III SA/Wa 1600/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi PPHU K. sp. j. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do maja 2011 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

PPHU K. sp. j. z siedzibą w P.(zwana dalej: "Skarżąca", "Spółka") pismem z dnia 31 marca 2017 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do maja 2011 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że za okres luty – maj 2011 r. określono jej zobowiązanie podatkowe w podatku VAT w wysokości 958.894,00 zł wraz z odsetkami od zaległości podatkowej w kwocie ok. 600.000 zł. Mając powyższe na uwadze, Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z powstaniem zobowiązania podatkowego i egzekucji kwoty wynoszącej ponad 1,6 mln zł. Skarżąca wyjaśniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji naraża ją na niebezpieczeństwo poniesienia szkody i trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej, a w konsekwencji – upadłości i finalnie likwidacji. Skarżąca podała we wniosku, że posiada zaległości podatkowe wynikające z analogicznych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w okresach: styczeń – marzec 2010 r. na kwotę 953.906,00 zł wraz z odsetkami w wysokości 577.570,00 zł, kwiecień – maj 2010 r. na kwotę 625.508,00 zł wraz z odsetkami w wysokości 369.943,00 zł, czerwiec - grudzień 2010 r. na kwotę 1.160.513,00 zł wraz z odsetkami w wysokości 661.858,00 zł oraz za styczeń – kwiecień 2013 r. na kwotę 3.087.307,00 zł wraz z odsetkami w wysokości 821.005,00 zł. Skarżąca podniosła ponadto, że jej trudną sytuację finansową dostrzegł również tut. Sąd w postanowieniach z 8 września 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2182/15, 4 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 3410/15 oraz z 7 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1672/16. Skarżąca wskazała na okoliczność, iż współpracuje z organami podatkowymi w zakresie spłat zaległości podatkowych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzjami z dnia [...] września 2015 r., [...] lipca 2015 r., [...] listopada 2015 r. oraz [...] maja 2016 r. ustalił Spółce ratalną spłatę kwot zobowiązań za okresy rozliczeniowe odpowiednio styczeń – marzec 2010 r., kwiecień – maj 2010 r., czerwiec – grudzień 2010 r. oraz styczeń – kwiecień 2011 r. Zaskarżona decyzja jest natomiast przedmiotem decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych. W powyższych decyzjach organ podatkowy uzasadnił swoje stanowisko brakiem zdolności Skarżącej do uregulowania zobowiązań podatkowych i zagrożeniem utraty przez nią płynności finansowej wobec jednoznacznej egzekucji całej kwoty zaległości podatkowej. Zatem, zdaniem Skarżącej, podnoszona przez nią okoliczność ryzyka upadłości jest realnym zagrożeniem, potwierdzonym przez same organy podatkowe. Skarżąca podkreśliła, iż jej sytuacja finansowa wypełnia przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., przywoływana dalej jako: "P.p.s.a."). Wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi bowiem do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody Skarżącej oraz trudnych do odwrócenia skutków w postaci stanu upadłości. Zdaniem Spółki świadczy o tym fakt, iż balansuje ona na granicy utrzymania płynności finansowej. Skarżąca powołała się na obliczenia dokonane w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r., wedle których wskaźnik ogólnego zadłużenia Skarżącej za 2013 r. wyniósł 0,53, za 2014 r. -0,59, za 2015 r. – 1,01, zaś za 2016 r. – 1,29. Według standardów wskaźnik ten powinien się natomiast wahać w przedziale 0,57 – 0,67. Mając na uwadze powyższe, Skarżąca uznała, że wzrost wskaźnika ogólnego zadłużenia jest świadectwem jej trudności w terminowym regulowaniu bieżących zobowiązań. Skarżąca dodała, że wszczęcie kolejnego postępowania egzekucyjnego uniemożliwi jej regulowanie bieżących zobowiązań, w szczególności z tytułu kredytów, których łączna kwota wynosi 17.500,00 zł miesięcznie. Ponadto, bank udzielił Skarżącej gwarancji bankowej na kwotę 250.000 zł zabezpieczenia akcyzowego. W tym stanie rzeczy, w ocenie spółki wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi Skarżącej regulowanie powyższych zobowiązań i spowoduje ich natychmiastową wymagalność, a to skutkować będzie stanem upadłości Skarżącej i zakończeniem przez nią działalności gospodarczej. W konsekwencji, Skarżąca może nie doczekać nawet wyroku w sprawie zaskarżonej decyzji Dyrektora za okres luty – maj 2011 r. Niezależnie od powyższego Skarżąca podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi nie tylko do zaprzestania działalności przez samą Skarżącą, ale również istotnie wpłynie na majątkową sytuację osób, dla których dochody z jej działalności są zasadniczym źródłem utrzymania. Co istotne, Skarżąca stanowi źródło utrzymania nie tylko jej wspólników, ale również osób w niej zatrudnionych. Zaprzestanie działalności gospodarczej przez Skarżącą na skutek utraty płynności finansowej wiązałoby się również z utratą pracy przez zatrudnionych w niej pracowników. W ocenie Spółki wysoce prawdopodobna upadłość Skarżącej, pociągająca za sobą zwolnienie zatrudnionych pracowników wypełnia przesłankę trudnych do odwrócenia skutków z art. 61 § 3 P.p.s.a. Spółka wskazała ponadto, iż nawet jeśli wskutek uwzględnienia skargi zaskarżona decyzja zostanie uchylona, a wynikające z niej kwoty zobowiązania podatkowego wyegzekwowanego od Skarżącej zostaną jej zwrócone, przywrócenie działalności gospodarczej Skarżącej i ponowne zatrudnienie zwolnionych wcześniej kluczowych pracowników Skarżącej będzie mało prawdopodobne. Na poparcie wniosku Skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I GSK 80/15. Do wniosku Skarżąca dołączyła decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2015 r., [...] lipca 2015 r., [...] listopada 2015 r., [...] maja 2016 r. oraz [...] stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe oznacza, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia bowiem, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, do którego odnosi się zaskarżona decyzja oraz wskazywane przez Skarżącą zagrożenie utraty płynności finansowej, które wpłynie na możliwość dalszego prowadzenia jej działalności gospodarczej, a w konsekwencji może prowadzić do upadłości i likwidacji Skarżącej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podzielił pogląd Skarżącej, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.