III SA/Wa 1636/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agata Szczepanik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. B. kwotę 700,00 zł (słownie: siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Prezydent Miasta Z. ("Prezydent", "Organ I instancji") decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. ustalił A. B. ("Skarżąca", "Strona") wymiar podatku od nieruchomości na 2017 rok w wysokości 1764 zł. Na kwotę zobowiązania podatkowego składa się podatek od nieruchomości w kwocie 1764 zł ustalony od następujących wielkości: budynki mieszkalne 78 m2, budynki mieszkalne 339 m2, budynki mieszkalne 456 m2, grunty pozostałe 192 m2, 206 m2, 222 m2, 442 m2, 413 m2, 422 m2, 432 m2, 340 m2, 80 m2, grunt nieużytki 34 m2 oraz podatek rolny w wysokości 0 zł. Ze znajdującej się w aktach sprawy Informacji w sprawie podatku rolnego na 2016 rok wynika, że A. B. zadeklarowała do opodatkowania następujące wielkości: grunty orne - 6,0107, użytki zielone (łąki, pastwiska kl. V) - 5,8939, grunty rolne zabudowane (kl. V) - 0,0413, rowy - 0,0265, grunty zadrzewione i zakrzaczone położone na UR kl. V - 0.0490. A. B. w informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2016 rok zadeklarowała budynki mieszkalne o powierzchni 41 m2, 160 m2 oraz 153 m2. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów stan na dzień 1 grudnia 2016 r. z którego wynika, że A. B. jest właścicielem nieruchomości działki ew. nr 3067/4 oznaczonej jako Bp - pow. 0,0340 ha, działki ew. nr 3068/9 oznaczonej jako Bp o pow. 0,0080 ha, działki ew. nr 3067/7 oznaczonej B o pow. 0,0192 ha, działki ew. nr 3067/8 oznaczonej B o pow. 0,0222 ha, działki ew. nr 3068/4 oznaczonej B o pow. 0,0413 ha, działki ew. nr 3068/5 oznaczonej B o pow. 0,0422 ha, działki ew. nr 3068/6 oznaczonej B o pow. 0,0432 ha, działki ew. nr 3068/12 oznaczonej B o pow. 0,0206 ha, działki ew. nr 3068/13 oznaczonej B o pow. 0,0442 ha. Wynika z nich również że działka nr ew. 6669/1 będąca przedmiotem opodatkowania ww. decyzją sklasyfikowania jest jako grunty orne RV 1,4595 ha, sady S-RV- 0,1927 ha, grunty rolne zabudowane Br-RV 0,1160 ha, łątki trwałe ŁV 0,6390 ha, grunty zadrzewione i zakrzewione Lz-ŁV - 0,0493 ha, grunty pod rowami W-Psv - 0,0259 ha, pastwiska trwałe PsV- 1,1860 ha oraz nieużytki 0.0034 ha - łącznie 2,0640 ha. Pismem z dnia 7 marca 2017 r. A. B. złożyła odwołanie od ww. decyzji. Zarzuciła naruszenie art. 120 w zw. z art 122 i art 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz 201 ze zm., dalej także "Op) poprzez oparcie wymiaru podatku na błędnym stanie faktycznym co do podstawy opodatkowania oraz naruszenie art 120 w zw. z art 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 Op poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do istniejących rozbieżności pomiędzy rejestrem prowadzonym przez Starostwo Powiatowe w Ż. a deklaracją podatnika. Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ("Kolegium", "SKO") decyzją z dnia [...] maja 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że organ I instancji przyjął do opodatkowania wielkości wynikające z ewidencji gruntów. Organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017, poz. 2101 ze zm.). Zdaniem Kolegium to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Biorąc pod uwagę powyższe, SKO uznało, że argumenty podniesione w odwołaniu dotyczące ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny są niezasadne. Odnosząc się do drugiego z podniesionych zarzutów Kolegium podniosło, iż jest on zasadny, bowiem decyzja organu I instancji nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymagań o których mowa art. 210 § 1 pkt 6 Op, jednak sam fakt niepełnego uzasadnienia decyzji w kontekście materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz wyjaśnień organu zawartych w piśmie 23 marca 2017 r. nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia 25 czerwca 2019 r. A. