III SA/Wa 1837/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak, sędzia WSA Anna Zaorska, Protokolant referent Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją orzekającą o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów usług oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. oddala skargę.

1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z dnia [...] maja 2019 r. utrzymująca w mocy decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: NUS/organ pierwszej instancji) z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] oraz nr [...]odmawiającej wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] oraz nr [...] orzekającą o solidarnej z M. Sp. z o. o., odpowiedzialności L. S. (dalej: Strona/Skarżąca/Podatnik) za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. oraz dochodowego od osób prawnych za 2011 r. 1.2. Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, iż Podatnik pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. wniósł na podstawie art. 241 w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.) "żądanie wznowienia postępowania podatkowego" zakończonego decyzją ostateczną NUS nr [...] oraz [...] prowadzonego w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu M. Sp. z o. o. za zobowiązania Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. oraz z tytułu zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. W uzasadnieniu powyższego wniosku Skarżący wskazał, iż przedmiotowa decyzja nie została mu doręczona przez pracowników Urzędu Skarbowego oraz nie doręczono Stronie żadnych zawiadomień o pozostawieniu listów poleconych w urzędzie pocztowym - awizo. Zaznaczył, iż w dniu 27 listopada 2017 r. odebrał postanowienie NUS wydane na podstawie art. 200 O.p. Skarżący podniósł, iż spodziewał się, że w najbliższym okresie (grudzień 2017 r.) zostanie doręczona decyzja w przedmiotowym postępowaniu i w związku z powyższym Strona bądź inny domownik stale przebywał w mieszkaniu pod powyższym adresem i oczekiwał korespondencji. Wnioskodawca oświadczył, iż w tym okresie nie odebrał, ani przedmiotowej decyzji, ani też przesyłki awizo (nie została też pozostawiona w skrzynce odbiorczej Skarżącego). Mając na względzie, iż w grudniu zostanie doręczona decyzja oraz prawo Strony do złożenia odwołania w wyznaczonym terminie, Skarżący wyjaśnił, iż nie mógł sobie pozwolić na lekkomyślność w zakresie związanym z odbiorem przesyłki i nie jest to prawdopodobne, aby zignorował otrzymane awizo (dwukrotnie) i nie odebrał przesyłki. Skarżący podniósł, iż pracownicy urzędu pocztowego zaniechali doręczenia do skrzynki odbiorczej zawiadomienia o złożeniu przesyłki, a Strona odebrała wszelką korespondencję z Urzędu (za wyjątkiem przedmiotowej decyzji). Reasumując Strona podnosi, iż przedmiotowa decyzja nie została jej skutecznie doręczona. Strona powzięła podejrzenia, iż decyzja mogła została wydana, lecz nie została jej doręczona skutecznie. W związku z powyższym Strona podniosła, iż za pośrednictwem pełnomocnika, wystąpiła ze stosowanym wnioskiem do NUS. W dniu 21 marca 2018 r. NUS doręczył Skarżącemu kopię decyzji. Tym samym w ocenie Strony zostały wyczerpane przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 w związku z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. Podatnik oświadczył, iż został pozbawiony udziału w postępowaniu w zakresie odwołania od przedmiotowej decyzji. Tak więc w ocenie Strony obowiązkiem NUS jest wznowienie postępowania podatkowego zakończonego wydaną decyzją i umożliwienie Stronie wypowiedzenie się w sprawie. 1.3. Decyzją z dnia [...] listopada 2018r. nr [...] [...] NUS odmówił wznowienia postępowania podatkowego, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p., zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...] oraz nr [...]. 1.4. W dniu 6 grudnia 2018r. