III SA/Wa 1763/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywana dalej: "Skarżąca") pismem z 19 kwietnia 2017 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a.") z uwagi na istniejące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji w postaci konieczności likwidacji Spółki. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podała, że kwota zaległości podatkowej jest kwotą znaczną, zaś Spółka musiała wstrzymać w znacznym zakresie prowadzoną działalność i na dzień składania wniosku nie posiada środków finansowych, które pozwoliłyby na spłatę w całości wymagalnego zobowiązania w podatku od towarów i usług. Natychmiastowe wykonanie decyzji, tj. spłata określonej decyzją zaległości w podatku od towarów i usług z uwagi na sytuację ekonomiczno-finansową spółki jest niemożliwa, natomiast ewentualne podjęcie przez organ działań mających na celu przymusowe wyegzekwowanie kwoty doprowadzi do zajęcia pozostałych składników majątkowych Spółki oraz środków finansowych, którymi Skarżąca dysponuje, co z kolei doprowadzi do jej niewypłacalności. Ponadto wszczęte postępowanie egzekucyjne będzie wiązało się ze naliczeniem dodatkowych kosztów egzekucyjnych, które z uwagi na wysokość zobowiązania będą bardzo wysokie. Powyższe działania ze strony Organów w konsekwencji spowodują likwidację prowadzonej działalności gospodarczej, pozbawiając źródła dochodów skarżącej i zatrudnianych w Spółce pracowników. Wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. pozwoli Spółce, w przypadku ewentualnego oddalenia wniesionej skargi, na zgromadzenie środków, które pozwolą jej na spłatę istniejącej zaległości w podatku od towarów i usług, zaś wykonanie w tej chwili decyzji spowoduje skutki, których odwrócenie w przyszłości nie będzie możliwe. Za uwzględnieniem wniosku przemawiają również względy ekonomiczne, bowiem wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, pozwoli Spółce na odzyskanie płynności finansowej, m.in. poprzez wykonywanie usług na rzecz kontrahentów, pozyskanie dofinansowania w postaci pożyczek bądź kredytów. Spółka podkreśliła, że nie posiada na obecną chwilę żadnych wolnych obrotowych środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na natychmiastową regulację zaległości podatkowej w tak znacznej wysokości. Wstrzymanie wykonania decyzji z jednej strony pozwoli Spółce pozyskać dochód celem spłaty zaległości, z drugiej zaś strony umożliwi dalsze funkcjonowanie Spółki i ustrzeżenie się przed upadłością bądź likwidacją. Wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji jest zatem podyktowane niebezpieczeństwem wyrządzenia spółce znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w przypadku, gdy zaskarżona decyzja zostanie wykonana. Skutków tych działań, zdaniem Spółki, nie da się odwrócić w przypadku ewentualnego wygrania sporu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Do wniosku nie zostały dołączone żadne dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji (w niniejszej sprawie postanowienia), składając stosowny wniosek, jest zobowiązana uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem "wyrządzenia znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795), albowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120). Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przez który należy rozumieć także brak stosownych dokumentów potwierdzających argumentację podaną przez stronę we wniosku, nie jest brakiem formalnym, do uzupełnienia którego Sąd ma obowiązek wezwać skarżącego w trybie art. 49 p.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła żadnych dowodów (dokumentów finansowych), które świadczyłyby o możliwości wystąpienia przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca jako przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, że natychmiastowa spłata określonej decyzją zaległości w podatku od towarów i usług z uwagi na sytuację ekonomiczno-finansową Spółki jest niemożliwa, natomiast ewentualne podjęcie przez organa działań mających na celu przymusowe wyegzekwowanie przedmiotowej kwoty, doprowadzi do zajęcia pozostałych składników majątkowych Spółki oraz środków finansowych, którymi dysponuje, co z kolei doprowadzi do jej niewypłacalności. Ponadto wszczęte postępowanie egzekucyjne będzie wiązało się z naliczeniem dodatkowych kosztów egzekucyjnych, które z uwagi na wysokość zobowiązania będą bardzo wysokie. Powyższe działania ze strony organów w konsekwencji spowodują likwidację prowadzonej działalności gospodarczej, pozbawiając źródła dochodów skarżącej i zatrudnianych w Spółce pracowników. Stwierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dokumentami, których dane uprawdopodobniłyby wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji będzie miało bardzo negatywny wpływ nie tylko na sytuację finansową i majątkową Spółki, lecz może zaważyć na utrzymaniu się Spółki na rynku paliw. Tym samym Skarżąca nie wykazała, jakie określone konsekwencje poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed sądem. W związku z tym, że Skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.