III SA/Wa 1614/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak, asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi L. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. oddala skargę

Decyzją z [...] lipca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej NUS) orzekł o solidarnej ze spółką odpowiedzialności Pana L. N. jako byłego członka zarządu M.sp. z o. o. za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za I - II kwartał 2014 r. oraz za podatek od towarów i usług podlegający wpłacie, wykazany na fakturach wystawionych w miesiącach: 02- 05/2014 r. w łącznej kwocie 1.876.922 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 787.166 zł, liczonymi na dzień wydania decyzji oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 22.986,32 zł. Pismem z 30 lipca 2019 r. wniesionym w dniu 30 lipca 2019 r. za pośrednictwem platformy ePUAP, zatytułowanym "Odwołanie od decyzji Nr [...]" M.C. , działając w imieniu Pana L.N. wskazał, że niniejszym przesyła w załączeniu odwołanie od w/w decyzji. W piśmie stanowiącym załącznik wymienionego pisma, zatytułowanym "Odwołanie od decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. doręczonej Stronie w dniu 17 lipca 2019 r." jako adresat występuje L.N.. W powyższym piśmie wniesiono zarzuty do decyzji NUS i wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej DIAS) dokonał analizy i weryfikacji korespondencji wysłanej przez M. C., w imieniu L.N., zawierającej odwołanie od decyzji NUS, w wyniku której stwierdził, że pismo przewodnie sporządzone w szablonie ePUAP, którego treść to: "Niniejszym przesyłam w załączeniu odwołanie od decyzji [...] M.C. ", zostało podpisane podpisem zaufanym (podpis w elektroniczny), zaś załącznik stanowiący odwołanie (zawierający oznaczenie Strony postępowania, wskazanie decyzji, wskazanie zarzutów i żądań), nie został podpisany. Ponadto, na w/w piśmie przewodnim widnieje informacja, że załącznik o nazwie: [...] - dokument nie zawiera podpisu. Pismem z 28 sierpnia 2019 r. DIAS wezwał wnoszącego odwołanie - M.C. do uzupełnienia braków formalnych odwołania, poprzez: 1) przedłożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie M.C. do działania w imieniu L.N. (przedłożenie pełnomocnictwa udzielonego Panu M.C. przez Pana L.N. do reprezentowania w przedmiotowym postępowaniu podatkowym); 2) przedłożenie odwołania NUS, zawierającego czytelny podpis wnoszącego odwołanie. Powyższe wezwanie zawierało informację, że uzupełnienia we wskazanym wyżej zakresie należy dokonać w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania, osobiście bądź alternatywnie przesłać za pośrednictwem Poczty Polskiej egzemplarz odwołania wraz z pełnomocnictwem udzielonym M. C., uzupełnionym o podpis osoby wnoszącej odwołanie. Ponadto, M.C. w powyższym wezwaniu został też pouczony, ż niewypełnienie wezwania w terminie spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Powyższe wezwanie zostało doręczone M. C. elektronicznie, za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 11 września 2019 r., zatem termin na uzupełnienie braków formalnych odwołania upływał w dniu 18 września 2019 r. Pismem z 18 września 2019r., wniesionym w dniu 18.09.2019r. M. C. przesłał uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa udzielonego mu przez L.N.. jednakże egzemplarz odwołania zawierającego podpis, nie został przez M. C. przesłany. Dodatkowo, w celu dogłębnego zbadania elementów przedmiotowego odwołania oraz jego załączników, DIAS zwrócił się do NUS z prośbą o wnikliwą weryfikację wszystkich załączników przesłanych przez M. C. przy piśmie z 30 lipca 2019 r., wysłanych za pośrednictwem platformy ePUAP, tj. otwarcie i zbadanie wszystkich plików, będących załącznikami do pisma z 30 lipca 2019 r. oraz udzielenie informacji, czy pismo z 30 lipca 2019 r., wniesione za pośrednictwem platformy ePUAP, przede wszystkim zawierało załącznik, stanowiący podpis w/w odwołania. W odpowiedzi na powyższe, NUS poinformował, że pismo Pana M.C.z 30 lipca 2019 r. zawiera załącznik stanowiący odwołanie od decyzji NUS. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji wskazał. że załącznik o nazwie: [...] w trakcie importu z ePUAP zmienił nazwę na [...] - zmiana jego nazwy wynika z działania systemu ePUAP przy imporcie dokumentu, w celu uzyskania jego weryfikacji. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że korespondencja została podpisana podpisem zaufanym, natomiast załącznik nie jest objęty podpisem kwalifikowanym. Wobec powyższego, uznając, że pomimo wezwania, odwołanie z 30 lipca 2019 r. nie zostało podpisane, DIAS wydał w dniu [...] listopada 2019 r. postanowienie o pozostawieniu w/w odwołania bez rozpatrzenia. Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 236 i 239 oraz art. 201 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej Op), DIAS utrzymał postanowienie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu DIAS wskazał, że pomimo zachowania siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania, nie wszystkie braki formalne zostały uzupełnione. M.C. uzupełnił brak formalny odwołania poprzez przesłanie niezbędnego pełnomocnictwa do reprezentowania L.N., jednakże odwołanie z dnia 30 lipca 2019 r. od decyzji NUS w dalszym ciągu pozostało niepodpisane. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L.N., działający poprzez ustanowionego pełnomocnika – adwokata, wniósł o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach oraz o nadanie biegu wniesionemu odwołaniu. Strona zarzuciła DIAS naruszenie: 1) art. 169 § 1 Op, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że odwołanie pełnomocnika skarżącego wniesione w formie elektronicznej było niekompletne, a tymczasem prawidłowa analiza tego odwołania i trybu działania pełnomocnika wskazują, że odwołanie było kompletne i nie wymagało uzupełnień; 2) art. 217 § 2 Op, co miało wpływ na niemożność merytorycznego rozpoznania zaskarżonego postanowienia albowiem wbrew zasadzie wskazanej w powyżej przytoczonym przepisie zaskarżone postanowienie poza przytoczeniem opisu sprawy nie wskazuje dlaczego zażalenie pełnomocnika strony było nieskuteczne i tym samym wniesione wcześniej odwołanie pełnomocnika strony pozostawiono bez rozpoznania. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej Ppsa), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ppsa) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa). Stosownie zaś do treści art. 134 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach stwierdza, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zarzuty podniesione w skardze uznać więc należało za niezasadne. Skarga podlegała zatem oddaleniu. Zdaniem Sądu, wbrew stawianym zarzutom, DIAS w sposób wyczerpujący wyjaśnił stronie dlaczego odwołanie z 30 lipca 2019 r. wymagało uzupełnienia. Sąd zgadza się również z DIAS, że wspomniane odwołanie zawierało brak formalny w postaci braku podpisu wnoszącego ten środek prawny. Zasadnym było więc wezwanie strony do uzupełnienia tego braku, zaś wskutek niezrealizowania w pełni tego wezwania, DIAS prawidłowo pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 1 i § 4 Op. Wskazać należy, że odwołanie niepodpisane przez osobę je wnoszącą nie wywołuje skutków prawnych związanych z jego wniesieniem, a tym samym uniemożliwia jego rozpatrzenie. Dopiero złożenie podpisu pod treścią odwołania oznacza, że mamy do czynienia z uzewnętrznionym oświadczeniem woli bądź też wiedzy określonej osoby, która złożyła podpis. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że podpisem zaufanym zostało opatrzone wyłącznie pismo przewodnie, w załączeniu do którego zostało przesłane odwołanie. Samo zaś odwołanie, czyli odrębny dokument wymieniony w treści wspomnianego pisma przewodniego, nie zawierało stosownego podpisu. Zważywszy zaś, że odwołanie zostało wniesione w formie elektronicznej, właściwą formą podpisu winien być stosownie do art. 168 § 3a pkt 1 Op kwalifikowany podpis elektroniczny lub podpis potwierdzony profilem zaufanym ePUAP. Sąd stwierdza, że podpis, do którego strona nawiązuje w skardze dotyczył pisma przewodniego, a nie jego załącznika, czyli odwołania. Potwierdza to zresztą wydruk dokumentu elektronicznego, z którego wynika, że w załączeniu przesłano odwołanie oraz adnotacja pod załącznikiem – "Dokument nie zawiera podpisu". Sama zaś treść odwołania wskazuje, że wnoszącym odwołanie był działający w ramach tej czynności osobiście L.N.. Z kolei osobą przesyłającą odwołanie za pośrednictwem platformy ePUAP oraz autorem pisma przewodniego był M. C., który w treści odwołania nie został wskazany jako osoba wnosząca je w zastępstwie swojego mocodawcy. W ocenie Sądu, organ odwoławczy, który co istotne wystąpił do NUS o analizę złożonych dokumentów, miał zatem prawo uznać, że odwołanie nie zostało podpisane przez osobę wskazaną w jego treści jako wnoszący (składający) odwołanie i wezwać stronę do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Postanowienie wydane w pierwszej instancji zostało zatem poprzedzone wezwaniem strony do uzupełnienia istotnego braku formalnego. DIAS nie naruszył zatem art. 169 § 1 i 4 Op, zaś przedstawiając słuszne powody swojego orzeczenia działał zgodnie z dyspozycją art. 217 § 2 Op. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Ppsa.