Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

III SA/Wa 1626/25

Wyrok WSA w Warszawie z 10 grudnia 2025 r., III SA/Wa 1626/25 – podatek dochodowy od osób fizycznych

Wynik

Uchylono zaskarżoną interpretację

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia
10 grudnia 2025
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran, sędzia WSA Agnieszka Sułkowska, Protokolant specjalista Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 maja 2025 r. nr 0112-KDSL1-2.4011.147.2025.3.PR w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. B. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi wniesionej przez M.B. (dalej jako: "skarżący" lub "strona") jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 7 maja 2025 r., znak 0112-KDSL1-2.4011.147.2025.3.PR, wydana w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: "organ" lub "Dyrektor KIS"). W treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w opisie stanu faktycznego wskazano, że skarżący dnia 25 listopada 2008 r. nabył w drodze darowizny od najbliższej rodziny (od ojca i babci) dla własnych celów mieszkaniowych 1/3 udziału w działce nr [...] z obr, [...] w W. (repertorium [...]). Już w roku 2009 wystąpił do R. sp. z o.o. o wydanie warunków przyłączeniowych do sieci elektroenergetycznej planowanego budynku jednorodzinnego o mocy 13 kW. W dniu 6 marca 2009 r. otrzymał warunki przyłączeniowe na powyższą moc, a w dniu 6 kwietnia 2009 r. zawarł z ww. przedsiębiorstwem energetycznym umowę o świadczenie usług przyłączeniowych na warunkach określonych w umowie. Przyłącze zostało wybudowane w roku 2012 jeszcze na ówczesnej działce [...]. Przyłącze było dostosowane do przyłączenia domu jednorodzinnego jednolokalowego, przystosowane do montażu maksymalnie jednego licznika. Dom miał powstać dla potrzeb mieszkaniowych strony. Ponieważ działka nr [...] była współwłasnością skarżącego oraz była zbyt wąska do zabudowy, wnioskodawca skorzystał z propozycji pozostałych współwłaścicieli działki oraz działek sąsiednich o podobnych parametrach do przekształcenia swojego udziału w działce nr [...] w odrębną działkę z tym zastrzeżeniem, że w skład nowej działki musi wchodzić grunt stanowiący pierwotną działkę [...]. W ten sposób w roku 2014 powstała, stanowiąca odrębną własność wnioskodawcy, działka nr [...], w granicach której znalazło się wspomniane powyżej wybudowane na działce nr [...] przyłącze energetyczne jednolicznikowe. Na skutek scalenia i podziału wnioskodawca utracił współwłasność dotychczasowej działki nr [...] o pow. 4007 m2, a przejął w dniu 14 stycznia 2014 r. na wyłączną własność działkę nr [...] o pow. 900 m2. W skład nowo powstałej działki wchodziła także dawna działka [...] nabyta przez wnioskodawcę w roku 2008. Zatem wnioskodawca częściowo nabył działkę [...] w roku 2008, a częściowo w roku 2014. Wydane w dniu 23 listopada 2010 r. przez Prezydenta W. dla potrzeb podziału warunki zabudowy nr [...] przewidywały zabudowę działki domem jednorodzinnym. Już po powstaniu działki nr [...] wnioskodawca kontynuował plany związane z budową domu jednorodzinnego przeznaczonego dla własnych potrzeb mieszkaniowych. Miał już wówczas pięcioosobową rodzinę i planował sprzedaż zajmowanego od 2007 r. mieszkania w O. przy [...] i przeznaczenie środków pozyskanych za sprzedaży zajmowanego mieszkania na budowę domu. W tym celu jeszcze w roku 2014 zawarł z dwiema agencjami nieruchomości umowę pośrednictwa sprzedaży zajmowanego przez siebie i jego rodzinę, nabytego w roku 2006 do majątkowej wspólnoty małżeńskiej, mieszkania [...] w O. W dniu 6 września 2014 r. zawarł umowę pośrednictwa z A.L. prowadząca Biuro Nieruchomości, ubezpieczeń i kredytów "L." z siedzibą w W., a w dniu 12 września 2014 r. z A.S., prowadzącą biuro W. z siedzibą w O. Z kolei w dniu 13 października 2014 r. wystąpił do Polskiej Spółki Gazownictwa o wydanie warunków przyłączenia do sieci gazowej dla potrzeb planowanego domu jednorodzinnego jednolokalowego dla dwóch urządzeń t.j. jednej kuchni gazowej i jednego kotła gazowego do ogrzewania domu. Stosowne warunki przyłączeniowe ww. spółka wystawiła dla działki nr [...] w dniu 19 stycznia 2015 r., a w dniu 30 marca 2015 r. skarżący zawarł z Polską Spółką Gazownictwa umowę o przyłączenie do sieci gazowej planowanego budynku jednorodzinnego jednolokalowego na działce nr [...]. Przyłącze miało zostać wybudowane wyłącznie dla jednego licznika gazowego. Pomimo podjętych ww. działań oraz publikowania własnych ogłoszeń w internecie nie udało się znaleźć nabywcy na mieszkanie. Własne środki pieniężne były zbyt małe na rozpoczęcie budowy. W roku 2019 skarżący postanowił zrewidować swoje plany. Uznał, że jedyną szansą na poprawę sytuacji mieszkaniowej będzie budowa z własnych oraz pożyczonych od rodziny środków dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, z których jeden będzie mógł sprzedać i rozliczyć koszty pożyczki, a drugi pozostawić sobie i swojej rodzinie. Prawidłowe gospodarowanie własnym mieniem zakładało osiągnięcie maksymalnej korzyści z posiadanej nieruchomości o pow. 900 m2. Prawo budowlane przewidywało możliwość wyznaczenia w takim obiekcie 4 lokali. Według założeń strony dwa lokale (czyli połowa budowli) powinny pozostać dla rodziny skarżącego. Tylko pozostawienie sobie całej połowy domu bliźniaczego (dwóch lokali) miało sens z punktu widzenia potrzeb dużej rodziny strony. Wybudowane poprzednio przyłącze energetyczne nie było przydatne dla budynku bliźniaczego. Ponownie więc po 10 latach wnioskodawca wystąpił do przedsiębiorstwa energetycznego, które wówczas działało już pod inną nazwą, o wydanie nowych warunków przyłączeniowych. Warunki zostały wydane w dniu 7 maja 2019 r. Po uzyskaniu warunków skarżący zawarł ponowną umowę przyłączeniową z Innogy Stoen Operator na moc 4x10 kW, tj. dla czterech liczników w miejsce istniejącego przyłącza jednolicznikowego. Zmiany musiał także dokonać w przyłączu gazowym. Wobec tego zlecił przebudowę złącza gazowego firmie P., działającej jako podwykonawca Polskiej Spółki Gazownictwa, realizującej umowę przyłączeniową, polegającą na zastosowaniu punktów redukcyjno-pomiarowych na cztery gazomierze w miejsce jednego oraz opłacił z tego tytułu fakturę usługową nr [...] z dnia 1 kwietnia 2020 r. Budowa była prowadzona na podstawie jedynej wydanej decyzji Wojewody [...] o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 25 lutego 2021 r., budowa całego obiektu rozpoczęła się jednego dnia na podstawie jednego dziennika budowy nr [...] wydanego w dniu 8 czerwca 2021 r., a prace budowlane nie były prowadzone kolejno w jednym, a następnie drugim budynku, tylko jednocześnie, bowiem oba budynki tworzyły konstrukcyjne jedną całość trwale ze sobą związaną. Budowla jest jednobryłowa o podstawie jednego prostokąta. Zakończenie budowy całego obiektu oraz przyłączenie do sieci energetycznej i gazowej nastąpiło z tą samą chwilą dla całego obiektu, także zgłoszenie do Powiatowego u Nadzoru Budowlanego zakończenia budowy nastąpiło w ramach tego samego oświadczenia złożonego w dniu 25 sierpnia 2022 r. W dniu 20 września 2022 r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla [...] wydał jedno oświadczenie nr [...], że nie zgłosił sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania obu bliźniaczych budynków. Jedynie zbycie zostało podzielone na poszczególne lokale. Gdyby budowę prowadzono przed 2003 r., budowla byłaby prawdopodobnie jednym budynkiem jednorodzinnym Po zmianie przepisów prawa budowlanego, wobec konieczności zastosowania dodatkowej pionowej przegrody na środku konstrukcji, są to formalnie dwa budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej. W trakcie budowy obiektu ceny materiałów i usług galopujące w górę przerosły przewidywania skarżącego. Okazało się, że do spłaty pożyczonej od rodziny kwoty wnioskodawca musi sprzedać część drugiego budynku (jeden lokal). W tej sytuacji, pozostawienie dla siebie jednego mieszkania nie miało sensu, bo nie rozwiązywało problemu mieszkaniowego wnioskodawcy. Ponadto, w tym czasie trójka dzieci wnioskodawcy była już uczniami [...] szkół, w jednej z [...] szkół żona wnioskodawcy była i do dziś jest nauczycielem, a wnioskodawca od czasu pandemii Covid wykonuje pracę