III SA/Wa 1967/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Skarżąca – T.P. - wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2016 r. z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca uzasadniając ww. wniosek wskazała, że jest osobą w podeszłym wieku, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe. Z racji wieku cierpi na wiele schorzeń przewlekłych, wymagających stosowania diety, regularnego zażywania leków i częstych wizyt, w tym za pełną odpłatnością (z uwagi na odległe terminy wizyt refundowanych z NFZ). Jednocześnie w związku z koniecznością zbycia w 2010 r. mieszkania po zmarłym mężu, co było podyktowane wymogiem zapłaty zachowku dzieciom Spadkodawcy z pierwszego małżeństwa - oraz zapewnienia sobie dachu nad głową - Skarżąca zakupiła mniejsze i tańsze mieszkanie, wymagające jednak generalnego remontu. Na ten cel zaciągnęła kredyt, który co miesiąc spłaca - pomniejszając swoje środki finansowe o obecnie 1/3, a od czerwca 2017 r. o blisko połowę swoich miesięcznych dochodów. Skarżąca nie posiada innych nieruchomości, samochodu, oszczędności, itp. - czyli niczego co mogłaby zbyć, by opłacić podatek za rok 2010. Opis sytuacji finansowej Skarżącej został szczegółowo przedstawiony we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca wskazała, że w przypadku przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji w drodze zajęcia egzekucyjnego wierzytelności z emerytury - Skarżąca nie będzie w stanie spłacać kredytu oraz może być zmuszona zaprzestać zażywania leków oraz korzystania z porad lekarzy - co może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych od odwrócenia skutków, z pogorszeniem lub utratą zdrowia włącznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z analizy art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po przeanalizowaniu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w kontekście danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, a także dokumentów nadesłanych na wezwanie starszego referendarza sądowego, Sąd doszedł do przekonania, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Z informacji przedstawionych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a także z dokumentów i oświadczeń przedłożonych razem z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wynika, że Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Skarżąca jest osobą w podeszłym wieku (82 lata), jest osobą samotną, utrzymującą się z renty rodzinnej po mężu wynoszącej 2.670 zł, cierpiącą na liczne schorzenia wymagające stałego zażywania leków i diety. Miesięczne wydatki Skarżącej wahają się więc między 3158 zł a 3408 zł miesięcznie z czego połowę pochłania kredyt. Zestawiając tą kwotę z osiąganym przez Skarżącą dochodem, który od czerwca 2017 r. wynosi 2670 zł stwierdzić należy, że sytuacja finansowa Skarżącej jest trudna a wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem Skarżąca może zostać pozbawiona środków na zakup niezbędnych lekarstw co w rezultacie może wiązać się z pogorszeniem lub utratą zdrowia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.