III SA/Wa 1640/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Czarkowski po rozpoznaniu w dniu 12 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. T. w przedmiocie upomnienia w związku z nieuregulowanym podatkiem od nieruchomości wydanego przez Prezydenta m.st. W.. postanawia: odrzucić skargę.

R.T. (dalej: "Skarżący") pismem z dnia 16 czerwca 2022 r. wniósł odwołanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od upomnienia Prezydenta W. (dalej: "Organ") w związku z nieuregulowaniem zobowiązania pieniężnego, od którego naliczane są odsetki za zwłokę obejmujące należności z tytułu podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę, Organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Ustawodawca w art. 3 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") wymienia w sposób enumeratywny akty i czynności, które mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądów administracyjnych. Upomnienie nie zawiera się natomiast w tym katalogu. Z przyczyn oczywistych, nie można powyższego aktu uznać za decyzję, czy też postanowienie, ani żaden inny akt wymieniony § 2 pkt. 4a – 7 p.p.s.a. Nie może być ono także uznane za inne niż określone w pkt 1-3 § 2 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wspomniane powyżej przez Sąd inne akty, muszą spełniać łącznie następujące cechy: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny oraz muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 7, Warszawa 2021, legalis). Czwarta przesłanka jest rozumiana jako stwierdzenie, potwierdzenie (lub nie) przez konkretny akt obowiązku lub uprawnienia wynikającego z przepisów. Oznacza to, że rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości interpretacji. Musi więc istnieć związek między ustaleniem, bądź potwierdzeniem określonego obowiązku lub uprawnienia (lub ich odmową) a możliwością realizacji takiego uprawnienia, czy obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Przesłanki tej nie spełniają pisma mające charakter jedynie informacyjny (Postanowienie NSA z 22.02.2012 r., I OSK 194/12, legalis nr 1106966). Za cel upomnienia należy uznać jedynie przypomnienie o nieuregulowaniu przez jego adresata zobowiązania. Zatem, oczywistym jest, iż nie stwierdza ono, nie potwierdza lub nie odmawia stwierdzenia lub potwierdzenia określonych uprawnień lub obowiązków i tym samym nie podlega kontroli sądów administracyjnych (Postanowienie NSA z 26.10.2018 r., I GSK 3103/18, LEX nr 2577699.). W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia Skarżącego było upomnienie wydane przez Organ w związku z nieuregulowaniem zobowiązania pieniężnego, od którego naliczane są odsetki. Zatem, mając na uwadze powyższe rozważania dokonane przez Sąd, Skarżący nie mógł wnieść skutecznie skargi do sądu administracyjnego na powyższy akt. Sąd, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.