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wznowienie postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 241 § 2 oraz art. 120 O.p. poprzez bezpodstawne uznanie, iż Skarżący uchybił terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania i ponownie podniósł, iż decyzja orzekająca o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu M. Sp. z o.o. za zobowiązania Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. oraz z tytułu zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. nie została mu doręczona przez pracowników Urzędu Skarbowego, a także, że nie doręczono żadnych zawiadomień o pozostawieniu listów poleconych w urzędzie pocztowym - awizo. Strona wskazała, iż w dniu 27 listopada 2017 r. odebrała postanowienie NUS wydane na podstawie art. 200 O.p. Skarżący podniósł, że spodziewał się, iż w najbliższym okresie (grudzień 2017 r.) zostanie doręczona decyzja w przedmiotowym postępowaniu i w związku z powyższym Strona bądź inny domownik stale przebywał w mieszkaniu pod powyższym adresem i oczekiwał korespondencji. Wnioskodawca ponownie oświadczył, iż w tym okresie nie odebrał, ani przedmiotowej decyzji, ani też przesyłki awizo (nie została też pozostawiona w skrzynce odbiorczej Skarżącego). Mając na względzie, iż w grudniu 2017 r. zostanie doręczona decyzja oraz uprawnienie Strony do odwołania się w wyznaczonym terminie, Strona wskazała, iż nie mogła sobie pozwolić na lekkomyślność w zakresie związanym z odbiorem przesyłki i nie jest to prawdopodobne, aby Strona odebrała awizo zignorowała otrzymane awizo (dwukrotnie) i nie odebrała przesyłki. Tym samym Strona podnosi, iż pracownicy urzędu pocztowego zaniechali doręczenia do skrzynki odbiorczej zawiadomienia o złożeniu przesyłki, a Strona odebrała wszelką korespondencję z Urzędu (za wyjątkiem decyzji). Reasumując Strona podniosła, iż przedmiotowa decyzja nie została jej skutecznie doręczona. Skarżący wskazał, iż w dniu 11 grudnia 2018 r. otrzymał od NUS upomnienia wzywające do uiszczenia kwoty ustalonych na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] oraz [...]. Strona wskazała, iż jest narodowości wietnamskiej i bardzo słabo zna język polski (a w szczególności nie są jemu znane zawiłości w zakresie języka prawniczego). W związku z powyższym ustanowił pełnomocnika do wyjaśnienia podstaw wystawienia upomnień. Skarżący był świadomy, iż nie otrzymał decyzji wymiarowej, a więc w ocenie Strony nie było podstawy do ustalenia takiego podatku (a tym samym wysłania upomnienia). Strona wskazała, iż jej Pełnomocnik w dniu 15 lutego 2018 r. wysłał do NUS pismo wzywające do wyjaśnienia, na jakiej podstawie zostało wystawione upomnienie oraz czy decyzje wymiarowe były wydane i doręczone, jeśli tak to na jaki adres i kiedy oraz poprosił o dostarczenie kopii przedmiotowych decyzji wymiarowych. Odpowiedź na powyższe pismo została doręczona Pełnomocnikowi Strony w dniu 21 marca 2018 r. (czyli ponad miesiąc po doręczeniu pisma Skarżącego). Dopiero w tej dacie tj. 21 marca 2018 r. w ocenie Skarżącego powziął on wiedzę, iż zostały wydane wymiarowe decyzje (i stały się prawomocne). W odpowiedzi na powyższe w dniu 12 kwietnia 2018 r. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w trybie art. 240 O.p. i z ostrożności złożył również odwołanie od decyzji wymiarowych. W odpowiedzi NUS w dniu [...] listopada 2018 r. (doręczonej w dniu 3 grudnia 2018 r.) wydał decyzję, w której odmówił wznowienia postępowania podatkowego, motywując to okolicznością, iż Skarżący uchybił terminowi 30-dniowemu do złożenia takiego wniosku. Zdaniem NUS bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął się w dacie 11 lutego 2018 r. (tj. w dacie doręczenia upomnienia). Skarżący nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem Strony podniósł, że zgodnie z art. 241 § 2 O.p., wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydanej decyzji. W ocenie Strony z tego zapisu wynika wprost dyspozycja, która uzależnia rozpoczęcie biegu 30-dniowego terminu od dnia powzięcia pełnej wiedzy o wydaniu decyzji wymiarowej, natomiast nie dotyczy taka sytuacja wystąpienia podejrzenia o istnieniu takiej decyzji wymiarowej lub istnieniu okoliczności, które mogą wskazywać, iż taka decyzja wymiarowa