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję SKO wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji oraz zasądzenie od SKO kosztów sądowych. Skarżąca wskazała, że decyzja SKO została wydana z naruszeniem obowiązków wynikających z zasady prawy obiektywnej i zasady prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa i zarzuciła naruszenie art. 120 oraz art.121 w związku z art. 122 i art. 187 § 1 w związku z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie wymiaru podatku na błędnym stanie faktycznym co do podstawy opodatkowania oraz pominięciu ustawowych regulacji w zakresie określenia podstawy opodatkowania i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych dotyczącej sprawy oraz pominięcie stanowiska Strony co do istnienia istotnych niezgodności dotyczących stanu rejestru w porównaniu ze stanem faktycznym. Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie. W odwołaniu podkreślono , że istnieje spór co do zgodności rejestru prowadzonego przez urząd ze stanem faktycznym. Potwierdzeniem istnienia istotnego sporu co do zgodności prowadzonych rejestrów ze stanem faktycznym jest postanowienie Sądu Rejonowego w Ż. [...] Wydziału Karnego z dnia [...] maja 2019 r. Strona podkreśliła, że Organ podatkowy był wielokrotnie informowany o istniejących rozbieżnościach pomiędzy rejestrem Starostwa Żyrardów a stanem faktycznym przedstawionym w złożonej deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości. Skarżąca podniosła, że wydając decyzję wymiarową organ podatkowy nie podjął żadnych kroków u celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego i prawidłowej wielkości zobowiązania. Wydana decyzja nie zawiera ustosunkowania się do przedstawianych organowi rozbieżności, decyzja ta nie zawiera przedstawienia stanu faktycznego co ma istotny wpływ na wynik postępowania. W ocenie Strony, decyzja została wydana bez analizy istniejącego stanu faktycznego w zakresie podstawy opodatkowania i podstawą jej wydania jest błędny stan faktyczny. Organ podatkowy określający kwotę łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. nie uwzględnił norm regulujących wielkość podstawy opodatkowania, w tym ustawowej definicji powierzchni użytkowej budynku, którą ustawodawca zawarł w art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm., dalej także "upol"). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i ;procesowym, nie jest przy tym - co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przedmiotem oceny Sądu była kwestia ustalenia Skarżącej łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. w kontekście sporu w zakresie właściwego określenia podstawy opodatkowania. SKO w W. - powołując się m.in. na treść art. art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 , art. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U.2018, poz.1445, dalej: "u.p.o.l.") oraz art. 1, art. 6a i art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. 2019 poz.725, dalej: "u.p.g.k.) wskazało, iż treść wypisu z rejestru gruntów potwierdza, iż Skarżąca jest właścicielem nieruchomości działki ew. nr 3067/4 oznaczonej jako Bp- pow. 0,0340 ha; działki ew. nr 3068/9 oznaczonej jako Bp o pow. 0,0080 ha; działki ew. nr 3067/7 oznaczonej B o pow. 0,0192 ha; działki ew. nr 3067/8 oznaczonej B o pow. 0,0222 ha; działki ew. nr 3068/4 oznaczonej B o pow. 0,0413 ha; działki ew. nr 3068/5 oznaczonej B o pow. 0,0422 ha; działki ew. nr 3068/6 oznaczonej B o pow. 0,0432 ha; działki ew. nr 3068/12 oznaczonej B o pow. 0,0206 ha; działki ew. nr 3068/13 oznaczonej B o pow. 0,0442 ha. Wynika z nich również że działka nr ew. 6669/1 będąca przedmiotem opodatkowania niniejszą decyzją sklasyfikowania jest jako grunty orne RV 1,4595 ha; sady S-RV- 0,1927 ha; grunty rolne zabudowane Br-RV 0,1160 ha; łątki trwałe ŁV 0,6390 ha; grunty zadrzewione i zakrzewione Lz-ŁV - 0,0493 ha; grunty pod rowami W-Psv - 0,0259 ha; pastwiska trwałe PsV- 1,1860 ha oraz nieużytki 0.0034 ha- łącznie 2,0640 ha. Według Skarżącej organy błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy oraz pominęły zgłoszonych przez nią różnie co do stanu nieruchomości. Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, Sąd – po analizie akt postępowania oraz argumentów stron postępowania – stwierdza, ze skarga zasługuje na uwzględnienie. Na uwzględnienie zasługuje przede wszystkim zawarty w skardze zarzut dotyczący wadliwego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Dodatkowo Sąd zauważa, że w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających powierzchnię budynków mieszkalnych. W kontekście tego zarzutu i wobec ciążącego na organie podatkowym obowiązku oparcia się przy określeniu zobowiązania w podatku od nieruchomości na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, przede wszystkim wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, wielokrotnie rozważano rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków w kontekście brzmienia art. 21 ust.1 u.p.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przy tym, w orzecznictwie tym dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego - stosownie do przywołanej regulacji - organ podatkowy nie może samodzielnie, na przykład, dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych – niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, podatku rolnego lub podatku leśnego, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art.180 § 1 w związku z art.194 § 3 O.p. A zatem, dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Co do zasady postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przez sądem administracyjnym, nie stanowi drogi prawnej ustalenia, kwestionowania lub weryfikowania oznaczenia i powierzchni nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości (wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., II FSK 1840/14, i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z dnia 3 lipca 2018 r., II FSK 1635/16). Podkreślić ponadto należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. Ordynacja podatkowa dopuszcza jednak możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Oznacza to, że przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym. Również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym (wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2016 r., II FSK 2521/15), wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., II FSK 3635/16). W sytuacji zatem istotnej rozbieżności między stanem rzeczywistym, a zapisami ewidencji gruntów i budynków jakkolwiek w postępowaniu podatkowym organy podatkowe nie mogą kwestionować zasadności dokonanej przez właściwy organ ewidencyjny klasyfikacji nieruchomości, to wobec istotnych sprzeczności tych danych z ustalonym w postępowaniu podatkowym stanem faktycznym, organ podatkowy nie może bezkrytyczne powoływać się na zasadę związania danymi ewidencyjnym, jeżeli może to prowadzić to do wydania rozstrzygnięć, które w istotny sposób mogą naruszyć prawo. Mając na uwadze przywołane wyżej wyjątki od zasady związania danymi ewidencyjnymi, sformułowanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, Sąd przyjął, że taki wyjątek zachodzi w sytuacji, gdy oparcie się wyłącznie na danych ewidencyjnych uniemożliwia prawidłowe zastosowanie właściwych przepisów ustawy podatkowej (np. wyrok NSA z dnia 10 maja 2019r. sygn. II FSK 1845/17, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 listopada 2019r. sygn. I SA/Gl 116/19 czy wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 28 lutego 2018r. I SA/Po 1176/17, z dnia 16 listopada 2017 r., I SA/Po 709/17). W judykaturze wyrażono też zdecydowany pogląd, który Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w pełni podziela, zgodnie z którym, "należy sprzeciwić się takiemu rozumieniu art. 21 ust. 1 u.p.g.k., które prowadziłoby do wydania przez organ podatkowy rozstrzygnięć na podstawie ewidencji gruntów niezgodnej ze stanem rzeczywistym a równocześnie z oczywistym pokrzywdzeniem podatnika. W okolicznościach konkretnej sprawy WSA zasadnie podkreślił, że nie można czynić z aspektów formalnych celu samego w sobie, nie dostrzegając w tle jednostki i jej praw, zapominając, że procedura (w tym przypadku procedura zmiany danych w ewidencji i skutek zmian) jest jedynie swoistym instrumentarium dla realizacji norm prawa materialnego, w tym także dla ochrony podstawowych praw i wolności jednostek. Nawiązując do ustalonych w tamtej sprawie bezspornych okoliczności faktycznych Sąd ten stwierdził, że skutki finansowe (podatkowe) błędów i zaniedbań podmiotów