III SA/Wa 1940/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2017 r. pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2017 r.

Zarządzeniem z dnia 20 września 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej – B.K. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wyjaśniono, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu w wyznaczonym terminie i na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a.") zarządzono pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia Skarżąca wniosła sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu podniosła, że bezzasadnie pozostawiono jej wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, bowiem nie odebrała wezwania referendarza sądowego i nie wiedziała, że powinna złożyć formularz PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Jedyną okolicznością podnoszoną w sprzeciwie jest brak wiedzy o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z akt sprawy wynika, że przesyłka listowa zawierająca wezwanie do nadesłania formularza PPF została była dwukrotnie awizowana, tj. 24 sierpnia 2017 r. i następnie 1 września 2017 r. Ponieważ nie została odebrana przez Skarżącą, 9 września 2017 r. zwrócono ją Sądowi (wpływ do Sądu 15 września 2017 r.). W tej sytuacji na podstawie art. 73 P.p.s.a. przesyłkę należało uznać za doręczoną 7 września 2017 r., tj. ostatniego dnia 14-dniowego okresu, na jaki złożono ją w placówce pocztowej, liczonego od pierwszego awizo. Referendarz sądowy prawidłowo uznał, że Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie, tj. nie nadesłała formularza PPF. Z tych względów, na mocy art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.