została wydana. Strona podniosła, iż zapis ustawy jest precyzyjny w tym zakresie - podatnik musi mieć pełną wiedzę, iż taka decyzja wymiarowa została wydana (a tym samym powinien znać jej treść oraz powinien posiadać kiedy decyzja została doręczona i stała się prawomocna). Skarżący wskazał, iż w przedmiotowym stanie faktycznym, w wyniku otrzymania upomnienia Skarżący był zdezorientowany takim upomnieniem, a tym samym wystąpił do NUS w celu wyjaśnienia takiej okoliczności. Strona podniosła, iż z przyczyn zawinionych przez Urząd odpowiedź na pismo Strony została doręczona dopiero po upływie miesiąca. Dopiero po otrzymania wyczerpujących informacji, (w terminie nie przekraczającym 30 dni od daty otrzymania odpowiedzi) złożył wniosek o wznowienie postępowania. Tym samym w ocenie Strony wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie wynikającym z art. 241 § 2 O.p. i zostały wyczerpane przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4) w związku z art. 241 § 2 pkt 1) O.p. Strona podniosła, iż została pozbawiona udziału w postępowaniu w zakresie odwołania od przedmiotowej decyzji. 1.5 Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w NUS w dniu 26 stycznia 2018 r. na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018r., poz. 1314 ze zm., dalej: u.p.e.a.) wystosował do Skarżącego upomnienia nr [...] oraz [...] wzywające do uregulowania należności wynikających z decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] oraz [...]. Powyższe upomnienia doręczono Skarżącemu w dniu 12 lutego 2018 r. DIAS przychylił się do stanowiska organu pierwszej instancji, że informację o decyzji NUS z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] oraz nr [...] orzekającą o solidarnej z M. Sp. z o.o., odpowiedzialności Strony za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. Skarżący posiadał już w dniu odbioru powyższych upomnień, tj. w dniu 12 lutego 2018 r. Informację o decyzji została zawarta w powyższych upomnieniach z dnia 26 stycznia 2018r. DIAS zauważył ponadto, iż Skarżący wskazał, że wiedział o toczącym się postępowaniu podatkowym w przedmiocie orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości M. Sp. z o. o. za zaległości podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. oraz był świadomy i oczekiwał decyzji kończącej to postępowanie. W związku z powyższym DIAS stwierdził, że Skarżący powziął wiadomość o decyzji NUS z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] oraz nr [...] w dniu doręczenia upomnień tj. 12 lutego 2018 r. W ocenie organu odwoławczego nie było zaś konieczne zapoznanie się z treścią powyższej decyzji. Organ odwoławczy zauważył, iż przedmiotem niniejszego postępowania była decyzja o formalnym charakterze wydana na podstawie art. 243 § 3 w zw. z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. o odmowie wznowienia postępowania podatkowego z powodu nie dochowania terminu do złożenia wniosku o jego wznowienie, w którym nie jest badana kwestia związana z doręczaniem pism w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] oraz nr [...]. Wyjaśnił, iż takie badanie mogłoby być przeprowadzone tylko wówczas, gdyby organ podatkowy stwierdził dopuszczalność wznowienia, będącą podstawą do przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. DIAS stwierdził, iż uzasadnianie decyzji organu pierwszej instancji realizuje obowiązek rzetelnego i wyczerpującego wyjaśniania motywów podjętego rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, iż Organy podatkowe mają prawo do odmiennych ocen prawnych tych samych okoliczności. W ocenie DIAS dokonana w zaskarżonej decyzji ocena prawna została uzasadniona w sposób przekonywający i zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 241 § 2 oraz art. 120 O.p uznał za bezpodstawny. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Na powyższą decyzję DIAS Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając jej uchylenia oraz wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną NUS o nr [...] oraz [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania. 2.2. Zaskarżonej decyzji Strona zarzucił naruszenie przepisów procesowych w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 240 § 1 pkt 4 w związku z art. 241 § 2 oraz art. 120 O.p. poprzez bezpodstawne uznanie, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu Skarżący powielił argumentacje prezentowaną w odwołaniu i podniósł, że datą powzięcia przez Skarżącego wiadomości o wydaniu decyzji wymiarowych jest dzień [...] marca 2018 r. czyli data doręczenia odpowiedzi przez organu pierwszej Instancji. Dopiero w tej dacie Skarżący został powiadomiony o wydaniu decyzji wymiarowych. W ocenie Strony taką datą nie jest dzień otrzymania upomnienia. Tym samym zdaniem Strony wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie wynikającym z art. 241 § 2 O.p. 2.3. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 3.3. Oceniając skarżoną decyzję w świetle wskazanych powyżej kryteriów uznać należy, że organy nie naruszyły przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, które prawidłowo ustaliły stan faktyczny i wywiodły z niego prawidłowe wnioski. 3.4. Istotą sporu w sprawie jest kwestia zasadności odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną orzekającą o solidarnej ze Spółką odpowiedzialności skarżącego za zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. Sporem co do zasady objęta jest kwestia, od którego momentu w stanie faktycznym sprawy liczony winien być miesięczny termin o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1) O.p. na złożenie wniosku o wznowienie postępowania w związku z wystąpieniem przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 4) O.p. 3.5. Na wstępie rozważań przywołać należy przepisy regulujące kwestię przesłanki i terminu złożenia wniosku o wznowienie podstępowania, które stanowiły podstawę wydania skarżonej decyzji. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4) O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie natomiast z art. 241 § 2 pkt 1) O.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4) następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Użyte w art. 241 § 2 pkt 1) O.p. określenie "powzięcia wiadomości" dotyczy rzeczywistego powzięcia wiadomości, a nie faktu zapoznania się z treścią decyzji. Sformułowanie "dzień powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji", wobec braku definicji ustawowej, musi być rozumiane zgodnie z jego językowym znaczeniem. Wykładnia językowa przepisów prawa jest wykładnia stosowaną w pierwszej kolejności. Zatem, sformułowanie "dzień powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" powinno być interpretowane dosłownie, zgodnie z jego językowym znaczeniem, które odnosi się do rzeczywistości, a nie do kwestii formalnych. Dla ustalenia początku terminu, który biegnie dla wniosku o wznowienie postępowania, wystarczający jest fakt powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji i nie jest zaś konieczne zapoznanie się z jej treścią. Wskazać należy, że przedstawiony pogląd jest reprezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Wskazuje się w nim, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (por. wyroki NSA z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3115/13; z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2828/12). Ponadto powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1663/16). 3.6. Mając na względzie zaprezentowane rozważania co do wykładni art. 241 § 2 pkt 1) O.p., w ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż Strona dowiedziała się o istnieniu decyzji podatkowej z dnia [...] grudnia 2017 r., a tym samym zakończeniu postępowania podatkowego przed organem pierwszej instancji w dniu 12 lutego 2018 r. Był to dzień w którym Skarżący samodzielnie odebrał korespondencję zawierającą upomnienia dotyczące należności w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. oraz w podatku od towarów i usług za 2011 r. ze wskazaniem numeru decyzji, z której te należności wynikają nr [...] oraz nr [...](karty 8-9 