III SA/Wa 1593/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Czarkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi B. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2025 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.76.2025.2.DK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w zakresie, jakim uznano stanowisko strony za nieprawidłowe tj. w zakresie pytania oznaczonego nr 2, 2) w pozostałym zakresie oddala skargę, 3) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz B. z siedzibą w W. kwotę 697zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] sp. k. z siedzibą w W. (dalej jako: "B.", "Wnioskodawca", "Spółka" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka opisując zdarzenie przyszłe wskazała, że jest spółką komandytową z siedzibą w Polsce podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Jest właścicielem trzech aktywów nieruchomościowych będących centrami outletowymi. Działalność gospodarcza B. koncentruje się obecnie na wynajmie powierzchni w posiadanych nieruchomościach najemcom w celach komercyjnych. Spółka jest podmiotem, który został powołany w celu realizacji konkretnych inwestycji nieruchomościowych obejmujących (i) nabycie nieruchomości, (ii) czerpanie zysków z wynajmu przestrzeni w nabytych nieruchomościach oraz (iii) zbycie nieruchomości zgodnie z założonym harmonogramem inwestycyjnym, który przewiduje długi horyzont inwestycyjny. Jedynym komplementariuszem Spółki jest B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce z udziałem w Spółce wynoszącym 0,01%, a komandytariuszami Spółki są D. (dalej: "D. A") – udział 52,995% – oraz D. G. (dalej: "D. G", D. A oraz D. G dalej również jako "Komandytariusze") – udział 46,995%. Komandytariusze Spółki są spółkami kapitałowymi prawa niemieckiego posiadającymi osobowość prawną (forma prawna zbliżona do polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością). Obaj Komandytariusze mają zarejestrowaną siedzibę w Niemczech, we Frankfurcie nad Menem, a także posiadają swoje polskie oddziały zarejestrowane w KRS. Obecnie B. planuje wypłatę Komandytariuszom zysku wypracowanego za rok obrotowy trwający od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Kwota zysku przypadająca na każdego z Komandytariuszy przekroczy 2 mln zł i to tego zdarzenia dotyczy wniosek. Działalność Komandytariuszy. Komandytariusze są niemieckimi rezydentami podatkowymi, posiadają numery identyfikacji podatkowej w Niemczech nadane przez właściwe niemieckie organy, mogą również otrzymać certyfikat potwierdzający ich rezydencję podatkową. W Niemczech Komandytariusze nie są zwolnieni z opodatkowania od całości swoich dochodów, bez względu na ich źródło i miejsce uzyskiwania. Komandytariusze są opodatkowani w Niemczech od całości swoich dochodów na zasadach ogólnych. Działalność obu Komandytariuszy wykonywana za wynagrodzeniem obejmuje usługi zarządzania specjalistycznymi funduszami inwestycyjnymi utworzonymi na gruncie prawa niemieckiego oraz ich reprezentowanie. Działalność Komandytariuszy w zakresie zarządzania i reprezentacji funduszy wymaga uzyskania odpowiedniego zezwolenia od właściwych niemieckich organów regulacyjnych. Komandytariusze posiadają w Niemczech odpowiednie zasoby ludzkie, lokalowe (wynajmowane biura) i sprzętowe (sprzęt komputerowy i oprogramowanie, meble i materiały biurowe, itd.) potrzebne do świadczenia opisanych wyżej usług zarządzania. Komandytariusze zarządzają wieloma różnymi funduszami utworzonymi na podstawie prawa niemieckiego. Udziały w B. przypisane są jednak do dwóch konkretnych funduszy: – G. – reprezentowanego przez D. A (dalej: “Fundusz A"); – G. – reprezentowanego przez D. G (dalej: "Fundusz G") Fundusz A oraz Fundusz G dalej również łącznie jako "Fundusze". Specyfika Funduszy i rola Komandytariuszy. Sytuacja formalnoprawna Funduszu A i D. A jako jego spółki zarządzającej oraz Funduszu G i D. G jako jego spółki zarządzającej jest analogiczna, stąd poniżej opisano ich specyfikę łącznie. Fundusze nie są odrębnymi, samoistnymi podmiotami praw i obowiązków, tzn. nie posiadają zdolności prawnej. Fundusze stanowią instytucje wspólnego inwestowania, ale nie posiadają osobowości prawnej, a w szczególności nie są spółkami kapitałowymi, ani spółkami osobowymi, ani też jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej. Fundusze mają natomiast status wyodrębnionej masy majątkowej, uregulowany we właściwych przepisach prawa niemieckiego (Sondervermögen). Mimo to, w świetle niemieckich przepisów podatkowych są one traktowane jako podatnicy niemieckiego podatku dochodowego od osób prawnych. Fundusze mają swoje niemieckie numery identyfikacji podatkowej – odrębne od numerów identyfikacji podatkowej Komandytariuszy, a także mogą uzyskać certyfikaty potwierdzające rezydencję podatkową (również odrębne od certyfikatów, jakie mogą uzyskać Komandytariusze). Uprawnienia Funduszy do nabywania aktywów, jak również ich polityka inwestycyjna, przedmiot działalności oraz ich ograniczenia regulowane są odpowiednimi ustawami obowiązującymi pod prawem niemieckim. Zgodnie z niemieckimi regulacjami i z uwagi na brak własnej osobowości prawnej i zdolności do czynności prawnych