III SA/Wa 1678/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skarżący R. M. we wniosku zawartym w skardze z 5 czerwca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.("SKO") z [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w sprawie o podatek od nieruchomości. W uzasadnieniu powołał się na argumenty, które mogą świadczyć o wadliwości zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd może rozpoznać wniosek i wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania, ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia, ze skutkiem wyrażonym w sentencji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zawarty w skardze Skarżący powołuje się w szczególności na argumenty świadczące (być może) o wadliwości zaskarżonej decyzji: zasadność rozwiązania umowy, umieszczenie pawilonów w spisie Miasta [...], postępowanie przed Sądem Rejonowym [...] [...] Wydział G. ([...]), pismo z 29 stycznia 2018 r. do SKO. Nie są to jednak argumenty mogące skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ nie można z nich wnioskować ani o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani o możliwości spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które to przesłanki zostały przewidziane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Również ustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania jest niedopuszczalne (postanowienie z [...] lipca 2014 r., [...], CBOSA). W żadnym wypadku, przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04,CBOSA). Dlatego też, w ocenie Sądu, argumenty Skarżącego podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne. Z tych powodów, zdaniem Sądu, przyjęty przez Skarżącego rodzaj argumentacji nie może spowodować powzięcia poglądu, że Skarżący wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości istnienia przesłanek oznaczonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Oceny tej nie może (z urzędu) zmienić nawet Sąd, ponieważ zobowiązany jest on do działania w granicach prawa. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.