akt administracyjnych). Zatem, termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego upłynął w dniu 12 marca 2018 r., zaś Strona wnosząc o wznowienie postępowania w dniu 16 kwietnia 2018 r., nie dochowała miesięcznego terminu przewidzianego w art. 241 § 2 pkt 1) O.p. Skarżący sam wskazuje zarówno we wniosku o wznowienie postepowania jak i w odwołaniu i skardze, że miał wiedzę o toczącym się postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., co więcej w dniu 27 listopada 2017 r. otrzymał postanowienie w trybie art. 200 O.p. i spodziewał się doręczenia decyzji kończące postępowanie. We wniosku o wznowienie postępowania Skarżący wskazuje, że w związku z doręczeniem mu upomnień w dniu 12 lutego 2018 r. powziął podejrzenia, że decyzja została wydana, lecz nie została mu doręczona skutecznie. W związku z tym podejrzeniem Skarżący ustanowił pełnomocnika, który w dniu 15 lutego 2018 r. wysłał do NUS pismo wzywające do wyjaśnienia, na jakiej podstawie zostało wystawione upomnienie oraz czy decyzje wymiarowe były wydane i doręczone, jeśli tak to na jaki adres i kiedy oraz poprosił o dostarczenie kopii przedmiotowych decyzji wymiarowych. Odpowiedź na powyższe pismo została doręczona Pełnomocnikowi Strony w dniu 21 marca 2018 r. To właśnie z tym dniem – 21 marca 2018 r. Skarżący wiąże początek biegu terminu do złożenia wniosku, gdyż mógł się wówczas zapoznać z doręczonymi mu kopiami decyzji. Ze stanowiskiem Strony nie można jednak się zgodzić. Niewątpliwie z treści upomnień, które Skarżący odebrał osobiście wynika, że dotyczą one należności w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. oraz w podatku od towarów i usług za 2011 r. ze wskazaniem numeru decyzji, z której te należności wynikają nr [...] oraz nr [...](karty 8-9 akt administracyjnych), a jak wskazuje sam Podatnik oczekiwał na tą decyzję w związku z otrzymaniem postanowienia w trybie art. 200 O.p. Co więcej, gdyby nawet uznać, że Skarżący sam ze względu na ograniczenia związane ze znajomością języka polskiego nie był w stanie z doręczonych mu upomnieć uzyskać wiedzy na temat podstawy ich wystawienia, czyli wskazanej w nich decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., to lektura tych upomnień niewątpliwie wiedzę taką winna przynieść pełnomocnikowi, do którego Strona zwróciła się niezwłocznie, tym bardziej, że jak wskazywane jest w skardze, Skarżący oczekiwał wydania decyzji po otrzymaniu postanowienia w trybie art. 200 O.p. 3.7. Wskazać należy, że argumentacja Strony koncentruje się na wykazaniu, iż organy nie dopełniły formalności i nie doręczyły skutecznie decyzji podatkowej z dnia [...] grudnia 2017 r., co jednak nie ma znaczenia w sprawie odmowy wznowienia postępowania, gdyż nawet uznanie, iż organ dopuścił się formalnych uchybień przy doręczeniu decyzji, samo w sobie nie mogłoby mieć wpływu na kwestię oceny rzeczywistego momentu "powzięcia wiadomości" o wydaniu decyzji, a tym samym nie stanowiłoby w realiach rozpoznawanej sprawy o zachowaniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu nie można też zgodzić się z twierdzeniem zawartym w skardze, zgodnie z którym podatnik musi mieć pełną wiedzę, że decyzja została wydana, a tym samym powinien znać jej treść oraz powinien posiadać wiedzę kiedy decyzja został doręczona i stała się prawomocna. W ocenie Sądu dla ustalenia początku terminu, który biegnie dla wniosku o wznowienie postępowania, wystarczający jest fakt powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji i nie jest zaś konieczne zapoznanie się z jej treścią. 3.8. Reasumując, uznać należy, że nie doszło do naruszenia art. art. 240 § 1 pkt 4) O.p. w zw. z art. 241 § 2 pkt 1) O.p., gdyż organ w sposób prawidłowy ustaliły i oceniły stan faktyczny w sprawie wskazując jako moment rozpoczęcia biegu miesięcznego terminu na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania dzień 12 lutego 2018 r., czyli dzień odebrania przez Skarżącego korespondencji zawierającej upomnienia. 3.9. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.