Fundusze nie mogą formalnie nabywać i posiadać aktywów. Z tego powodu, z perspektywy prawnej, to Komandytariusze, działając na rachunek zarządzanych przez siebie Funduszy, nabywają aktywa oraz prowadzą politykę inwestycyjną. Można zatem stwierdzić, że rola Komandytariuszy odpowiada funkcji, jaką na gruncie prawa polskiego pełni towarzystwo funduszy inwestycyjnych, przy czym dodatkowo to Komandytariusze są formalno-prawnymi właścicielami aktywów Funduszy. Aktywa Funduszy, które zarządzane są przez Komandytariuszy, są przechowywane przez bank działający w charakterze depozytariusza, prowadzącego np. rachunki bankowe na rzecz Funduszy na które – między innymi – wpłynie zysk wypłacony przez B. Zaangażowanie depozytariusza jest wymogiem przepisów prawa, na podstawie których działają Fundusze. Fundusze (w sensie prawnym i formalnym – Komandytariusze na rachunek zarządzanych przez siebie Funduszy) prowadzą działalność na rynku nieruchomości w Polsce i lokują powierzone przez inwestorów środki finansowe: (i) w udziały polskich spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, (ii) w prawa i obowiązki polskich spółek osobowych (jak również zagranicznych odpowiedników podmiotów wymienionych w punktach (i) oraz (ii)) lub też (iii) bezpośrednio nabywając nieruchomości w Polsce. Wnioskodawca zaznaczył, że chociaż każdy z Komandytariuszy posiada na terytorium Polski swój zarejestrowany oddział, to jednak uczestnictwo w Spółce nie jest związane z działalnością tych oddziałów w Polsce. Ekonomicznie, prawa i obowiązki w Spółce są własnością Funduszy i są ujmowane w ich ewidencji księgowej w Niemczech. Fundusze i Komandytariuszy charakteryzuje wyodrębnienie organizacyjne i finansowe – wszystkie aktywa inwestycyjne finansowane przez Fundusze są do nich przypisane, choć formalnie stanowią własność odpowiedniego z Komandytariuszy. Aktywa Funduszy są odrębne od aktywów Komandytariuszy, a Komandytariusze posiadają je we własnym imieniu, ale na rachunek Funduszy (w przeciwieństwie do aktywów własnych i posiadanych na własny rachunek, których Komandytariusze używają do świadczenia usług w ramach swojej działalności gospodarczej). Na gruncie prawa niemieckiego dochody z inwestycji Funduszy są uznawane za dochody Funduszy (nie Komandytariuszy). Komandytariusze uzyskują dochody ze świadczenia usług na rzecz zarządzanych przez nich Funduszy. Co istotne, Fundusze nie korzystają w Niemczech ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania. Zasadniczo dochody Funduszy z określonych ustawowo źródeł niemieckich podlegają opodatkowaniu niemieckim podatkiem dochodowym. Natomiast inne dochody Funduszy (w tym np. ze źródeł zagranicznych) podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym w Niemczech. Co do zasady, na inwestorach Funduszy ciążą podatki z tytułu otrzymanych przez nich zysków Funduszy, a także w określonych niemieckimi przepisami okolicznościach, jeżeli Fundusze reinwestują zyski lub ich część. Inwestorami Funduszy są podmioty posiadające jednostki uczestnictwa w Funduszach. Majątek Funduszy nie jest bezpośrednio przypisany do inwestorów, którzy są uprawnieni do udziału w zyskach Funduszy. Decyzje o wypłacie zysku lub reinwestowaniu środków podejmują Komandytariusze jako spółki zarządzające danym z Funduszy. Fundusze prowadzą działalność inwestycyjną w oparciu o środki finansowe inwestorów, zbierane poprzez emisję jednostek uczestnictwa w Funduszach. W Polsce Fundusze inwestują głównie w branży nieruchomości komercyjnych. Dystrybucja zysków. Prawnie wspólnikami Spółki są Komandytariusze, aczkolwiek ekonomicznie udział w Spółce (ogół praw i obowiązków) posiadany przez D. A przypisany jest do Funduszu A, a posiadany przez D. G do Funduszu G. Jest tak, ponieważ Fundusze – nie mając osobowości i zdolności prawnej zgodnie z niemieckim prawem – formalnie nie mogą bezpośrednio posiadać takiego udziału. Z tego względu zysk przypadający na danego z Komandytariuszy zostanie wypłacony w odpowiednich częściach do D. A i D. G – zgodnie z przysługującym im prawem do udziału w zysku Spółki, tak jak zostało to określone w umowie Spółki – ale na rachunek (na rzecz) odpowiednio Funduszu A i Funduszu G (na rachunek utrzymywany w banku działającym w charakterze depozytariusza danego z Funduszy). Po otrzymaniu przez D. A i D. G przypadającej na nich części zysku, zysk ten zostanie przypisany odpowiednio do majątku Funduszu A i Funduszu G (tj. majątku, którym w imieniu Funduszu A i Funduszu G zarządzają odpowiednio D. A i D. G) i ujęty w ewidencji rachunkowej prowadzonej dla danego z Funduszy. W tym zakresie D. A i D. G staną się dysponentami środków z tytułu przypadającej im części wypłaconego przez B. zysku. D. A i D. G będą uprawnione do rozporządzania przypadającymi na nich środkami w takim zakresie, w jakim zarządzają majątkami odpowiednio Funduszu A i Funduszu G. Każdy z Komandytariuszy będzie uprawniony do rozporządzania przypadającymi na niego środkami z tytułu wypłaty zysku, niemniej decyzje te są ograniczone odpowiednimi przepisami prawa niemieckiego oraz polityką inwestycyjną danego z Funduszy. B. będzie posiadał ważne na moment wypłaty zysku certyfikaty rezydencji Komandytariuszy