III SA/Wa 1956/16

Dnia 4 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia do grudnia 2013 r. postanawia odrzucić skargę.

O. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. (zwana dalej "Skarżącą" lub "Spółką") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od sierpnia do grudnia 2013 r. W skardze zawarto również wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. Starszy Referendarz Sądowy odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z kolei postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r. tut. Sąd utrzymał w mocy powyższe postanowienie Starszego Referendarza Sądowego. W związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w zakresie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 1 lutego 2017 r. Spółkę wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 000 zł, uwzględniając wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 34 936 253 zł, tj. w kwocie należności pieniężnej, do której odnosi się zaskarżona decyzja. Ww. zarządzenie doręczono Skarżącej w dniu 21 lutego 2017 r. Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo - Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sporządzonej według stanu na dzień 13 marca 2017 r. wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty wpisu od skargi do niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest skarga. Sąd, w myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 220 § 3 P.p.s.a., nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Sąd stwierdza, że skoro z akt sądowych sprawy wynika, iż zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone Skarżącej, to należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania, tj. w dniu 22 lutego 2017 r. Termin ten upłynął zaś z dniem 28 lutego 2017 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a. Skoro z dokumentów księgowych Sądu wynika, iż do dnia 28 lutego 2017 r. nie odnotowano wpływu wpisu, należało uznać, że Spółka nie uiściła wpisu sądowego w wyznaczonym terminie. Skarga nie została zatem opłacona i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi.