wysokie podatki. Ponadto skarżąca podniosła, że Polska, jako jedyny kraj w Europie, nie posiada możliwości odliczania kosztów ponoszonych remontów i odliczenia ich od podatku, a koniecznych dla dalszej utrzymania zabudowy. Skarżąca podała, że każdego roku systematycznie podwyższa się stawki podatków od nieruchomości. Za rok 2006 podatek od nieruchomości stanowił kwotę [...] zł ,a za rok 2018 stanowił kwotę [...] zł. Zdaniem skarżącej, Prezydent miasta W. będąc w nastawieniu na bogacenie się, narusza interes prawny i materialny wyłudzając zawyżone kwoty doprowadzając jednocześnie swoimi działaniami i decyzjami do szkodliwego z narażeniem życia, niszczenia mienia do wyłudzeń. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając niniejszą sprawę we wskazanych wyżej granicach, sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu i jest zgodna z niżej powołanymi przepisami, w tym przede wszystkim – ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej jako: "ustawa"). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 ustawy, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie natomiast do art. 4 ust. 1 ustawy, podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy, rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1)od gruntów: a)związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,62 zł od 1 m2 powierzchni, b)pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych - 4,58 zł od 1 ha powierzchni, c)pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,30 zł od 1 m2 powierzchni, d)niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1023, 1529 i 1566), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3 zł od 1 m2 powierzchni; 2)od budynków lub ich części: a)mieszkalnych - 0,51 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b)związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c)zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 8,06 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d)związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 4,27 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e)pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 5,78 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej; 3)od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7. W myśl art. 5 ust. 2 ustawy, przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu. Natomiast – jak stanowi ustęp 3 - omawianego przepisu ustawy, przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. Zaś przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b-e oraz w ust. 1 pkt 3, rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności rodzaj prowadzonej działalności (art. 5 ust. 4 ustawy). W niniejszej spawie poza sporem pozostaje, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości położonej w W., przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...]. Nie jest sporna również powierzchnia przedmiotowej nieruchomości, jak i posadowionych na niej budynków. Wskazane okoliczności znajdują nadto potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, w szczególności wypisie z rejestru gruntów (akt postępowania podatkowego). Podkreślić należy, że informacja o tym, że znajdujący się na nieruchomości budynek o powierzchni 50 m2 jest wynajmowany (zatem związany z prowadzeniem działalności gospodarczej), poinformowała organ sama skarżąca pismem z 3 października 2012 roku (pismo w aktach postępowania podatkowego). W konsekwencji powyższego, jak słusznie wskazało SKO w zaskarżonej decyzji, podatek od nieruchomości został ustalony w prawidłowej wysokości. W szczególności zastosowane w decyzji stawki podatku zostały ustalone w oparciu o uchwałę Rady W. z 19 października 2017 r., nr LVI/1393/2017, mającą zastosowanie w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, że stawki podatku wskazane w przedmiotowej uchwale nie przekraczają limitów wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 5 ustawy. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w skardze, w pełni aktualne jest stanowisko wyrażone przez tutejszy sąd w wyroku z 18 grudnia 2018 roku w sprawie sygn. akt III SA/Wa 335/18. Przedmiotem jej rozpoznania była skarga wniesiona przez skarżącą od decyzji ustalającej nieruchomości za rok 2017. Z uwagi na zbieżność przedmiotu obu spraw, jak i tożsamość zarzutów podnoszonych przez skarżącą, sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę odwoła się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu wyroku III SA/Wa 335/18, przyjmując ją za własną. Okoliczności podniesione przez skarżącą w odwołaniu i w skardze, nie były kwestionowane przez organy podatkowe. Oczywistym jest także, że podnoszone prze skarżącą okoliczności utrudniają korzystanie z nieruchomości pełni zgodnie z jej przeznaczeniem. Słusznie jednak zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, że te okoliczności nie mają wpływu na wysokość podatku od nieruchomości. Dlatego ani włączenie nieruchomości skarżącej w obszar ograniczonego użytkowania, ani ewentualnie nadmierne zanieczyszczenie powietrza, nadmierny hałas lub zniszczenie urządzeń melioracyjnych, nie mogły spowodować, że wymiar podatku będzie niższy, niż wynikających z wyżej przywołanych zasad. Podkreślić należy, że ani przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ani uchwała Rady W. z nie przewidują obniżenia podatku. Natomiast organy podatkowe wydające decyzje w niniejszej spawie nie były uprawnione do obniżenia podatku z przyczyn podnoszonych przez skarżącą, gdyż działałyby niezgodnie z powołanymi przepisami (zarówno ustawy, jak i uchwały Rady W.). W odniesieniu do omawianych zarzutów skarżącej należy zauważyć, że Rada W. nie skorzystała z uprawnienia wynikającego z art. 5 ustawy. Uchwała z 19 października 2017 roku nie różnicuje ustalonych w niej stawek podatku. Ponieważ zatem zaskarżona decyzja SKO (podobnie jak decyzja Prezydenta W.) została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wniesiona skarga podlegała oddaleniu. Także wniosek o "zasądzenie od SKO grzywny w wysokości [...] zł" nie mógł zostać uwzględniony w niniejszej sprawie. Przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują bowiem takiego roszczenia dla wnoszącego skargę na decyzję organu. Wymierzenie grzywny organowi możliwe jest jedynie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, o czym stanowi art. 149 § 2 ppsa. Sprawa niniejsza nie należy do kategorii spraw wskazanych w tym przepisie. Końcowo należy wskazać, że podnoszone przez skarżącą okoliczności być może zostałyby potraktowane przez organ podatkowy jako ważny interes podatnika lub interesem publiczny uzasadniający umorzenie całości lub części zaległości podatkowej (w razie wystąpienia z takim wnioskiem przez skarżącą). Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, skarga została oddalona, na podstawie art. 151 ppsa. Orzeczenie powołane w niniejszym uzasadnieniu jest dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym www.orzeczenia.nsa.gov.pl.