oraz Funduszy, wystawione przez właściwe organy podatkowe w Niemczech. Z uwagi na opisaną powyżej prawno-organizacyjną formę funkcjonowania instytucji zbiorowego inwestowania na gruncie prawa niemieckiego, to spółka zarządzająca majątkiem funduszu (odpowiednio D. A w odniesieniu do Funduszu A i D. G w odniesieniu do Funduszu G) jest właścicielem prawnym i formalnym otrzymywanego udziału w zysku, albowiem to ona jest wspólnikiem Spółki widniejącym w rejestrze przedsiębiorców KRS, prowadzi rzeczywistą działalność w kraju siedziby oraz ma możliwość decydowania o przeznaczeniu otrzymywanego udziału w zysku (podejmuje decyzje o inwestowaniu środków danego funduszu, w tym o ewentualnej wypłacie zysku funduszu do inwestorów po konsultacji z radą doradczą funduszu). Fundusze są natomiast właścicielami ekonomicznymi udziału w zysku, ponieważ spółka zarządzająca (Komandytariusze) otrzymuje ją na rachunek funduszu, którym zarządza. Wnioskodawca w uzupełnieniu wniosku wskazał: 1) dane identyfikujące podmioty zagraniczne. Jak wspomniano w opisie zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku, D. G. i D. G., choć są niemieckimi podmiotami i rezydentami podatkowymi, to posiadają również swoje polskie oddziały (zarejestrowane w KRS). Zatem D. G. i D. G. posiadają niemieckie numery identyfikacji podatkowej (nadane przez niemieckie władze), ale również polskie NIP, nadane w związku z prowadzoną w Polsce działalnością gospodarczą. NIP wskazane dla tych podmiotów są indywidualnymi numerami przypisanymi do tych podmiotów (a nie ich oddziałów, które posiadają odrębne NIP); 2) Intencją Spółki w ramach wniosku jest w pierwszej kolejności potwierdzenie względem którego podmiotu Spółka powinna dokonać weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie w dniu 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90, dalej "UPO") – czy w stosunku do Funduszu A i Funduszu G, czy w stosunku do D. A i D. G, czy też w stosunku do Funduszy i spółek nimi zarządzających łącznie. Wątpliwość ta wynika ze szczególnej struktury funkcjonowania Funduszy i ich spółek zarządzających, gdzie to spółka zarządzająca majątkiem funduszu (odpowiednio D. A w odniesieniu do Funduszu A i D. G w odniesieniu do Funduszu G) jest właścicielem prawnym i formalnym otrzymywanego udziału w zysku, albowiem to ona jest wspólnikiem Spółki widniejącym w rejestrze przedsiębiorców KRS oraz ma możliwość decydowania o przeznaczeniu otrzymywanego udziału w zysku w imieniu i na rzecz funduszu (podejmuje decyzje o inwestowaniu środków danego funduszu, w tym o ewentualnej wypłacie zysku funduszu do inwestorów po konsultacji z radą doradczą funduszu). Fundusze są natomiast właścicielami ekonomicznymi udziału w zysku, ponieważ spółka zarządzająca otrzymuje go na rachunek funduszu, którym zarządza. Jednocześnie, na potrzeby odpowiedzi na pytanie nr 2 zawarte we wniosku, Spółka wniosła o przyjęcie założenia, że to Fundusze są rzeczywistymi właścicielami przypadających na nie części udziału w zysku Spółki. Podstawą takiego założenia jest uzasadnienie własnego stanowiska Spółki przedstawionego w odniesieniu do pytania nr 1 zawartego we wniosku. Niezależnie, Spółka dokona weryfikacji spełnienia warunków zastosowania stawki podatku innej niż wynikająca z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm., dalej: "ustawa o CIT"), przy uwzględnieniu w szczególności posiadanych informacji, a także uzyskanej odpowiedzi w zakresie pytania nr 1 zawartego we wniosku. Wnioskodawca w związku z powyższym zapytał: 1) Czy Spółka, działając na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o CIT, powinna dokonać weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO, w stosunku do Funduszu A i Funduszu G czy D. A i D. G? 2) Czy w stosunku do planowanej wypłaty zysku przez B. do D. A i D. G działających na rzecz odpowiednio Funduszu A oraz Funduszu G Spółka – jako płatnik – będzie uprawniona do zastosowania 5% stawki podatku u źródła wynikającej z UPO, przy założeniu pozytywnej weryfikacji warunków zastosowania tej stawki podatku z należytą starannością, a także spełnienia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT? Stanowisko Spółki w zakresie pytania numer 1 opierało się na założeniu, że działając na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o CIT powinna dokonać weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO, wyłącznie w stosunku do Funduszu A i Funduszu G. Z kolei w zakresie pytania drugiego uznała, że w stosunku do planowanej wypłaty zysku przez B. do D. A i D. G działających na rzecz odpowiednio Funduszu A oraz Funduszu G Spółka – działając jako płatnik – będzie uprawniona do zastosowania 5% stawki podatku u źródła wynikającej z UPO, przy założeniu pozytywnej weryfikacji warunków zastosowania tej stawki podatku z należytą starannością, a także spełnienia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT. Spółka dla uniknięcia wątpliwości wskazała, że w ramach wniosku nie oczekuje oceny organu stwierdzającej, czy D. A, D. G, Fundusz A czy Fundusz G są/jest rzeczywistym właścicielem wypłacanych przez B. należności (podział zysku). B. dokona – przy zachowaniu należytej staranności wymaganej w