zdalnie w 80%, więc do W. dojeżdża jedynie raz w tygodniu. Przenosiny do zbyt małego dla potrzeb wnioskodawcy lokalu w W. nie miały więc sensu. Niewykonalnym w zasadzie i całkowicie nieracjonalnym ekonomicznie byłoby poszukiwanie nabywcy na całość bliźniaczego obiektu. Z tego powodu sprzedaż została podzielona na czterech nabywców. Sprzedaż całego obiektu była incydentalna, i okazjonalna, i niepowtarzalna. Wszystkie uzyskanie środki wnioskodawca przeznaczył na wciąż aktualny cel, tj. poprawę warunków mieszkaniowych. Od 2008 r zamieszkuje on w O. w budynku wielorodzinnym z trzema sypialniami. Posiada z żoną [...] dzieci, a po śmierci teścia do O. przeniosła się także jego teściowa. Od kilku lat w mieszkaniu wnioskodawcy jest zameldowanych [...] osób. Z uzyskanych środków wnioskodawca dokonał spłaty pożyczki swojej rodzinie, a pozostałą kwotę przeznaczył na zakup w dniu 4 stycznia 2023 r. (repertorium [...]) do majątku wspólnego wraz z małżonką, kilkakrotnie tańszej działki na obrzeżach O. oraz na wybudowanie domu jednorodzinnego jednolokalowego (bez możliwości podziału), zaspokającego potrzeby swojej dużej rodziny. Budowę rozpoczął bezzwłocznie po zakupie działki, nie czekając na upływ pięciu lat, a zakończył w ubiegłym roku, tzn. w rok po zakupie działki (prawomocne zawiadomienie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] o zakończeniu budowy z dnia 21 sierpnia 2024 r.), a obecnie trwają prace wykończeniowe. Wkrótce nastąpi upragniona przeprowadzka. Na zakupionej działce, zgodnie z wydanymi dla niej warunkami zabudowy, poza wykańczanym domem jednorodzinnym nie ma już możliwości dobudowania żadnego budynku. Budowa i wykończenie tego domu pochłonęła wszystkie środki pozyskane za sprzedaży obiektu powstałego na działce nr [...] w W. Budynek zawiera przyłącza energetyczne, gazowe, wodociągowe oraz kanalizacyjne wyłącznie do jednego lokalu. Budynek nie jest przeznaczony do sprzedaży, lecz dla własnych potrzeb mieszkaniowych. Jego sprzedaż do końca roku 2028 byłaby zresztą opodatkowana podatkiem dochodowym, zatem nikt racjonalny nie budowałby domu na sprzedaż z takim (cztero i pół letnim) wyprzedzeniem. Wnioskodawca nie miał woli prowadzenia działalności gospodarczej ani nie prowadził zarejestrowanej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sprzedana nieruchomość nie była włączona do majątku trwałego ani nie była amortyzowana przez wnioskodawcę. Wnioskodawca nie obciążał nieruchomości kredytem hipotecznym. W związku z powyższym, skarżący powziął następującą wątpliwość, tj. czy powyżej opisana sprzedaż zaliczona do źródeł przychodów wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 163, dalej: "u.p.d.o.f."), zwolniona z podatku na skutek upływu terminu wskazanego w art.10 ust. 1 pkt 8 lit d, tj. upływu 8 i 12 lat [tak strona sformułowała pytanie, w istocie jest to 8 i 14 lat], stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, strona wskazała, że sprzedaż działki wraz z wyodrębnionymi na niej czterema lokali mieszkalnymi nie była wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., a przychody ze sprzedaży zostały zaliczone do źródeł przychodów wskazanych w art.10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, jednak z uwagi na 8 i 14 letni upływ czasu od chwili nieodpłatnego nabycia nieruchomości do czasu jej sprzedaży, dochód był zwolniony z podatku. Natomiast przeciwne stanowisko organu podważałoby wskazane w art. 2 Konstytucji RP zaufanie obywatela do państwa i prawa. Skarżący powołał się na inną interpretację organu, z której wynika, że bez względu na datę ukończenia budowy domu, jego sprzedaż będzie zwolniona zpodatku, gdy nastąpi po upływie pięcioletniego okresu, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym doszło do nabycia gruntu. Wskazał także, że zgodnie z przepisami prawa cywilnego budynek trwale związany z gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności. Dlatego w jego ocenie za datę nabycia nieruchomości w takim wypadku uznać należy datę nabycia gruntu niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek. Ponadto skarżący podkreślił, że aby doszło do zakwalifikowania jego aktywności jako działalności gospodarczej, musiałaby mieć ona charakter działalności zarobkowej, prowadzonej w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9, przy czym wszystkie elementy definicji muszą zostać spełnione łącznie. Organ dwukrotnie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (pismami z 25 marca 2025 r. oraz 11 kwietnia 2025 r.). Odpowiadając na wezwanie z 25 marca 2025 r. skarżący wyjaśnił, że w skład działki [...] wchodziła część działki [...], a częściowo inna działka. Skarżącemu zależało na pozostawieniu sobie części działki [...], bowiem wybudowano tam kilka lat wcześniej na wniosek skarżącego przyłącze energetyczne. Strona wyjaśniła, że na działce [...] przed podziałem i scaleniem dokonanym w 2014 r. znajdował się sad wiśniowy zasadzony przez jego dziadka. Odnośnie wskazania sposobu, w jaki były wykorzystywane przez skarżącego lokale w budynkach w zabudowie bliźniaczej, o których mowa we wniosku, do chwili ich sprzedaży, skarżący wyjaśnił, że nie były wykorzystywane, natomiast jeden lokal był dostosowany do potrzeb rodziny strony, zaś cztery lokale w budynkach w zabudowie bliźniaczej, o których mowa we wniosku, miały charakter mieszkalny. Odnośnie poszukiwania nabywców czterech lokali w zabudowie bliźniaczej, skarżący wskazał, że na budynku umieścił napis "sprzedam" wraz z numerem telefonu. Następnie skorzystał również z usług pośrednika. Odnośnie transakcji z nabywcami, skarżący podkreślił, że podczas zakupu posiłkowali się oni kredytem, a ze względu na procedury bankowe zawierali ze skarżącym umowę przedwstępną i uiszczali zadatek, który w przypadku udzielenia decyzji kredytowej odmownej miał być w 100% zwracany nabywcy. Dodatkowo skarżący stwierdził, że nie udzielał żadnych pełnomocnictw dla nabywców w ramach umów przedwstępnych. Natomiast lokale zostały zbyte 26 października 2022 r., 21 grudnia 2022 r., 23 grudnia 2022 r. oraz 14 września 2023 r. Dalej strona wyjaśniła, że posiada nabyte do wspólności majątkowej małżeńskiej w 2007/08 r. od dewelopera na rynku pierwotnym mieszkanie w O. To w tym mieszkaniu mieszka wraz z całą rodziną i w nim wraz z rodziną jest zameldowany od 2008 r. Mieszkanie to zamierza sprzedać celem wykończenia budowanego domu. Ponadto podniósł, że podobnego obiektu nigdy wcześniej ani nigdy później nie posiadał. Sprzedał jedynie mniejszościowy udział wynoszący 1/6 w spółdzielczym prawie do lokalu w B. Skarżący udział nabył i zbył za taką samą kwotę, tj 30.000 zł w 2017 r., zaś resztę udziału posiadała małżonka skarżącego, który to udział nabyła go w drodze darowizny od swojej mamy i spadku po tacie. Uzyskaną w ten sposób kwotę skarżący przeznaczył na własne cele mieszkaniowe. Natomiast 9 lipca 2021 r. strona sprzedała mniejszościowy udział w niezabudowanym gruncie ornym stanowiącym działkę nr [...], która powstała w tym samym czasie i w wyniku tego samego podziału działki nr [...], co działka [...]. Wyjaśniono, że działka nr [...] miała czterech właścicieli, a skarżący miał niewielki w niej udział, wynikający z faktu, że działka nr [...] nie objęła wszystkich praw skarżącego do ziemi, powstałych po podziale działki nr [...]. Udział ten zbyto i uzyskane z niego kwoty przeznaczono na cele mieszkaniowe w postaci zakupu działki, na której skarżący buduje dom. Odpowiadając na wezwanie z 11 kwietnia 2025 r., skarżący w piśmie z 15 kwietnia 2025 r. wyjaśnił, że udział w działce nr [...] był dla niego bezużyteczny, ponieważ nie mógł go wykorzystać dla własnych celów mieszkaniowych. Traktował go jak lokatę kapitału z zamiarem sprzedaży, gdy urealni się możliwość pobudowania domu. Skarżący opisał, jak będąc jednym z czterech współwłaścicieli tej działki, wraz z innymi współwłaścicielami dokonał jej sprzedaży. Kwotę uzyskaną ze sprzedaży tego udziału przeznaczono na własne cele mieszkaniowe skarżącego i jego żony, tj. zakup działki w O., na której następnie wybudowano dom. Odnośnie opisanego wcześniej udziału 1/6 w spółdzielczym prawie do lokalu , skarżący wyjaśnił, że 2/3 udziału posiadała małżonka strony w związku z darowizną od matki i spadkiem po ojcu. Natomiast w zakresie pozostałego udziału, który należał do brata małżonki strony, skarżący wraz z małżonką ustalili, że odkupią ten udział w celu swobodnego dysponowania całością praw do lokalu. Tak więc do majątku wspólnego przejęto kolejne 1/3 udziału w tym prawie. W związku z tym skarżący wyjaśnił, że w poprzednim piśmie uzupełniającym wniosek o wydanie interpretacji, w sposób uproszczony przyjął, że przysługiwała mu połowa tego prawa, tj. 1/6 udziału w spółdzielczym prawie mieszkania. Mieszkanie to małżonkowie planowali wynajmować, aby z pieniędzy uzyskanych w ten sposób spłacać kredyt zaciągnięty na zakup mieszkania w O. Z uwagi na znaczną odległość O. od B., wynajmowanie i pilnowanie mieszkania okazało się trudne. Gdy okazało się, że te mieszkanie wymaga dużych nakładów na remont, skarżący z małżonką doszli do wniosku, że lepiej to mieszkanie sprzedać i nadpłacić kredyt. Dalej strona wskazała, że od momentu wejścia w posiadanie działki nr [...], skarżący starał się ją dostosować do własnych celów mieszkaniowych, a więc poza istniejącym już na tej działce przyłączem energetycznym dostosowanym do domu jednolokalowego, starał się o wybudowanie dla takiego samego obiektu przyłącza gazowego. Proces ten zakończył się dopiero po 6 latach, zaś w międzyczasie skarżący wyrównał teren i wkopał słupki graniczne. Po 8 latach od powstania działki [...] (oraz po 14 latach od momentu objęcia w drodze darowizny od babci i ojca działki nr [...] poprzedzającej działkę [...]), skarżący wybudował obiekt budowlany, który jest przedmiotem interpretacji. W interpretacji indywidualnej z 7 maja 2025 r. Dyrektor KIS stwierdził, że stanowisko strony przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest nieprawidłowe. Dyrektor KIS podniósł, że działania podatnika wypełniają definicję działalności gospodarczej, gdy podejmuje on pośrednio lub bezpośrednio aktywne czynności w zakresie sprzedaży nieruchomości (zarówno w fazie przygotowawczej, jak i w okresie realizacji), angażując środki podobne do wykorzystywanych przez przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą. Istotne znaczenie, choć nie decydujące, mają również poszczególne elementy zdarzenia będące efektem aktywnych działań podatnika, np. to w jaki sposób i w jakim celu zostaną nabyte lub wytworzone składniki majątku będące przedmiotem sprzedaży (w drodze zakupu, spadku, darowizny), to, czy zostaną nabyte de facto na cele inwestycyjne celem czerpania zysków z najmu lub sprzedaży, czy przede wszystkim na potrzeby osobiste podatnika i jego najbliższej rodziny. Natomiast Dyrektor KIS zwrócił uwagę, że każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego. Tak więc skonkludowano, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może stanowić przychód z dwóch źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f.). Dalej organ podkreślił, że przyjęcie, że dana osoba fizyczna – sprzedając nieruchomości – działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną np. nabycie nieruchomości, podział nieruchomości, wystąpienie o pozwolenie na budowę, uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, podjęcie działań marketingowych, korzystanie z usług podmiotów w zakresie pośrednictwa nieruchomościami, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności. Dlatego też w celu właściwego zakwalifikowania na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych skutków działań podjętych przez skarżącego do właściwego źródła przychodów należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem nieruchomości będących przedmiotem wniosku. Oceniając przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny, uzupełniony na późniejszym etapie przez stronę, Dyrektor KIS wskazał, że przedstawione okoliczności sprawy wskazują na ścisłe związanie podjętych przez stronę działań z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Wedle organu zamiarem towarzyszącym stronie przy rozpoczęciu budowy dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej była sprzedaż co najmniej jednego z tych budynków, czyli dwóch lokali mieszkalnych. Tym samym już przed rozpoczęciem budowy dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej skarżący zamierzał sprzedać jeden z nich. W związku z tym oceniono, że budowa tych budynków nie nastąpiła celem realizacji wyłącznie celów mieszkaniowych skarżącego. Tak więc organ przyjął, że budowa budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej od samego początku posiadała cechy swego rodzaju inwestycji. Zwrócono uwagę, że sam skarżący wskazał, że zamiast jednego budynku jednorodzinnego dla swojej rodziny w 2019 r., postanowił wybudować dwa budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej, z których jeden budynek dwulokalowy w celu sprzedaży, zakładając jednocześnie osiągnięcie maksymalnej korzyści z posiadanej przez stronę działki o pow. 900 m2, ponieważ prawo budowlane przewidywało możliwość wyznaczenia w ww. obiekcie 4 lokali. Zatem organ ocenił, że w chwili budowy przedmiotowych budynków skarżący miał zamiar osiągnąć zysk. Nadmieniono, że sama strona wskazała, że dwa lokale mieszkalne były budowane z przeznaczeniem ich na sprzedaż, a nie w celu realizacji celów mieszkaniowych własnych i rodziny. Ostatecznie jednak skarżący sprzedał wszystkie cztery lokale mieszkalne. Zatem wedle organu, nie ulega wątpliwości, że zakres, rozmiar (budowa budynków jednorodzinnych zawierających cztery odrębne lokale mieszkalne) i charakter dokonanych przez stronę czynności nie był typowy dla działań podejmowanych przez osobę fizyczną w zakresie zarządzania majątkiem osobistym (prywatnym). Opisane działania zakwalifikowano jako przejaw profesjonalnej i zorganizowanej aktywności, której nie sposób uznać za typowe (zwykłe) rozporządzanie majątkiem osobistym (prywatnym). Ponadto Dyrektor KIS zwrócił uwagę, że w przeszłości skarżący nabywał już wskazane w uzupełnieniach wniosku udziały w nieruchomościach na cele inwestycyjne (lokaty kapitału) celem czerpania zysków z najmu i/lub sprzedaży. Tak więc przyjęto, że całokształt podejmowanych przez stronę działań wskazuje, że wykorzystanie posiadanego majątku nie miało charakteru osobistego (prywatnego), a profesjonalny. Tego rodzaju rozporządzanie majątkiem stanowiło o jego zarobkowym charakterze i determinowało jego wyłączenie z majątku osobistego strony. Dokonując opisanych we wniosku czynności, skarżący podjął działania podobne do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Z uwagi na powyższe, organ przyjął, że nie można uznać, że przedmiotem sprzedaży były składniki majątku osobistego, a sprzedaż dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (czterech lokali mieszkalnych) stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym. Uznano, że bez znaczenia jest okoliczność, na jaki cel został przez stronę przeznaczony przychód/dochód osiągnięty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w związku ze sprzedażą dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (czterech lokali mieszkalnych). Prawo do rozporządzania dochodem z tytułu sprzedaży nieruchomości nie determinuje kwalifikowania przychodu do określonego źródła przychodów, tj. z art. 10 ust. 1 pkt 3 czy z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Ponadto, wyjaśniono, że możliwe jest osiąganie dochodów z działalności gospodarczej bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia strona i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na stronie obowiązków z działalnością tą związanych. Tak więc organ uznał, że na gruncie badanej sprawy nie znajdzie zastosowania przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. W konsekwencji przychód ten należy zakwalifikować do przychodów z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy i opodatkować zgodnie z zasadami przewidzianymi dla tego właśnie źródła. Ze stanowiskiem organu nie zgodził się skarżący, który wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą interpretację indywidualną. Strona podniosła zarzut naruszenia art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., w związku z art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, poprzez dowolną i błędną jego interpretację i niewłaściwe zastosowanie, w wyniku której uznano, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym przychód z tytułu zbycia dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej dwulokalowych (w sumie cztery lokale) stanowił przychód z działalności gospodarczej, pomimo jej nieprowadzenia przez skarżącego, który nabył działkę w wyniku darowizny i zamiany wiele lat przed jej zbyciem dla własnych potrzeb mieszkaniowych, a podobnej czynności nigdy wcześniej ani nigdy później nie wykonywał. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Dyrektor KIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Pismem z 13 sierpnia 2025 r. skarżący odniósł się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę. Wskazał m.in.: "Elementem istotnym dla rozstrzygnięcia jest kwestia ciągłości rozumiana jako powtarzania czynności nabywania oraz zbywania poprzez refinansowanie kolejnych zakupów ze zbywania poprzednich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS kilkakrotnie wskazuje (np. na str. 7, 8, 10), że warunkiem koniecznym działalności gospodarczej jest powtarzalność działań. Jednocześnie nie wskazał tej powtarzalności ani trwałości działań u skarżącego. Z kolei skarżący wykazał, że żadnej czynności budowlanej nie powtarzał, bowiem obiekt powstał w całości jako jednorodna bryła a skarżący nigdy wcześniej ani nigdy później nie wykonał ani nie powtórzył tego działania. Zwłaszcza istotna jest okoliczność, że skarżący nie powtarzał także czynności zbywania i nabywania. Nie ma więc mowy o ciągłości." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. W myśl art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c O.p.) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związane przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy tego, czy sprzedaż łącznie czterech odrębnych lokali mieszkalnych (w ramach "bliźniaka", to jest dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, budowanego z myślą, że jedna połowa zaspokoi potrzeby mieszkaniowe rodziny skarżącego, a druga dostarczy części środków finansowych na zaspokojenie tych potrzeb), w sytuacji gdy potrzeby rodziny się zmieniły, powinna być zaliczona do przychodów wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., czy do przychodów wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Zgodnie z art. 10 u.p.d.o.f. źródłami przychodów są: 1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta; 2) działalność wykonywana osobiście; 3) pozarolnicza działalność gospodarcza; 4) działy specjalne produkcji rolnej; 5) (uchylony); 6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą; 7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c; 8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany; 8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną; 8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da; 9) inne źródła. Natomiast art. 5a ust. 6 u.p.d.o.f. stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Mając tak zakreślony stan prawny należy dokonać subsumpcji norm prawa do stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego. W zaskarżonej interpretacji Dyrektor KIS zrelacjonował stan faktyczny, wynikający ze złożonego przez skarżącego wniosku o wydanie interpretacji oraz uzupełnień tego wniosku. W 2008 r. skarżący nabył w drodze darowizny od najbliższej rodziny (od ojca i babci) dla własnych celów mieszkaniowych 1/3 udziału w działce nr [...]. W 2009 r. wystąpił o wydanie warunków przyłączeniowych do sieci elektroenergetycznej planowanego budynku jednorodzinnego. W 2009 r. otrzymał warunki przyłączeniowe. Przyłącze zostało wybudowane w 2012 r. jeszcze na ówczesnej działce nr [...]. Ponieważ działka nr [...] była jedynie współwłasnością skarżącego oraz była zbyt wąska do zabudowy, skorzystał on z propozycji pozostałych współwłaścicieli działki oraz działek sąsiednich o podobnych parametrach do przekształcenia swojego udziału w działce nr [...] w odrębną działkę z tym zastrzeżeniem, że w skład nowej działki musi wchodzić grunt stanowiący pierwotną działkę [...]. W ten sposób w 2014 r., na skutek scalenia i podziału, powstała stanowiąca odrębną własność skarżącego działka nr [...], w granicach której znalazło się wspomniane powyżej wybudowane na działce nr [...] przyłącze energetyczne jednolicznikowe. W 2010 r. zostały wydane dla potrzeb podziału warunki zabudowy, które przewidywały zabudowę działki domem jednorodzinnym. Już po powstaniu działki nr [...] skarżący kontynuował plany związane z budową domu jednorodzinnego przeznaczonego dla własnych potrzeb mieszkaniowych. W 2014 r. wystąpił o wydanie warunków przyłączenia do sieci gazowej dla potrzeb planowanego domu jednorodzinnego jednolokalowego, które uzyskał w 2015 r. Z powodu niesprzedania mieszkania w O/, zamieszkałego przez skarżącego i jego rodzinę, w 2019 r. postanowił on zrewidować swoje plany. Uznał, że jedyną szansą na poprawę sytuacji mieszkaniowej będzie budowa z własnych oraz pożyczonych od rodziny środków dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, z których jeden będzie mógł sprzedać i rozliczyć koszty pożyczki, a drugi pozostawić sobie i swojej rodzinie. Zakładał osiągnięcie maksymalnej korzyści z posiadanej nieruchomości o pow. 900 m2, ponieważ prawo budowlane przewidywało możliwość wyznaczenia w ww. obiekcie 4 lokali. Według założeń skarżącego dwa lokale (czyli połowa budowli) powinna pozostać dla jego rodziny. Wybudowane poprzednio przyłącze energetyczne nie było przydatne dla budynku bliźniaczego i ponownie po 10 latach skarżący wystąpił o wydanie nowych warunków przyłączeniowych, które zostały wydane w 2019 r. Zmiany musiał także dokonać w przyłączu gazowym. Budowa dwóch domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej rozpoczęła się w 2021 r. i została zakończona w 2022 r. W trakcie budowy obiektu ceny materiałów i usług wzrosły bardziej niż skarżący przewidywał. Okazało się, że do spłaty pożyczonej od rodziny kwoty musi sprzedać część drugiego budynku (jeden lokal). W tej sytuacji, pozostawienie dla skarżącego i jego rodziny jednego mieszkania nie miało sensu, bo nie rozwiązywało jego problemu mieszkaniowego. Sprzedaż lokali nastąpiła na rzecz czterech nabywców. Trzy lokale zostały zbyte w 2022 r. i czwarty w 2023 r. W celu sprzedaży lokali skarżący powiesił na budynku napis - sprzedam z podanym numerem telefonu oraz zamieścił bezpłatne ogłoszenie w internecie. Ostatecznie, wobec nieuzyskania nabywcy, skarżący musiał skorzystać z pośrednika, który skojarzył go z nabywcami. Dyrektor KIS wziął także pod uwagę, że w przeszłości skarżący dokonał zbycia udziałów w niezabudowanej działce oraz we własnościowym spółdzielczym prawie do lokalu mieszkalnego w B. Skarżący posiadał mianowicie udział w niezabudowanym gruncie ornym stanowiącym działkę nr [...], która powstała w tym samym czasie i w wyniku tego samego podziału działki nr [...] co działka nr [...]. Działka nr [...] miała czterech współwłaścicieli, a skarżący posiadał niewielki w niej udział, wynikający z faktu, że działka nr [...] nie objęła wszystkich jego praw do ziemi powstałych po podziale działki nr [...]. Niewielka ich część została więc przyznana skarżącemu poprzez udział w działce nr [...]. Kolejny niewielki udział w ww. działce skarżący nabył także w 2021 r. od kuzyna, traktując ten udział jako lokatę kapitału z zamiarem sprzedaży. Posiadane udziały w działce skarżący sprzedał w 2021 r. Ponadto w 2017 r. skarżący sprzedał posiadaną z żoną 1/3 udziału we własnościowym spółdzielczym prawie do lokalu mieszkalnego w B., który małżonkowie nabyli w 2017 r. od szwagra. Wcześniej żona skarżącego nabyła łącznie 2/3 udziału w mieszkaniu – część w drodze darowizny od swojej matki, cześć w spadku po ojcu. Skarżący i jego żona (dalej; "małżonkowie") planowali wynajmować to mieszkanie, a pieniądze z wynajmu przeznaczać na spłatę kredytu mieszkaniowego swojego mieszkania w O. Jednak z uwagi na znaczną odległość, niską ceną najmu oraz zagrzybienie mieszkania ostatecznie zdecydowali się je sprzedać. Ponieważ Dyrektor KIS swoją argumentację oparł na tym, że skarżący w chwili budowy "bliźniaka" miał zamiar osiągnąć zysk, podpierając się tym, że "w przeszłości nabywał Pan już wskazane w uzupełnieniach wniosku udziały w nieruchomościach na cele inwestycyjne (lokaty kapitału) celem czerpania zysków z najmu i/lub sprzedaży", Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do tych dwóch transakcji. Jak wyjaśnił skarżący w pierwszym uzupełnieniu swojego wniosku (pismo z 1 kwietnia 2025 r.), uzupełnionym dodatkowo – na wezwanie organu – pismem z 15 kwietnia 2025 r., obie nieruchomości, które miał na myśli organ, zostały nabyte w bardzo specyficznych warunkach – za każdym razem było to nabycie mniejszościowego udziału, sprzedawanego przez członka rodziny. Co do nabycia i sprzedaży udziału w działce nr [...], skarżący wyjaśnił, że miał mniejszościowy udział w niezabudowanym gruncie ornym stanowiącym działkę nr [...], która powstała w tym samym czasie i w wyniku tego samego podziału działki nr [...] co działka nr [...]