III SA/Wa 2046/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świercz po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skarżący – J.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2018 r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2012 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie Skarżącemu szkody majątkowej w wielkich rozmiarach oraz doprowadzi do nieodwracalnych skutków w postaci utraty przez Skarżącego określonych składników majątku ruchomego, albowiem Skarżący nie posiada nieruchomości. W związku z utrzymaniem w mocy zaskarżoną decyzją, decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego orzekającej o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości w łącznej, względem Skarżącego zostanie wszczęte postępowania egzekucyjne celem ściągnięcia należności w znacznej kwocie 560.430,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 15.695,00 zł. Skarżący zaznaczył, iż nie dysponuje majątkiem pozwalającym na dobrowolną spłatę ww. zobowiązania środkami pieniężnymi jak również nie spełnia kryterium otrzymania pożyczki bankowej w tak w wielkiej kwocie. W związku z powyższym w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, względem Skarżącego zostanie skierowana egzekucja do jego majątku ruchomego (mającego często wartość sentymentalną), którego ewentualna sprzedaż egzekucyjna spowoduje nieodwracalną utratę przez Skarżącego posiadanych przedmiotów ruchomych, a uzyskane w ten sposób środki pieniężne jedynie w stopniu minimalnym pokryją wskazaną w decyzji należność. Podniósł, iż prowadzenie egzekucji znacznie pogorszy i tak trudną sytuację materialną Skarżącego powodując uszczerbek w utrzymaniu koniecznym Skarżącego i jego rodziny. Skarżący wskazał, iż wszelkie posiadane środki pieniężne przeznacza na obronę swoich praw w licznych postępowaniach sądowych z jego udziałem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z analizy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu tymczasową ochronę przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, analiza powołanych przez Skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pomimo podnoszonych we wniosku okoliczności, Skarżący nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej w zakresie stanu posiadanego majątku, który potwierdziłby ten stan rzeczy. W ocenie Sądu, bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, a przede wszystkim obrazujących sytuację majątkowo – finansową strony, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W konsekwencji uznać więc należy, że Skarżący nie wykazał potrzeby udzielenia ochrony tymczas owej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.