takiej sytuacji – takiej oceny we własnym zakresie opierając się na przeprowadzonej weryfikacji stanu faktycznego. Spółka wskazała, że w ramach wniosku wnosi o potwierdzenie, że pomimo szczególnej struktury formalno-prawnej funkcjonowania Komandytariuszy i Funduszy, w odniesieniu do wypłaty zysku, która będzie dokonana na rzecz D. A i D. G działających w imieniu odpowiednio Funduszu A i Funduszu G, Spółka ma prawo zastosować właściwą stawkę podatku u źródła wynikającą z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowana zawartej pomiędzy Polską a Niemcami uwzględniając przy tym zasady poboru podatku, o których mowa w art. 26 ustawy o CIT. Według Strony powołane przez nią przepisy ustawy o CIT jasno wskazują, że płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych - przed zastosowaniem stawki podatku innej niż wskazana w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT - ma obowiązek weryfikacji z należytą starannością czy spełnione zostały wszystkie warunki jej zastosowania wynikające z odpowiednich umów o unikaniu podwójnego opodatkowania albo przepisów szczególnych. Zdaniem Wnioskodawcy dla zastosowania stawki podatku wskazanej w art. 10 ust. 2 lit. a UPO istotne jest, aby osoba uprawniona do dywidend była spółka, która miała bezpośredni udział w kapitale zakładowym spółki wypłacającej dywidendę w wysokości co najmniej 10%. Określenie "spółka" w rozumieniu UPO oznacza osobę prawną lub inną jednostkę, którą dla celów podatkowych traktuje się jako osobę prawną (art. 3 ust. 1 lit. c UPO). Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, na gruncie prawa niemieckiego, Fundusze co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Mogą również uzyskać certyfikat potwierdzający ich rezydencję podatkową – odrębny od certyfikatu spółki zarządzającej ich majątkiem. Należy zatem uznać, że Fundusze spełniają definicję "spółki" rozumieniu UPO, ponieważ dla celów podatkowych traktowane są jako osoba prawna przez państwo, w którym są zarejestrowane. Spółka zwróciła uwagę, że powyższe potwierdza również brzmienie komentarza do modelu konwencji OECD. Większość umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę (w tym UPO) opiera się na modelu konwencji OECD (dalej: "MK"). Choć MK ani oficjalny komentarz OECD do MK nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, to jednak dają pewne wskazówki co do interpretacji postanowień poszczególnych artykułów traktatu. Zgodnie z pkt 23 komentarza do artykułu 1 MK, w kontekście instytucji wspólnego inwestowania rezydencja podmiotu nie zależy od jego formy prawnej, a od traktowania dla celów podatkowych w kraju, w którym ten podmiot jest zarejestrowany. Zarówno Fundusz A jak i Fundusz G posiada ponad 10% udziału w Spółce. W ocenie Spółki udział ten należy uznać za bezpośredni, jako że to Fundusze są faktycznymi i ekonomicznymi właścicielami tych udziałów. Udział w B. stanowi w odpowiedniej proporcji część majątku Funduszy (zarządzanego przez D. A w zakresie Funduszu A oraz D. G w zakresie Funduszu G) i to na rachunki bankowe Funduszy trafią środki wypłacone przez B. (i będą ujęte w księgach Funduszy). Majątek D. A i D. G jest całkowicie odrębny od majątku Funduszy, a udział w Spółce nie jest jego częścią. UPO nie definiuje pojęcia "osoby uprawnionej" – na gruncie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania stosowane są różne określenia w tym zakresie, np. podmiot uprawniony, beneficjent, osoba uprawniona, rzeczywisty właściciel itd. Zgodnie uznaje się, że wszystkie te określenia powinny być rozumiane jako odnoszące się do jednej i tej samej instytucji rzeczywistego beneficjenta (beneficial owner). Uzupełniająco, zgodnie z art. 3 par. 2 UPO, zasadne wydaje się odniesienie również do definicji tego pojęcia zawartej w ustawie o CIT. W przekonaniu Spółki rzeczywistym właścicielem płatności nie będzie zatem podmiot, który np. jest podmiotem wyłącznie pośredniczącym w przekazaniu danej należności do innego podmiotu. Zauważyła przy tym, że z pkt 12.4 komentarza do MK w zakresie artykułu 10 wynika, że podmiotem uprawnionym do dywidend jest podmiot, którego prawo do korzystania z dywidendy nie jest ograniczone umownym bądź prawnym zobowiązaniem do przekazania otrzymanej płatności innemu podmiotowi. Dalej akapit ten wskazuje, że obowiązek dystrybucji dochodów do inwestorów m.in. przez instytucje wspólnego inwestowania nie stanowi zobowiązania do przekazania płatności innemu podmiotowi, z powodu którego jej odbiorca nie jest uznawany za rzeczywistego właściciela. Co więcej, jak wskazano w pkt 28 komentarza do MK w zakresie artykułu 1, inwestujący w instytucje wspólnego inwestowania (tj. inwestorzy) nie powinni być uznawani za rzeczywistych właścicieli dochodów tych instytucji (w tym dochodów z dywidend), jeśli to zarządzający taką instytucją sprawują faktyczny zarząd nad majątkiem, który generuje taki dochód. Zdaniem Spółki, w zakresie oceny możliwości zastosowania stawki podatku u źródła na podstawie art. 10 ust. 2 UPO, Spółka powinna dokonać weryfikacji, o której mowa w art. 26 ust. 7a pkt 2 Ustawy o CIT w stosunku do Funduszu A i Funduszu G, bowiem to te podmioty są faktycznymi właścicielami przypisanych im