III SA/Wa 172/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Owsiak po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu nienależnie otrzymanych kwot z tytułu udziału we wpływach z podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2010-2014 postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Gmina C. (dalej: Gmina) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie określenia kwoty zawrotu nienależnie otrzymanych kwot z tytułu udziału we wpływach z podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2010-2014. Gmina wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Nadmieniła, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Gminie znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Gmina działa na podstawie rocznego budżetu i na miesiąc grudzień 2016 r. wydatkowała już wszystkie środki, zaś na kolejny rok nie zabezpieczyła stosownych środków. Gmina wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje brak środków na realizację zadań ustawowych ze strony Gminy co spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej P.p.s.a.), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Gmina nie wskazała okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej mogłyby doprowadzić do wyrządzenia jej niepowetowanej szkody, lub spowodować trudne do odwrócenia skutki materialne. Nie podała konkretnych informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiony przez Gminę jest wnioskiem zbyt ogólnym, co powoduje, że jego analiza nie daje obrazu sytuacji Gminy w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Samo wskazanie, że zachodzi abstrakcyjne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bez wskazania jaka to będzie szkoda, jest niewystarczające. Podobnie z twierdzeniem co do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.