III SA/Wa 170/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. reprezentowanego przez kuratora M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia postanawia odrzucić skargę.

R. G. ("Skarżący") wniósł skargę na opisane w komparycji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIAS") z [...] grudnia 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302, zwana dalej: "P.p.s.a."), odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z art. 52 § 2 P.p.s.a. wynika, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W sprawie przedmiotem skargi jest ww. postanowienie DIAS pozostawiające wniesione zażalenie bez rozpoznania. W myśl natomiast art. 169 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz. 800, zwana dalej: "O.p.") organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 221 § 1 w zw. z 239 O.p. właściwym od rozpoznania zażalenia od powyższego postanowienia jest DIAS. Sąd odnotowuje, że w ww. postanowieniu DIAS zawarto prawidłowe pouczenie o trybie i sposobie zaskarżenia ww. postanowienia do Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. Sąd, mając powyższe na względzie, ocenił, że wniesiona w sprawie skarga była niedopuszczalna. Dotyczyła bowiem postanowienia DIAS, od której Skarżącemu przysługiwało prawo do wniesienia zażalenia do tego samego Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Sąd był więc zobowiązany, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzec, jak w sentencji postanowienia.