zysków. Choć formalnie udział w zyskach B. przypada w części D. A, a w części D. G, to jednak jest to wynikiem ograniczeń prawnych związanych z formą, w jakiej funkcjonują Fundusze – tj. wyodrębnionej masy majątkowej (Sondervermögen). Z ekonomicznego punktu widzenia prawo do udziału w zyskach B., formalnie przypisane D. A, należy do Funduszu A (jest wykazywane w aktywach Funduszu A); analogicznie, prawo do udziału w zyskach przypisane D. G, należy do Funduszu G (jest wykazywane w aktywach). Zysk wypłacony przez B. trafi bezpośrednio na rachunki bankowe Funduszu A i Funduszu G, prowadzone w banku działającego w charakterze depozytariusza Funduszu A i Funduszu G. Według Wnioskodawcy idąc za najnowszą praktyką sądów administracyjnych, w przypadku niemieckich funduszy inwestycyjnych, instytucją wspólnego inwestowania jest wyodrębniony zbiór aktywów, nie zaś spółka zarządzająca. Zatem, w ocenie Spółki, powinna ona jako płatnik dokonać weryfikacji (i) spełnienia warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO oraz (ii) spełnienia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, wyłącznie w stosunku do Funduszu A i Funduszu G. W efekcie, zdaniem B., będzie on uprawniony do zastosowania obniżonej, 5% stawki podatku u źródła wynikającej z UPO wypłacając zysk do Komandytariuszy, działających na rzecz Funduszy (przy założeniu pozytywnej weryfikacji warunków zastosowania tej stawki podatku z należytą starannością, a także spełnienia innych warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT) jako że: 1) B. jest spółką będącą podatnikiem podatku dochodowego w Polsce; 2) Fundusze są, z perspektywy niemieckiego prawa podatkowego, traktowane jak osoba prawna, w szczególności podlegają opodatkowaniu w określonym niemieckimi przepisami zakresie, a także mają możliwość uzyskania certyfikatu rezydencji potwierdzającego ich niemiecką rezydencje podatkową; 3) W sensie faktycznym i ekonomicznym Fundusze są właścicielami udziałów w B. (mimo, że prawnie posiadają je D. A i D. G) i to w majątkach Funduszy te udziały są wykazywane, a wypłacone zyski trafią na rachunki bankowe Funduszu A i Funduszu G prowadzone przez depozytariuszy; 4) Udział każdego z Funduszy w B. jest większy niż 10%, a udział ten należy traktować jako bezpośredni, bowiem faktycznie udziały przypisane są Funduszom (znajdują się w aktywach Funduszy) i nie są one majątkiem D. A ani D. G; majątek tych podmiotów jest odrębny od majątku Funduszy, którymi zarządzają, a obecność w strukturze Komandytariuszy jako spółek zarządzających majątkiem Funduszy jest wyłącznie wymogiem prawnym; 5) Otrzymane środki wydatkowane będą zgodnie ze strategiami inwestycyjnymi Funduszy, Fundusze prowadzą działalność gospodarczą w zakresie dozwolonym przepisami regulującymi działalność takich podmiotów i Fundusze ponoszą ryzyko ekonomiczne związane z utratą całości/części wypłaconego zysku. Warto w tym miejscu również zwrócić uwagę na projekt objaśnień podatkowych z 25 września 2023 r. dotyczących poboru podatku u źródła. Jak wskazano w pkt. 2.1.2. tych objaśnień "... programy zbiorowego inwestowania lub fundusze emerytalne, które przekazują dochody z inwestycji inwestorom lub członkom programów w formie wypłat lub emerytur nadal będą właścicielami rzeczywistymi tych dochodów". Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor KIS") w interpretacji indywidualnej z 17 kwietnia 2025 r. stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 uznał za prawidłowe, natomiast w zakresie pytania nr 2 za nieprawidłowe. Na wstępie uzasadnienia rozstrzygnięcia, odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1, wskazał, że w celu niepobrania podatku u źródła przez Spółkę lub zastosowania obniżonej stawki podatku u źródła, prawidłowe będzie złożenie przez Spółkę oświadczenia, o którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, dotyczącego rzeczywistego właściciela przekazywanych płatności, w przedmiotowym przypadku względem niemieckich funduszy inwestycyjnych, a nie spółek nim zarządzających. Organ interpretacyjny zwrócił uwagę, że opodatkowanie niemieckich funduszy inwestycyjnych na gruncie ustawy o CIT wynika ze specyficznej konstrukcji czy sposobu działania otwartych funduszy inwestycyjnych i tzw. specjalnych funduszy inwestycyjnych, utworzonych na podstawie prawa niemieckiego (w skrócie: NFI). Zgodnie z prawem niemieckim, fundusze, które istnieją w formie wydzielonych aktywów (Sondervermoegen), nie posiadają osobowości prawnej i są zarządzane przez spółkę zarządzającą, posiadającą do tego stosowne zezwolenie i będącą pod nadzorem Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht (tzw. BaFin). Fundusz i spółka tworzą wspólnie instytucję wspólnego inwestowania, która inwestuje środki powierzone przez inne podmioty (czyli inwestorów). Fundusz nie może funkcjonować niezależnie i autonomicznie od spółki, gdyż jest konstrukcją prawa regulacyjnego nierozerwalnie związaną ze spółką jako spółką zarządzającą. Fundusz nie posiada osobowości prawnej, zdolności prawnej, struktury organizacyjnej (organów decyzyjnych), ani pracowników. W związku z tym fundusz nie posiada zaplecza organizacyjnego do prowadzenia działalności