III SA/Wa 1633/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.G. reprezentowanego przez opiekuna prawnego M.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zażalenia na postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009r. postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stronie skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

R.G. ("Skarżący") wniósł skargę na opisane w komparycji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") z [...] maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje: Sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "P.p.s.a."), odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z art. 52 § 2 P.p.s.a. wynika, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W sprawie przedmiotem skargi jest ww. postanowienie DIAS pozostawiające wniesione zażalenie bez rozpoznania. W myśl natomiast art. 169 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., zwana dalej: "O.p.") organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 221 § 1 w zw. z 239 O.p. właściwym od rozpoznania zażalenia od powyższego postanowienia jest DIAS. Sąd odnotowuje, że w ww. postanowieniu DIAS zawarto prawidłowe pouczenie o trybie i sposobie zaskarżenia ww. postanowienia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Sąd, mając powyższe na względzie, ocenił, że wniesiona w sprawie skarga była niedopuszczalna. Dotyczyła bowiem postanowienia DIAS, od której Skarżącemu przysługiwało prawo do wniesienia zażalenia do tego samego Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Sąd był więc zobowiązany, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzec, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w pkt 2 sentencji.