publicznych (w tym organów ewidencyjnych i państwowego właściciela nieruchomości) nie mogą obciążać osób (dzierżawców) nieświadomych dokonywanych (nieuzasadnionych) zmian w ewidencji, którym z tego powodu nie można zarzucić żadnego zaniedbania. Z podanych względów niedopuszczalne byłoby też obciążanie tych podatników podatkiem od nieruchomości także za okres trwania zainicjowanego przez nich postępowania ewidencyjnego, zakończonego przywróceniem prawidłowego oznaczenia gruntu" (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2018 r., I SA/Sz 18/18). NSA stwierdził z kolei w cytowanym wyżej wyroku, że formalistyczna wykładnia art. 21 u.p.g.k. nie może prowadzić do ograniczenia fundamentalnej dla postępowania podatkowego zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej). NSA wskazał także, że jakkolwiek organy podatkowe są zobowiązane do przestrzegania zasady praworządności (zob. art. 7 Konstytucji RP, którego konkretyzację w odniesieniu do postępowania podatkowego stanowi art. 120 Ordynacji podatkowej), to winny brać pod uwagę również zasady sprawiedliwości społecznej, które w myśl art. 2 Konstytucji RP winny być urzeczywistniane przez Rzeczpospolitą Polską. Niemożliwe do pogodzenia z zasadami sprawiedliwości społecznej jest natomiast przerzucanie na podatnika konsekwencji działań organów administracji publicznej dokonywanych z naruszeniem prawa. Sąd – co wyżej podkreślono – w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę powyższe poglądy podziela. W konsekwencji stwierdza, że w postępowaniu podatkowym naruszone zostały przepisy prawa procesowego t.j. art. 122, 187 § 1 w zw. z art. 180 §1, art. 198 §1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ, prowadzący postępowanie podatkowe – abstrahując od powołanych i utrwalonych już w orzecznictwie poglądów – nie dochował należytej staranności i nie wykonał wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Skarżąca wyraźnie wskazywała organowi, że nie zgadza się z przyjętymi do opodatkowania wielkościami powierzchni nieruchomości. Z decyzji Prezydenta Miasta Z. wynika, że podstawą opodatkowania budynków mieszkalnych była powierzchnia 78m², 339m² i 456m ². Skarżąca w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości z 20 lipca 2016 r. podaje powierzchnię 41m², 160m² i 153m². Natomiast w piśmie Prezydenta Miasta Ż. z 23 marca 2017 r., przekazującym odwołanie Skarżącej organ podaje jeszcze inną powierzchnię spornych nieruchomości tj. 78 m², 113m², 152m². Wobec braku w aktach sprawy wypisu z ewidencji budynków nie sposób stwierdzić nawet, która z podanych powierzchni jest zgodna z ewidencją. Mimo tego braku organ odwoławczy nie podjął się uzupełnienia materiału dowodowego o przedmiotowy wypis. W ocenie Sądu, w tym miejscu należy wskazać, że organ ustalił zobowiązanie podatkowe w oparciu o niezupełny materiał dowodowy, choć w swej decyzji wskazywał na istotną rolę danych z ewidencji gruntów i budynków. Takie postępowanie w ocenie Sądu godzi w szereg zasad, jakie regulują postępowanie podatkowe. Postępowanie takie stanowi naruszenie przez organ zasady prawdy obiektywnej określonej w przepisie art. 122 O.p., ale także złamanie zasady określonej w przepisie art. 187 § 1 O.p., który stanowi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zatem organ nie czyniąc zadość powyższym obowiązkom, organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien uzupełnić materiał dowodowy o właściwe wypisy z ewidencji. Dowody te skonfrontuje z decyzją Prezydenta Miasta Z. oraz deklaracją złożoną przez Podatnika. W przypadku rozbieżności w zakresie powierzchni poszczególnych nieruchomości przeprowadzi we właściwym zakresie postępowania celem ustalenia stanu faktycznego, a w razie potrzeby dokona oględzin spornych nieruchomości. Konsekwencją zaniechań proceduralnych oraz bezkrytycznego oparcia się na niepełnych danych z ewidencji gruntów i budynków było nieprawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, co skutkować powinno uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o kosztach w pkt II oparto na dyspozycji przepisu art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a.