inwestycyjnej. Fundusz i spółka charakteryzują się odrębnością organizacyjną i finansową. Według Dyrektora KIS w niniejszej sprawie skutkuje to tym, że Spółka Zarządzająca, choć prawnie pozostaje formalnym udziałowcem polskiej Spółki, nie jest jej "ekonomicznym właścicielem", tj. nie jest uprawniona do korzyści generowanych przez te aktywa. Korzyści te przypadają Funduszowi. Mając zatem na uwadze opisaną charakterystykę funduszy niemieckich, organ wskazał, że pomimo szczególnej struktury formalno-prawnej funkcjonowania Spółek Zarządzających i Funduszów, Spółka – jako płatnik podatku dochodowego od osób prawnych, działając na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o CIT, powinna dokonać weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO, wyłącznie względem Funduszu A i Funduszu G traktowanych odrębnie od spółek zarządzających D. A i D. G. Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym, Spółka, działając na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o CIT powinna dokonać weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO, wyłącznie w stosunku do Funduszu A i Funduszu G, uznał za prawidłowe. Natomiast przechodząc do wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 dotyczących ustalenia, czy w stosunku do planowanej wypłaty zysku przez B. do D. A i D. G działających na rzecz odpowiednio Funduszu A oraz Funduszu G Spółka – jako płatnik – będzie uprawniona do zastosowania 5% stawki podatku u źródła wynikającej z UPO, przy założeniu pozytywnej weryfikacji warunków zastosowania tej stawki podatku z należytą starannością, a także spełnienia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT, wskazał, że Spółka nie będzie uprawniona do zastosowania obniżonej, 5% stawki podatku u źródła wynikającej z UPO wypłacając zysk do Komandytariuszy, działających na rzecz Funduszy. Zdaniem organu interpretacyjnego w sytuacji, gdy z przepisu art. 10 ust. 2 lit. a UPO wynika, że podatek z tytułu wypłaty dywidendy nie może przekroczyć 5 procent kwoty dywidend brutto, jeżeli osobą uprawnioną jest spółka (inna niż spółka osobowa), której bezpośredni udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendy wynosi co najmniej 10 procent, to w przedmiotowej sprawie nie będzie spełniony warunek, zgodnie z którym osobą uprawnioną do dywidend jest spółka, która ma bezpośredni udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendy. Jak bowiem wynika z opisu sprawy, komandytariuszami w Spółce są D. A – udział 52,995% – oraz D. G – udział 46,995%. Komandytariusze Spółki są spółkami kapitałowymi prawa niemieckiego posiadającymi osobowość prawną. Komandytariusze zarządzają wieloma różnymi funduszami utworzonymi na podstawie prawa niemieckiego. Udziały w B. przypisane są jednak do dwóch konkretnych funduszy: – G. Fund – reprezentowanego przez D. A (dalej: “Fundusz A"); – G. – reprezentowanego przez D. G (dalej: "Fundusz G"). Ponadto organ zauważył, że w zakresie pytania nr 1 uznano za prawidłowe stanowisko Spółki, że powinna dokonać weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO, wyłącznie w stosunku do Funduszu A i Funduszu G. W ocenie Dyrektora KIS skoro z wniosku wynika, że Fundusze nie są bezpośrednimi udziałowcami w Spółce, bezpośrednimi udziałowcami są bowiem Komandytariusze, a Fundusze pośrednio posiadają udziały w Spółce, nie jest więc w tym przypadku spełniony warunek posiadania bezpośrednio udziału w kapitale spółki wypłacającej dywidendy, o którym mowa w art. 10 ust. 2 lit. a UPO. W związku z powyższym organ doszedł do przekonania, że w stosunku do planowanej wypłaty zysku przez B. do D. A i D. G działających na rzecz odpowiednio Funduszu A oraz Funduszu G, Spółka – działając jako płatnik – będzie uprawniona do zastosowania 15% stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 lit. b UPO, przy założeniu pozytywnej weryfikacji warunków zastosowania tej stawki podatku z należytą starannością oraz posiadania certyfikatów rezydencji Funduszów, a także spełnienia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o CIT. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 uznał za nieprawidłowe. Spółka w złożonej skardze, wnosząc o uchylenie ww. interpretacji w całości, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego (dopuszczenie się błędu wykładni a w konsekwencji niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego) tj. art. 10 ust. 1-3 UPO w związku z art. 3 ust. 2, art. 22 ust. 1, art. 22a, art. 26 ust. 1 i ust. 7a ustawy o CIT polegające na: a) uznaniu że G. i G. (dalej: "Fundusze") posiadają udziały w Spółce jedynie pośrednio, przy jednoczesnym uznaniu Funduszy za "spółki" w rozumieniu UPO, wobec których Spółka działając na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o CIT powinna dokonać weryfikacji spełnienia warunków zastosowania stawki podatku wynikającej z UPO, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 10 ust. 2 UPO poprzez stwierdzenie iż Spółka - działając jako płatnik - nie będzie uprawniona do zastosowania 5% stawki podatku u źródła na podstawie art. 10 ust. 2 lit. a UPO; b) błędnej wykładni polegającej na uznaniu, iż "bezpośredni udział w kapitale spółki" o którym mowa w art. 10 ust. 2 UPO, w będącym przedmiotem wniosku o Interpretację zdarzeniu przyszłym, powinien być utożsamiany wyłącznie z formalną prawną własnością udziałów w Spółce. 