. Działka nr [...] miała czterech współwłaścicieli, a skarżący posiadał niewielki w niej udział, wynikający z faktu, że działka nr [...] nie objęła wszystkich jego praw do ziemi powstałych po podziale działki nr [...]. Niewielka ich część została więc przyznana skarżącemu poprzez udział w działce nr [...]. Udział ten był dla skarżącego bezużyteczny, ponieważ nie mógł go wykorzystać dla własnych celów mieszkaniowych. Skarżący traktował go jako lokatę kapitału z zamiarem sprzedaży, gdy urealni się możliwości pobudowania domu. W 2021 r. skarżący nabył w drodze kupna od innego współwłaściciela (kuzyna) jego niewielki udział. Było to spowodowane faktem, że jeden ze współwłaścicieli (ów kuzyn) poszukiwał pilnie kupca na swój udział i zachodziła obawa, że potencjalny nabywca nie będzie zainteresowany sprzedażą tego udziału w przyszłości. Natomiast skarżący, jak i dwaj inni współwłaściciele, nosił się z zamiarem sprzedaży swych udziałów w nieodległej przyszłości. Bardziej realną oraz opłacalną formą sprzedaży było znalezienie kupca na całość działki, a nie na niewielki w niej udział. Ponieważ wspomniany powyżej współwłaściciel był zdeterminowany do szybkiego zbycia udziału, a działka nie była wystawiona do sprzedaży, skarżący zdecydował się wraz z żoną na zakup tego udziału do majątkowej wspólnoty małżeńskiej, by nie skomplikować w przyszłości szansy na sprzedaż w porozumieniu z pozostałymi współwłaścicielami całej działki. Łącznie cały udział skarżącego w tej działce był mniejszościowy i bezużyteczny, ale w toku scalenia i podziału nie można go było inaczej przydzielić. Istotnie wkrótce po uzgodnieniu zakupu zgłosił się nabywca, który "pocztą pantoflową" (nie było publikowane żadne ogłoszenie, ani współwłaściciele nie korzystali z pomocy agencji pośrednictwa sprzedaży nieruchomości) dowiedział się o działce i zgłosił chęć jej zakupu. Pozostali współwłaściciele przystali na jego ofertę i wszystkie udziały zostały mu sprzedane. Skarżący sprzedał swój mniejszościowy udział w niezabudowanym gruncie ornym, stanowiącym działkę nr [...], 9 lipca 2021 r. Dochód ze sprzedaży udziału nabytego od współwłaściciela do majątkowej wspólnoty małżeńskiej (około 220 m2) małżonkowie przeznaczyli na własne cele mieszkaniowe, tj. zakup 2 stycznia 2023 r. działki w O. przy [...] dz. [...] obr. [...]. Dochód ze sprzedaży udziału stanowiącego odrębną własność skarżącego (około 180 m2), posiadanego przez skarżącego wcześniej (tj. od tej samej chwili co działka nr [...], tzn. częściowo od 2008 r., a częściowo od 2014 r.) był z uwagi na upływ odpowiednio 13 i 7 lat zwolniony z podatku. Na ww. działce w O. przy [...], na zakup której w 100% zostały przeznaczone środki ze sprzedaży udziałów w działce nr [...], skarżący wybudował w 2024 r. dom, do którego zamierza się wraz z rodziną przeprowadzić. Dom nie jest przeznaczony do sprzedaży, lecz na własne (rodzinne) cele mieszkaniowe. W ocenie Sądu, chociaż sam skarżący nadmienił, że udział w działce nr [...] był dla niego lokatą kapitału i od początku planował go sprzedać, to jednak wadliwie Dyrektor KIS wskazał posiadanie tego udziału oraz nabycie dodatkowego udziału od kuzyna jako działanie podobne do tego, o które pytał skarżący. W świetle opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację oraz uzupełnień tego stanu oczywiste jest, że nabycie udziału w działce nr [...] było pośrednim skutkiem otrzymanej od ojca i babci darowizny udziału w działce nr [...] na cele mieszkaniowe, natomiast bezpośrednim skutkiem dokonanego wraz z pozostałymi współwłaścicielami działki nr [...] oraz działek sąsiednich przekształcenia tych działek, tak aby nadawały się pod budowę domów. Natomiast zakup od kuzyna dodatkowego udziału w działce nr [...] stanowił element dbania o majątek prywatny, gdyż oczywiste jest, że gdyby ów kuzyn, który chciał szybko spieniężyć swój udział (odpowiadający około 220 m2), sprzedałby ten udział komuś obcemu, to czterech współwłaścicieli działki nr [...] mogłoby nie dogadać się co do jej sprzedaży w całości, a sprzedaż jej w częściach byłaby nie tylko mniej opłacalna (co jest notoryjne), ale mogłaby okazać się niemożliwa (pierwotny udział skarżącego w działce nr [...] odpowiadał około 180 m2). Tym samym, w ocenie Sądu, nabycie udziału od kuzyna było nie tyle inwestycją, co wyrazem dbałości o już posiadany majątek, i miało na celu zapewnienie, że udział, który przypadł skarżącemu poza działką nr [...], którego skarżący nie planował wykorzystać na swoje cele mieszkaniowe, będzie możliwy do zbycia. Również w drugiej, wskazanej przez Dyrektora KIS, transakcji dokonanej przez skarżącego nie można dopatrzeć się celu inwestycyjnego. Mianowicie żona skarżącego nabyła do swojego odrębnego majątku udział w wysokości 2/3 w spółdzielczym prawie do lokalu mieszkalnego w B. – w drodze spadku po ojcu oraz darowizny od matki. Pozostałą 1/3 prawa otrzymał brat żony skarżącego. W celu uregulowania praw do lokalu małżonkowie uzgodnili, że wykupią od brata żony jego udział, żeby swobodnie dysponować całością praw do lokalu. Ponieważ skarżący ma z żoną wspólnotę majątkową małżeńską, to nabycie udziału w prawie do lokalu od brata żony nastąpiło do majątku wspólnego. Było to w 2017 r. Do wspólnego majątku skarżący z żoną pozyskał więc 1/3 spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, zatem przyjął w uproszczeniu, że mu przysługiwała połowa tego prawa czyli 1/6. Mieszkanie w B. małżonkowie planowali wynajmować, a pieniądze przeznaczone z najmu przeznaczać na spłatę kredytu mieszkaniowego ich mieszkania w O., na które mieli zaciągnięty kredyt w wysokości 400.000 zł. Z uwagi jednak na znaczną odległość O. od B., wynajmowanie i pilnowanie mieszkania okazało się trudne. Ponadto możliwa do uzyskania cena najmu była znacznie niższa niż rata kredytu. Po przejęciu praw do lokalu, wyniesieniu z niego przedmiotów przejętych przez brata żony skarżącego oraz odsunięciu szaf okazało się ponadto, że mieszkanie ma zagrzybione ściany. Koszty dostosowania mieszkania do wynajmu (remont generalny i zakup mebli) były zbyt wysokie, a istniała obawa, że bez zaangażowania spółdzielni mieszkaniowej nie uda się naprawić (wyremontować) mieszkania. Wobec tego małżonkowie doszli do wniosku, że bardziej opłacalna i bezkosztowa będzie sprzedaż prawa do lokalu, bowiem pozwoli zredukować zadłużenie kredytowe mieszkania w O. o prawie 50% oraz w podobnym stopniu redukcji ulegnie comiesięczna rata kredytu hipotecznego w banku. Z tego powodu skarżący z żoną w 2017 r. dokonali sprzedaży prawa do lokalu (opublikowano ogłoszenie na stronie internetowej). Podkreślić należy, że udział od szwagra skarżący nabył i zbył za tą samą kwotę, tj. 30.000 zł. Razem ze skarżącym swój udział zbyła żona, a dochód osiągnięty ze sprzedaży przeznaczono w 100% na własne cele mieszkaniowe, tj. częściową spłatę kredytu mieszkaniowego z 2007 r. zaciągniętego na mieszkanie w O. W tym miejscu warto powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2024 r., sygn. akt II FSK 14/22, w którym NSA podkreślił znaczenie szczególnych okoliczności towarzyszących dokonywaniu zakupu udziałów w nieruchomości, wskazując, że gdy ktoś jest już współwłaścicielem nieruchomości, to racjonalne jest – także z punktu widzenia osoby nieprowadzącej działalności gospodarczej – skorzystanie z możliwości zakupu dalszych udziałów w tej nieruchomości, gdy inny współwłaściciel chce je sprzedać. W takiej sytuacji unika się bowiem możliwych sporów