III SA/Wa 173/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim – Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. reprezentowanego przez kuratora M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia postanawia: odrzucić skargę

Skarżący R. G., reprezentowany przez opiekuna prawnego M. G., wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (Dyrektor IAS) z [...] grudnia 2018r. o pozostawieniu zażalenia bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z art. 52 § 2 P.p.s.a. wynika, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W sprawie przedmiotem skargi jest ww. postanowienie Dyrektora IAS pozostawiające wniesione zażalenie bez rozpatrzenia. W myśl natomiast art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz. 800 ze zm.; dalej: "O.p.") organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 221 § 1 w zw. z 239 O.p. właściwym od rozpoznania zażalenia od powyższego postanowienia jest Dyrektor IAS. Sąd odnotowuje, że w ww. postanowieniu Dyrektora IAS zawarto prawidłowe pouczenie o trybie i sposobie zaskarżenia ww. postanowienia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.. Sąd, mając powyższe na względzie, ocenił, że wniesiona w sprawie skarga była niedopuszczalna. Dotyczyła bowiem postanowienia Dyrektora IAS, od którego Skarżącemu przysługiwało prawo do wniesienia zażalenia do tego samego Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Sąd był więc zobowiązany, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.