2) przepisów art. 14b § 2 i § 3 oraz art. 120 i 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 111; dalej: "O.p.") polegające na przyjęciu za podstawę wydanej Interpretacji opisu zdarzenia przyszłego sprzecznego z opisem zdarzenia przyszłego przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji, tj.: a) uznaniu, że Fundusze pośrednio posiadają udziały Skarżącej, co jest sprzeczne z przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego, zgodnie z którym Fundusze nie mogą posiadać i faktycznie nie posiadają samodzielnie udziałów w żadnych spółkach, w tym w D. G. oraz D. G. (dalej "Komandytariusze"), czyli ich spółkach zarządzających - udziały formalnie posiadają spółki zarządzające, tj. Komandytariusze, ale posiadają je na rzecz Funduszu, b) nieuwzględnieniu w wydanej Interpretacji istotnych okoliczności wskazanych przez Skarżącą w zdarzeniu przyszłym wniosku o Interpretację dotyczących specyficznej formy prawnej funkcjonowania Funduszy, które przesądzają, o tym że Fundusze powinny być uznane za podmioty posiadające bezpośrednio udziały w Spółce, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 10 ust. 2 UPO poprzez stwierdzenie iż Spółka - działając jako płatnik - nie będzie uprawniona do zastosowania 5% stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 lit. a UPO i będzie uprawniona tylko do zastosowania 15% stawki podatku u źródła na podstawie art. 10 ust. 2 lit. b UPO. 3) przepisów art. 14c § 1 i § 2 O.p. polegające na nieprzedstawieniu żadnego uzasadnienia prawnego wyjaśniającego dlaczego Fundusze powinny być uznane za podmioty posiadające udziały w Spółce jedynie pośrednio, podczas gdy przedstawiony we wniosku o wydanie Interpretacji opis zdarzenia przyszłego oraz uzasadnienie stanowiska Skarżącej zawierają szczegółowy opis specyficznej formy prawnej funkcjonowania Funduszy oraz charakteru relacji prawnej pomiędzy Funduszami i D. G. oraz D. G., która ma kluczowy wpływ na uznanie Funduszy za podmioty posiadające bezpośredni udział w kapitale Spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji i powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi ocenił jako niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawę prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga w części, tj. w zakresie jakim uznano stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe, zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja w tym zakresie narusza przepisy prawa. Istota sporu w niniejszej sprawie została ograniczona pytaniem oznaczonym nr 2 tj. oceny czy w stosunku do planowanej wypłaty zysku przez B. do D. A i D. G działających na rzecz odpowiednio Funduszu A oraz Funduszu G Spółka – jako płatnik – będzie uprawniona do zastosowania 5% stawki podatku u źródła wynikającej z UPO, przy założeniu pozytywnej weryfikacji warunków zastosowania tej stawki podatku z należytą starannością, a także spełnienia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 7a u.p.d.o.p. Co istotne DKIS uznał, zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy, iż Spółka, działając na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o CIT powinna dokonać weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO, wyłącznie w stosunku do Funduszu A i Funduszu G. DKIS wyjaśnił, że Spółka Zarządzająca, choć prawnie pozostaje formalnym udziałowcem polskiej Spółki, nie jest jej "ekonomicznym właścicielem", tj. nie jest uprawniona do korzyści generowanych przez te aktywa. Korzyści te przypadają Funduszowi. Mając zatem na uwadze opisaną charakterystykę funduszy niemieckich, organ wskazał, że pomimo szczególnej struktury formalno-prawnej funkcjonowania Spółek Zarządzających i Funduszów, Spółka – jako płatnik podatku dochodowego od osób prawnych, działając na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 2 ustawy o CIT, powinna dokonać weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 10 ust. 2 UPO, wyłącznie względem Funduszu A i Funduszu G traktowanych odrębnie od spółek zarządzających D. A i D. G. Rekapitulując Organ interpretacyjny za rzeczywistego właściciela przekazywanych płatności uznał niemieckie fundusze inwestycyjne. Zarzuty sformułowane w skardze nie dotyczą kwestii objętej pytaniem oznaczonym nr 1,a jak wyjaśniono powyżej w uzasadnieniu niniejszego uzasadnienia, Sąd w tej sprawie jest związany zarzutami. Zatem w tym zakresie oddalono skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami (punkt 2 sentencji wyroku). Spór zaś oscyluje wobec przepisu art. 10 ust. 2 lit. a UPO, z którego wynika, że podatek z tytułu wypłaty dywidendy nie może przekroczyć 5 procent kwoty dywidend brutto, jeżeli osobą uprawnioną jest spółka (inna niż spółka osobowa), której bezpośredni udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendy wynosi co najmniej 10 procent, a w przedmiotowej sprawie DKIS uznał, że nie będzie spełniony warunek, zgodnie z którym osobą uprawnioną do dywidend jest spółka, która ma bezpośredni udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendy. W ocenie Dyrektora KIS skoro z wniosku wynika, że Fundusze nie są bezpośrednimi udziałowcami w Spółce, bezpośrednimi udziałowcami są bowiem Komandytariusze, a Fundusze pośrednio posiadają udziały w Spółce, nie jest więc w tym przypadku spełniony warunek posiadania bezpośrednio udziału w kapitale spółki wypłacającej dywidendy, o którym mowa w art. 10 ust. 2 lit. a UPO. W tym zakresie rację należy przyznać Stronie skarżącej. Odnosząc się do ram prawnych wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 10 ust. 2 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. dywidendy mogą być opodatkowane także w Umawiającym się Państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do dywidend ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek tak wymierzony nie może przekroczyć: a) 5 procent kwoty dywidend brutto, jeżeli osobą uprawnioną jest spółka (inna niż spółka osobowa), której bezpośredni udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendy wynosi co najmniej 10 procent, b) 15 procent kwoty dywidend brutto we wszystkich pozostałych przypadkach. Co do niemieckich funduszy inwestycyjnych należy wskazać na szczególną ich konstrukcję prawną. Fundusz nie jest osobą prawną, ani też nie posiada podmiotowości prawnej. Fundusz nie posiada również samodzielnych, wewnętrznych organów reprezentujących i zarządzających Funduszem. W świetle regulacji K.G., Fundusz jest majątkiem inwestycyjnym (Investmentvermogen) stanowiącym wyodrębniony majątek (Sondervermogen) i w świetle prawa niemieckiego jest on funduszem inwestycyjnym, który jest zarządzany i reprezentowany przez spółkę zarządzającą. Spółka działa w tym zakresie w imieniu własnym, lecz na rachunek Funduszu. W rzeczywistości Spółkę i Fundusz charakteryzuje wyodrębnienie organizacyjne i finansowe. Oba podmioty funkcjonują w konstrukcji, w której Fundusz stanowi wyodrębnioną masę majątkową, którą na rachunek Funduszu zarządza spółka. Aktywa Funduszu pozostają formalnie własnością spółki, lecz są one utrzymywane całkowicie oddzielnie i zarządzane na rachunek Funduszu. W konsekwencji, formalnym udziałowcem w podmiotach, w które inwestuje Fundusz, jest spółka. Spółka nabywa i zarządza aktywami we własnym imieniu, lecz na rachunek Funduszu. Spółka prowadzi działalność inwestycyjną w oparciu o środki finansowe inwestorów zbierane poprzez emisję jednostek uczestnictwa. Fundusz nie jest osobą prawną i nie posiada zdolności prawnej, w świetle niemieckich przepisów podatkowych jest on uznawany za podatnika niemieckiego podatku dochodowego od osób prawnych. W rezultacie, Fundusz posiada nieograniczony obowiązek podatkowy, tj. co do zasady, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Niemczech od całości swoich dochodów, tak jak to ma miejsce w przypadku zwykłej osoby prawnej. We wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej wyraźnie zaakcentowano sposób dystrybucji zysków. Wskazano, że prawnie wspólnikami Spółki są Komandytariusze, aczkolwiek ekonomicznie udział w Spółce (ogół praw i obowiązków) posiadany przez D. A przypisany jest do Funduszu A, a posiadany przez D. G do Funduszu G. Jest tak, ponieważ Fundusze – nie mając osobowości i zdolności prawnej zgodnie z niemieckim prawem – formalnie nie mogą bezpośrednio posiadać takiego udziału. Z tego względu zysk przypadający na danego z Komandytariuszy zostanie wypłacony w odpowiednich częściach do D. A i D. G – zgodnie z przysługującym im prawem do udziału w zysku Spółki, tak jak zostało to określone w umowie Spółki – ale na rachunek (na rzecz) odpowiednio Funduszu A i Funduszu G (na rachunek utrzymywany w banku działającym w charakterze depozytariusza danego z Funduszy). Sąd w składzie niniejszym, mając na uwadze otoczenie prawnoorganizacyjne niemieckiego funduszu inwestycyjnego uznał zatem, że DKIS dokonał błędnej wykładni art. 10 umowy między Rzecząpospolitą Polską, a Republiką Federalną Niemiec, uznając, iż Fundusz posiada udziały jedynie pośrednio. Nie ma bowiem w niniejszej sprawie sytuacji, że płatności najpierw wypłacane są do spółek zarządzających funduszami, a następnie przekazywane przez te podmioty na rachunek funduszy. Przy zaprezentowanej wykładni powyższej normy prawnej przez DKIS nie ma możliwości, aby fundusze mogły skorzystać z preferencyjnej stawki opodatkowania, bowiem nie są one zdolne do posiadania udziałów. Stanowisko zajęte przez Organ interpretacyjny z powyższego względu prowadziłoby także do naruszenia art. 63 ust.1 TFUE czyli zasady swobody przepływu kapitału (W ramach postanowień niniejszego rozdziału zakazane są wszelkie ograniczenia w przepływie kapitału między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi). Byłby to bowiem środek zniechęcający do dokonywania inwestycji w danym państwie. W tym stanie sprawy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku (pkt 1) na podstawie art. 146 § 1 w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 200 oraz art. 205 § 2 ww. ustawy (pkt 3 sentencji wyroku). W rezultacie ponownie rozpatrując sprawę Organ uwzględni stanowisko zawarte w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia. Orzeczenia sądów administracyjnych, powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.