dotyczących zniesienia współwłasności (podziału nieruchomości) z obcymi osobami, które dokonałyby zakupu owych udziałów. Tym samym w ocenie Sądu także nabycie od szwagra skarżącego udziału w mieszkaniu w B., które wcześniej należało do rodziców żony skarżącego, nie może być uznane za działanie typowo inwestycyjne. Oczywiste jest, że wobec istniejącej współwłasności spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego konieczne było uregulowanie tej sytuacji, a odkupienie mniejszościowego udziału było jednym z możliwych sposobów. Co prawda skarżący wraz z żoną (do której należał udział większościowy) początkowo planowali wynajem tego mieszkania (co jest dość częstą praktyką w stosunku do mieszkań dziedziczonych po rodzicach), ale okoliczności sprawy wskazują, że celem nabycia pozostałej 1/3 lokalu nie było dążenie do zysku, lecz uporządkowanie sytuacji majątkowej w rodzinie, tak by współwłasność nie rodziła problemów. Najlepszy dowód, że dokonana ostatecznie sprzedaż udziału nabytego od szwagra nie przyniosła żadnego zysku, stanowi to, że uzyskana cena była równa cenie nabycia. Stanowisko Dyrektora KIS, który w zwykłych działaniach dotyczących majątku otrzymanego od rodziców dopatruje się celów inwestycyjnych, takich jak przy działalności gospodarczej w zakresie najmu lokali mieszkalnych lub u tzw. fliperów (tj. osób zajmujących się kupowaniem nieruchomości w celu ich odnowienia i szybkiej odsprzedaży z zyskiem), nie jest prawidłowe. Wskazać też trzeba, że odpowiadając na wezwanie organu skarżący podkreślił, że nie zamierza nabywać nieruchomości w celu ich sprzedaży. Nie posiada ani takiej woli, ani środków. Nie posiada też już podobnych działek otrzymanych od rodziny. Położone w W. działki nr [...] oraz powstałych po jej przekształceniu działek nr [...] i [...] (mniejszościowego udziału) skarżący nie otrzymał od rodziny w celu ich sprzedaży, lecz dla własnych potrzeb mieszkaniowych. Potrzeby te zrealizował jednak dopiero w O. a nie w W., z uwagi na znacznie mniejszą cenę gruntów oraz przeniesienie centrum życiowego swojego i swojej rodziny do tego miasta. Po zweryfikowaniu prawidłowości (a raczej nieprawidłowości) dodatkowych argumentów Dyrektora KIS mających popierać ocenę, że skarżący wybudował i zbył bliźniak w ramach działalności gospodarczej, można zająć się oceną prawidłowości argumentacji co do samego bliźniaka. W ocenie Sądu należy to uczynić stawiając dwa pytania: po pierwsze, czy pomysł wybudowania budynku dwurodzinnego z myślą, że tylko jego połowa posłuży do zaspokojenia potrzeb rodziny, a reszta zostanie sprzedana w celu zwrotu krewnym pożyczonych na budowę środków pieniężnych już jest działalnością gospodarczą, po drugie – jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby przecząca, czy taką działalnością może stać się następczo, wobec faktu, że inwestycja przestała spełniać potrzeby rodziny i w całości została zbyta. W tym miejscu Sąd zaznacza, że nie ma żadnych wątpliwości, że zawarty we wniosku o wydanie interpretacji opis potrzeb mieszkaniowych rodziny i dążenia do ich realizacji jest zgodny z prawdą, w szczególności że bliźniak budowany był z myślą, że jego połowa stanie się miejscem zamieszkania licznej rodziny skarżącego. Co więcej, także już po wybudowaniu skarżący zakładał, że cześć bliźniaka będzie miejscem zamieszkania jego rodziny. Ponieważ jedno z dzieci skarżącego jest alergikiem, w jednym lokalu wykonano instalację antyalergiczną, przystosowując tym samym lokal dla potrzeb rodziny. Gdyby nie ta szczególna sytuacja w rodzinie (alergia), poniesienie wydatków na wykonanie instalacji antyalergicznej nie miałoby żadnego sensu, w szczególności przyniosłoby raczej stratę niż zysk. Tak jak wskazał organ, ustalając czy wybudowanie i sprzedaż bliźniaka nastąpiły w ramach zarządu prywatnym majątkiem skarżącego, a oceniany ciąg czynności zmierzał do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny, czy też skarżący prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą, każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego. Stąd też przeprowadzona poniżej analiza dotyczy jedynie sytuacji skarżącego, gdyż przy dokonywaniu oceny ważny jest nie tylko analizowany ciąg czynności, lecz także (a może nawet przede wszystkim), okoliczności, które doprowadziły do poszczególnych zdarzeń. Należy mieć na względzie, że w analizowanej sytuacji doprowadzenie do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny zajęło skarżącemu aż 16 lat. Potrzeby rodziny, dla której skarżący planował zbudować dom, ulegały zmianie, co nie jest zaskakujące, skoro dzieci rosną i rozpoczynają naukę, pojawia się kolejne dziecko, a warunki świadczenia pracy przez skarżącego ulegają zmianie wraz z trendami na rynku pracy (praca zdalna). Z przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego wynika, że przez 11 lat od otrzymania w drodze darowizny gruntu należącego od dawna do rodziny (wcześniej był to sad wiśniowy dziadka), skarżący czynił starania, aby wybudować dom dla swojej rodziny. Także po dokonaniu scalenia gruntów i nowym ich podziale, w wyniku którego powstała działka nr [...], skarżący kontynuował plany związane z budową domu jednorodzinnego przeznaczonego jedynie dla własnych potrzeb mieszkaniowych. W 2014 r. wystąpił o wydanie warunków przyłączenia do sieci gazowej dla potrzeb planowanego domu jednorodzinnego jednolokalowego, które uzyskał w 2015 r. Dopiero z powodu niesprzedania mieszkania w O., zamieszkałego przez skarżącego i jego rodzinę, a tym samym braku dostatecznych środków finansowych na budowę domu, w 2019 r. skarżący zrewidował swoje plany. Pożyczył brakujące pieniądze od rodziny, zakładając że pożyczkę spłaci sprzedając część wybudowanego budynku. Posiadana przez niego działka nr [...] miała 900 m2, co pozwalało na niej posadowić tzw. bliźniak, czyli dwa budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej. Jak podkreśla skarżący, budowa owego bliźniaka praktycznie niczym nie różniła się od stawiania budynku jednorodzinnego. Prowadzona była na podstawie jedynej decyzji o pozwoleniu na budowę. Budowa całego obiektu rozpoczęła się jednego dnia na podstawie jednego dziennika budowy, a prace budowlane nie były prowadzone kolejno w jednym, a następnie drugim budynku, tylko jednocześnie, bowiem oba budynki tworzyły konstrukcyjne jedną całość trwale ze sobą związaną. Budowla jest jednobryłowa o podstawie jednego prostokąta. Zakończenie budowy całego obiektu oraz przyłączenie do sieci energetycznej i gazowej nastąpiło z tą samą chwilą dla całego obiektu, także zgłoszenie zakończenia budowy nastąpiło w ramach tego samego oświadczenia – jednego dla całego bliźniaka. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla W. wydał jedno oświadczenie, że nie zgłosił sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania obu bliźniaczych budynków. Jedynie zbycie zostało podzielone na poszczególne lokale. Chociaż sam skarżący tego nie wskazał, to oczywiste jest, że przy takim trybie budowy również wyszukiwanie odpowiednich materiałów budowlanych, ich zakup i transport, a także zatrudnianie wykonawców było dokonywane tak, jakby następowała budowa jednego domu. Nie zmienia tego fakt, że zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, wobec konieczności zastosowania dodatkowej pionowej przegrody na środku konstrukcji, są to formalnie dwa budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej. Rację należy przyznać skarżącemu, który we wniosku o wydanie interpretacji szeroko uzasadnił, dlaczego zaplanowana i przeprowadzona przez niego budowa bliźniaka, z którego połowę z góry planował sprzedać, nie jest działalnością gospodarczą, mimo iż część przeprowadzonych działań służyła osiągnięciu zysku, mającego pokryć cześć kosztów budowy drugiej połowy, przeznaczonej na własne cele mieszkaniowe. W ocenie Sądu nie można tego uznać za działalność zarobkową, prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły. Podkreślić bowiem należy, że zakwalifikowanie do działalności gospodarczej wymaga spełnienia wszystkich tych czterech przesłanek łącznie. Z opisu stanu faktycznego wynika tymczasem, że spełnione są jedynie przesłanki działania we własnym imieniu oraz w celu zarobkowym, rozumianym jako zamiar osiągnięcia zysku (i pokrycia tym zyskiem kosztów budowy tej połowy bliźniaka, w którym skarżący planował zamieszkać wraz z rodziną). W ocenie Sądu w działaniu skarżącego nie sposób jednak dopatrzeć się ciągłości oraz zorganizowania. Celem działania skarżącego było wybudowanie domu dla jego licznej rodziny. Wybudowanie drugiej połowy bliźniaka, zawierającej dwa lokale mieszkalne na sprzedaż, było dokonywane niejako przy okazji prowadzonej budowy mającej charakter gospodarowania prywatnym majątkiem skarżącego, w celu zapewnienia odpowiednich warunków życia jego rodzinie. Bez wątpienia też miało charakter incydentalny, skarżący ani wcześniej, ani też później nie podjął podobnego działania. Nie planuje go też w przyszłości, gdyż obecnie już dysponuje domem dla swojej rodziny. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 485/21: "brak jest podstaw kwalifikowania do pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., podejmowanych przez podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny. Działań z zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą (por. cyt. wyroki NSA w sprawach II FSK 855/14, II FSK 1423/14, II FSK 379/14 i II FSK 3760/17). W efekcie działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność składników majątkowych (w tym mienia nieruchomego), wykazują cechy zorganizowania i ciągłości, w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., gdy podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania." Dalej w wyżej powołanym wyroku NSA z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 485/21 wskazano: "Porównanie regulacji zawartych w art. 5a pkt 6 oraz 10 ust. 1 pkt 1-9 u.p.d.o.f., jak wskazano powyżej rodzi szereg wątpliwości, czy zakres przedmiotowy podatku w omawianych sytuacjach został skonkretyzowany w sposób jednoznaczny, a co za tym idzie czy został spełniony konstytucyjny warunek zupełności ukształtowania zobowiązania podatkowego. Potencjalne wątpliwości, co do zgodności analizowanych przepisów u.p.d.o.f. chociażby z art. 2 oraz art. 217 w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, mogą zostać wyeliminowane w procesie wykładni prawa, przy czym konieczne jest uwzględnienie specyfiki każdego konkretnego zdarzenia. Każda zatem transakcja związana ze sprzedażą nieruchomości (a także innych praw na nieruchomościach wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.), powinna być rozpatrywana indywidualnie, z uwzględnieniem całokształtu okoliczności z nią związanych, w tym czynności podjętych przez sprzedającego przed dokonaną sprzedażą, a którą cechują przymioty charakterystyczne dla prowadzonej działalności gospodarczej. Znaczenie dla oceny zdarzenia mogą mieć również indywidualne cechy przedmiotu transakcji, bądź okoliczności życiowe, w jakich znajdował się podatnik dokonujący transakcji, a które miały wpływ na jego decyzje. Należy bowiem każdorazowo rozstrzygać, czy dana transakcja była wynikiem zorganizowania i ciągłości podporządkowanych celom prowadzenia działalności gospodarczej, czy też w aspekcie sytuacji życiowej, ekonomicznej, rodzinnej, bądź zdrowotnej nie wykazywała tych cech. O ile zatem w związku z nieruchomością nie były podejmowane przez podatnika czynności o charakterze kwalifikowanym w kontekście racjonalnego rozporządzania majątkiem "prywatnym", z pojęciem działalności gospodarczej nie powinny być identyfikowane transakcje odpłatnego zbycia nieruchomości nabytych w drodze spadku lub darowizny, w związku z zaniechaniem realizacji celu, dla którego została ona uprzednio nabyta, czy też sprzedaży rozczłonkowanych fragmentów jednego zbioru, jak np. działki gruntu po podziale nieruchomości nabytej w ramach lokaty oszczędności. Szczególnie w sytuacji, gdy owo odpłatne zbycie następuje po upływie pięcioletniego terminu przewidzianego dla zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f. Również wówczas, gdy podatnik jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą bez jej wyraźnego związku ze sprzedażą owej nieruchomości. (...) Powtórzyć warto, że istotne znaczenie ma wyłączenie z opodatkowania przewidziane w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. in fine, związane z upływem czasu (5 lat) między nabyciem i odpłatnym zbyciem nieruchomości. Wymieniony okres traktować można jako przyjętą przez ustawodawcę klauzulę czasową, w trakcie trwania której dochód podatnika podlega odrębnym regułom opodatkowania ryczałtowego, o których mowa w art. 30e u.p.d.o.f. Wymieniony w tym przepisie dochód wskazuje bezpośrednio na zarobek podatnika (czyli jego zysk, dochód) wynikający z transakcji zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f., a zatem dotyczy poniekąd działalności zarobkowej podatnika, dokonywanej jednak w ramach zwykłego zarządu majątkiem własnym, a nie w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Rozwijając ten wątek należy wskazać, że wykładni omawianych przepisów należy dokonywać w sposób prokonstytucyjny, tj. uwzględniający zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji RP) wyrażającą się w takim stanowieniu i stosowaniu prawa, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela (podatnika). Czyli w sposób gwarantujący podatnikowi bezpieczeństwo prawne rozumiane jako umożliwienie prognozowania konsekwencji prawnopodatkowych działań własnych w określonym okresie i związaną z tym okresem przewidywalność działań organów podatkowych. Na gruncie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c w zw. z art. 5a pkt 6 i art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. owo bezpieczeństwo prawne może być realizowane tylko w taki sposób, który pozwala podatnikowi planować konsekwencje prawnopodatkowe swoich działań w pięcioletnim okresie zakreślonym w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. dla przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c. Innymi słowy, o odpłatnym zbyciu następującym w wykonaniu działalności gospodarczej po upływie owego pięcioletniego okresu można mówić tylko wówczas, gdy podatnik uzewnętrzni swoją wolę tego rodzaju zbycia w sposób wyraźny, tj. poprzez spełnienie wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Natomiast organ podatkowy oceniając w ramach procesu stosowania prawa owo uzewnętrznienie woli obowiązany jest każdorazowo przyjąć, że w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f., po upływie pięcioletniego okresu przewidzianego dla ich zastosowania, o zbyciu następującym w wykonaniu działalności gospodarczej decyduje łączne spełnienie wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., oceniane w sposób obiektywny oraz gwarantujący podatnikowi jego bezpieczeństwo prawne w rozumieniu art. 2 Konstytucji RP. Wnioskując a contrario na funkcjonalny związek normatywnych pojęć użytych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f. ("w wykonaniu działalności gospodarczej" oraz "przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie") wskazuje nadto - w ramach wykładni językowo-logicznej tych przepisów - użycie przez ustawodawcę spójnika "i" łączącego owe przesłanki (koniunkcji)." Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę podziela zacytowaną argumentację i przyjmuje ją za swoją. Podkreśla przy tym, że oprócz wyżej już opisanych okoliczności świadczących o incydentalnym i okazjonalnym działaniu w celu zarobkowym, należy mieć na uwadze, że budowa była prowadzona przez skarżącego na działce, w której posiadanie wszedł on w drodze darowizny dokonanej przez jego ojca i babcię w celu umożliwienia mu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych jego rodziny. Zasadność stanowiska Sądu potwierdza także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2024 r., sygn. akt II FSK 14/22, w którym wskazano: "czynności podatników związane ze sprzedażą działek świadczą o tym, że działali oni z zamiarem uzyskania korzyści majątkowej, a zatem w celu zarobkowym. Sporne transakcje dokonane zostały w ich imieniu oraz na ich rachunek. Spełnienie jednak tylko tych dwóch warunków (z czterech wymienionych w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.) nie pozwala na przyjęcie, że planowane przychody ze sprzedaży działek można zaliczyć do źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. W ocenie składu orzekającego nie można bowiem przyjąć, że czynności dokonywane przez skarżących miały cechy zorganizowania i ciągłości w przedstawionym wyżej rozumieniu. O spełnieniu tej przesłanki absolutnie nie świadczy przeprowadzona przez właściwy organ zmiana planu zagospodarowania przestrzennego i podział nabytej przez podatników nieruchomości rolnej na działki budowlane. Tym bardziej w sytuacji, gdy podatnicy część nabytej nieruchomości przeznaczyli na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, a także przekazali dzieciom w formie darowizny. Dodać warto, że uatrakcyjnienie nieruchomości, którą planuje się sprzedać, należy do zakresu czynności związanych ze zwykłym działaniem osoby, która zamierza odpowiednio wykorzystać składniki majątkowe w ramach zwykłego zarządu. Korzystne finansowo zbycie składnika majątkowego jest zatem zwykłym działaniem, a nie kwalifikowanym." Nadmienić należy, że tamten wyrok dotyczył sytuacji, gdy podatnicy sprzedali łącznie 11 działek budowalnych gruntu wydzielonych z nabytej dużo wcześniej nieruchomości rolnej. Podsumowując tę cześć swoich rozważań Sąd wskazuje, że zaplanowania i realizacji przez skarżącego budowy dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, celem sprzedaży jednego z tych budynków, nie można uważać za działalność gospodarczą, mimo iż skarżący planował osiągnąć z tej sprzedaży zysk, który miał pomóc sfinansować budowę części przeznaczonej na własne potrzeby mieszkaniowe skarżącego i jego rodziny. Kolejną kwestią, jaką należy rozważyć, jest fakt, że ostatecznie obie części bliźniaka zostały sprzedane, i to w formie podzielonej na cztery lokale mieszkalne. Podkreślić należy, że we wniosku o wydanie interpretacji skarżący dokładnie wyjaśnił przyczyny, dla których ostatecznie nigdy nie zamieszkał w wybudowanej w tym celu części bliźniaka. Przyczyny te można podzielić na ekonomiczne oraz związane z konkretnymi potrzebami rodziny skarżącego, które uległy zmianie już w czasie prowadzenia budowy. W ocenie Sądu wskazane przez skarżącego okoliczności uzasadniają podjętą ostatecznie decyzję o sprzedaży także drugiej części bliźniaka, a jednocześnie przyczyny te nie dawały się przewidzieć w momencie podejmowania przez skarżącego budowy. Skarżący powołał się na gwałtowny wzrost cen materiałów i usług budowlanych. Doprowadziło to do konieczności zbycia jeszcze jednego lokalu mieszkalnego, oprócz tych dwóch lokali, których sprzedaż była z góry zaplanowana. Sąd nie ma wątpliwości co do prawdziwości powyżej okoliczności, gdyż wiedzą notoryjną jest, że w roku 2022 była bardzo wysoka inflacja, czego nie dało się przewidzieć kilka lat wcześniej, np. w 2019 r., gdy rozpoczynała się budowa. Wiarygodne jest także twierdzenie skarżącego, że pozostanie do jego dyspozycji tylko jednego z dwóch lokali składających się na połówkę bliźniaka spowodowało, że niemożliwe okazało się zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziny. Sąd bierze przy tym pod uwagę, że już w momencie rozpoczynania budowy skarżący miał dużą rodzinę (troje dzieci), a dodatkowo w czasie budowy rodzina ta powiększyła się o kolejne dziecko, a także ze skarżącym i jego rodziną zamieszkała na stałe owdowiała teściowa. Co więcej, w rodzinie skarżącego zaszły procesy, które spowodowały, że planowana przeprowadzka do W. (gdzie znajdował się wybudowany bliźniak) przestała być atrakcyjna i celowa. Skarżący wskazał, że w wyniku pandemii covid, także po jej ustaniu, jego zatrudnienie polega na pracy zdalnej przez cztery dni w tygodniu i tylko jeden raz w tygodniu musi być w pracy w W. Natomiast jego żona pracuje w szkole w O. Ponadto troje jego dzieci uczęszcza do szkoły w O., co jest całkiem zrozumiałe, skoro tam znajdowało się mieszkanie rodziny. W tej sytuacji przeprowadzka do W. nie była dla skarżącego tak atrakcyjna jak wcześniej, a dla jego żony i dzieci oznaczałaby zapewne konieczność zmiany pracy / szkoły. W tej sytuacji skarżący, biorąc pod uwagę zdanie i potrzeby pozostałych członków swojej rodziny, doszedł do wniosku, że nie ma sensu przeprowadzka. Co więcej, sprzedaż ostatniego lokalu w W. oraz decyzja o pozostaniu w O., w którym grunty są tańsze niż w W., pozwoliła skarżącemu kupić odpowiednia działkę i zbudować dom zaspokajający aktualne potrzeby jego rodziny. Rację ma także skarżący, że nieracjonalnym ekonomicznie byłoby poszukiwanie nabywcy na całość bliźniaczego obiektu i z tego powodu sprzedaż została podzielona na czterech nabywców. W judykaturze przyjmuje się za oczywiste to, że właściciel przeznaczający swoją nieruchomość na sprzedaż podejmuje działania zwiększające jej atrakcyjność. W wyroku NSA z 23 maja 2024 r., sygn. akt II FSK 1016/21 wskazano: "nie można oczekiwać od osoby, która zbywa składnik swojego majątku, aby nie kierowała się rachunkiem ekonomicznym i powstrzymywała się od działań, które pozwolą jej uzyskać jak najwyższą cenę, tylko w obawie przed opodatkowaniem transakcji z racji uznania, że stanowi to wyraz prowadzonej działalności gospodarczej." Podobnie w wyroku NSA z 15 maja 2025 r., sygn. akt II FSK 1083/22 wskazano: "nie ma racjonalnie uzasadnionych argumentów, które pozwalają na stwierdzenie - tak jak czyni to organ w sprawie - że dążenie do uzyskania najlepszej ceny przez właściciela nieruchomości, przy wystąpieniu ww. okoliczności poprzedzających transakcję sprzedaży nieruchomości, przesądza o zakwalifikowaniu takiej transakcji do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego można mówić o gospodarowaniu osobistym majątkiem, jeżeli zamiarem podatnika jest jedynie spieniężenie części lub całości swojego majątku. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży majątku nie są wówczas reinwestowane, czyli przeznaczane na zakup kolejnych rzeczy tego samego rodzaju i przygotowanie ich do sprzedaży, a następnie sprzedaży, co tworzyłoby cykl działań zorganizowanych i ciągłych. Co więcej, brak jest jakichkolwiek podstaw do nakładania na obywatela obowiązku zbywania majątku bez zysku." Niewątpliwie więc podział bliźniaka na cztery lokale, z których każdy został odrębnie zbyty, nie przesadza o działalności gospodarczej. O działalności gospodarczej nie świadczy wreszcie korzystanie z usług agencji nieruchomości. Z pośrednictwa takich agencji korzysta duża część (o ile nie większość) osób sprzedających swoje prywatne domy czy mieszkania. Jest to zresztą uzasadnione nie tylko wygodą sprzedającego, który jako osoba nie prowadząca działalności gospodarczej może nie mieć odpowiedniej wiedzy i doświadczenia, lecz także potrzebami kupujących, zwłaszcza gdy zamierzają oni korzystać z kredytów hipotecznych. Reasumując, w świetle okoliczności faktycznych przedstawionych przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji, nieprawidłowa okazała się dokonana przez Dyrektora KIS kwalifikacja przychodu ze sprzedaży nieruchomości (czterech lokali mieszkalnych) do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (pozarolnicza działalność gospodarcza). Nieprawidłowość stanowiska organu jest szczególnie widoczna wobec faktu, że Dyrektor KIS uznał w zaskarżanej interpretacji, że przychód uzyskany ze sprzedaży wszystkich czterech lokali sprzedanych przez skarżącego jest związany z działalnością gospodarczą, nie kwestionując jednocześnie prawdziwości twierdzeń skarżącego, że połowa bliźniaka (dwa lokale) budowana była z myślą o zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych, czemu nie można przypisać zamiaru osiągnięcia przychodu. Tym niemniej w ocenie Sądu, jak to zostało przedstawione powyżej, cały przychód ze sprzedaży bliźniaka (poszczególnych lokali w nim wyodrębnionych) nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej. Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny przyjmie ocenę prawną Sądu zaprezentowaną powyżej. W tym stanie rzeczy, orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony kwotę w wysokości 200 zł równą uiszczonemu wpisowi od skargi. Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl

Informacje o sprawie

Data wpływu
15 lipca 2025
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Sędziowie
Agnieszka Baran Agnieszka Sułkowska Matylda Arnold-Rogiewicz /przewodniczący sprawozdawca/

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny