III SA/Wa 1593/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Agnieszka Olesińska, Protokolant referent Piotr Niewiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 1 lutego 2016 r. nr IPPP1/4512-1166/15-2/RK w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę

Skarżąca I. S.A. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Spółka") zwróciła się z wnioskiem z 16 listopada 2016 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania cesji wierzytelności własnych. We wniosku przedstawiła następujący stan faktyczny: Skarżąca jest polską spółką kapitałową, zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Działalność gospodarcza prowadzona przez Wnioskodawcę obejmuje m.in. usługi w zakresie dostarczania telewizji płatnej, jak również Internetu. Co do zasady, jej usługi są realizowane na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (konsumentów), niemniej jednak, możliwe są też sytuacje, kiedy usługi są świadczone na rzecz podatników VAT (przedsiębiorców). Podmioty te (zarówno konsumenci, jak i przedsiębiorcy) zobowiązane są do wnoszenia opłat za usługi świadczone przez Spółkę (w większości przypadków, opłaty są obciążone polskim VAT, zaś Wnioskodawca uwzględnia VAT należny od usług i świadczonych na rzecz konsumentów i przedsiębiorców w swoich rozliczeniach podatkowych (uwzględniony w opłatach należnych od konsumentów i przedsiębiorców). W związku z naliczeniem tych opłat, po stronie Wnioskodawcy powstaje wierzytelność z tytułu świadczenia usług w stosunku do klientów (konsumentów i przedsiębiorców). Zdarzają się jednak sytuacje, w których klienci Wnioskodawcy nie wnoszą (w terminie) opłat należnych i Wnioskodawcy z tytułu świadczonych usług na rzecz tych klientów (co znaczy, że wierzytelność z tytułu świadczenia usług nie jest regulowana i staje się tzw., złym długiem). W takiej sytuacji, z ekonomicznego punktu widzenia, po stronie Wnioskodawcy pojawia się konieczność sfinansowania VAT należnego od tych usług (uwzględnionego w opłatach, które nie zostały uregulowane przez klientów). Możliwe są sytuacje, w których Wnioskodawca podejmuje decyzję o zbyciu (odpłatnej cesji) tych wierzytelności z tytułu świadczenia usług, które nie są regulowane przez klientów (konsumentów i przedsiębiorców). W takiej sytuacji, Wnioskodawca sprzedaje (dokonuje odpłatnej cesji) tej wierzytelności po cenie niższej niż wartość nominalna tych wierzytelności (wartość nominalna, czyli wartość brutto wierzytelności z tytułu świadczenia usług) na rzecz osób trzecich (na rzecz osób innych niż zobowiązane do zapłaty za wierzytelność). Uzyskiwana przez Wnioskodawcę kwota stanowi wyłączną zapłatę, jaką Wnioskodawca uzyska) za tę wierzytelność powstałą z tytułu świadczenia usług (tj. Wnioskodawca nie otrzyma i nie ma możliwości żądania zapłaty - od klienta, na rzecz którego wykonał usługę, oraz od osoby, na rzecz której ceduje wierzytelności - kwoty wyższej niż uzgodniona w ramach cesji wierzytelności; w odniesieniu do pozostałej kwoty Wierzytelności, Wnioskodawca nie ma możliwości dochodzenia jej i zostaje w całości zaspokojony). Tytułem przykładu, wierzytelność handlowa o wartości netto 100 i wartości brutto 123, może zostać przez Spółkę scedowana w zamian za zapłatę w wysokości 20. Oznaczać to będzie, że Wnioskodawca w takim przypadku efektywnie odzyska wyłącznie 16% wartości brutto wierzytelności handlowej (Wnioskodawca odzyska tylko część zbywanych (cedowanych) wierzytelności, tj. tylko tę część, jaka została mu przekazana przez osoby trzecie). Przedmiotowy wniosek dotyczy wierzytelności, które powstały w okresie od dnia 1 grudnia 2009 r. (a więc do końca 2015 r. nie są objęte terminem przedawnienia zobowiązań podatkowych) i zostały zbyte (dokonano odpłatnej cesji) przed dniem 1 stycznia 2014 r. Skarżąca zwróciła się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: 1) Czy w świetle art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177. poz. 1054 ze zm., dalej jako "ustawa o VAT") w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 stycznia 2013 r., w przypadku odpłatnej cesji wierzytelności handlowej (z tytułu świadczenia usług na rzecz klientów) poniżej jej wartości nominalnej, podstawą opodatkowania będzie kwota efektywnie uzyskana w wyniku cesji wierzytelności (po pomniejszeniu VAT należnego) jako wyłączna należność Wnioskodawcy uzyskana z tytułu świadczenia usług? 2) Jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie Pytania 1. jest prawidłowe, czy w świetle § 13 i 14 rozporządzenia w sprawie faktur. Wnioskodawca będzie zobowiązany do wystawienia faktur korygujących zmniejszającej podstawę opodatkowania i VAT należny (z tytułu świadczenia usług na rzecz klientów)? 3) Jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie Pytania 1. i Pytania 2. jest prawidłowe, czy w świetle art. 29 ust. 4a w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., Wnioskodawca będzie zobowiązany do skorygowania podstawy opodatkowania i VAT (z tytułu świadczenia usług na rzecz klientów) proporcjonalnie do kwoty uzyskanej w efekcie cesji wierzytelności w momencie dokonania tej cesji? W zakresie Pytania 1 Skarżąca wskazała, że w świetle art. 29 ust. 1 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., w przypadku odpłatnej cesji wierzytelności handlowej (z tytułu świadczenia usług na rzecz klientów) poniżej jej wartości nominalnej, podstawą opodatkowania będzie kwota efektywnie uzyskana w wyniku cesji wierzytelności (po pomniejszeniu VAT należnego) jako wyłączna należność Wnioskodawcy uzyskana z tytułu świadczenia usług. Odnośnie Pytania 2 Skarżąca uznała, że jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie Pytania 1. jest prawidłowe, to w świetle § 13 i 14 rozporządzenia w sprawie faktur, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystawienia faktur korygujących zmniejszającej podstawę opodatkowania i VAT należny (z tytułu świadczenia usług na rzecz klientów). Jeżeli chodzi o Pytanie 3, to w opinii Wnioskodawcy, jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie Pytania 1. i Pytania 2, jest prawidłowe, to w świetle art. 29 ust. 4a ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., Wnioskodawca będzie zobowiązany do skorygowania podstawy opodatkowania i VAT (z tytułu świadczenia usług na rzecz klientów) proporcjonalnie do kwoty uzyskanej w efekcie cesji wierzytelności w momencie dokonania tej cesji. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie Pytania 1. Zdaniem Skarżącej, intencją powyższych regulacji, tj. art. 29 ust. 1 ustawy o VAT i art. 73 Dyrektywy VAT (co zresztą jednoznacznie wynika z ich brzmienia), jest zapewnienie, aby podatnik deklarował podstawę opodatkowania i rozliczał VAT wyłącznie od tych kwot, które uzyskał lub ma uzyskać z tytułu danego świadczenia. Nie jest przy tym istotne, czy kwoty te zostały uzyskane lub mają zostać uzyskane od bezpośredniego nabywcy (świadczeniobiorcy), czy też od osoby trzeciej. Kluczowe jest stwierdzenie, iż jakiekolwiek wynagrodzenie otrzymane przez podatnika z tytułu danego świadczenia wchodziło w zakres podatkowy opodatkowania VAT (będącej podstawą do naliczenia podatku). Zatem w sytuacji, w której Wnioskodawca świadczy usługi za określoną cenę (w związku z czym powstaje wierzytelność), a następnie decyduje się zbyć/scedować tę wierzytelność za kwotę niższą niż pierwotna cena (jednocześnie zrzekając się roszczeń i praw do uzyskania pierwotnej ceny), kwotą należną Wnioskodawcy z tytułu świadczenia usług jest kwota uzyskana (należna) w wyniku cesji. Wnioskodawca nie może uzyskać kwoty wyższej, a jeśli takową uzyska, to nie będzie ona mu należna (i powinien ją przekazać podmiotowi, na rzecz którego scedował wierzytelność). Skarżąca powołała się na stanowisko TSUE wyrażone m.in. w wyroku w sprawie C-589/12 (GMAC), gdzie potwierdzono, że ideą systemu VAT jest, aby podatek był obliczany i płacony od [wynagrodzenia rzeczywiście uzyskanego przez podatnika z tytułu dokonanej dostawy (towarów czy usług). Uzasadniając stanowisko Wnioskodawcy w zakresie Pytania 2, wskazano, że kwestię wystawienia faktur korygujących oraz przyczyn ich wystawienia, regulują przepisy § 13 i 14 rozporządzenia w sprawie faktur. Zgodnie z nimi, fakturę korygującą wystawia się gdy: • udzielono obniżki ceny w formie rabatu, dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, • podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Powyższy przepis zawiera zamknięty katalog przypadków, w których zachodzi obowiązek wystawienia faktury korygującej. W ocenie Wnioskodawcy, żaden z tych przypadków nie dotyczy sytuacji, w której podatnik dokonuje odpłatnej cesji (zbycia) wierzytelności handlowej poniżej wartości nominalnej, w związku z czym dochodzi do obniżenia podstawy opodatkowania VAT i VAT należnego. Nie dochodzi bowiem do sytuacji, w której podatnik udziela rabatu czy opustu - podatnik godzi się wyłącznie na uzyskanie kwoty poniżej wartości nominalnej wierzytelności od osoby trzeciej, zrzekając się jednocześnie dalszych roszczeń w stosunku do świadczeniobiorcy. Skoro podatnik godzi się na uzyskanie niższej kwoty niż wartość nominalna wierzytelności, ale wyłącznie w relacji z osobą trzecią (a nie świadczeniobiorcą), to nie można uznać, że podatnik udzielił świadczeniobiorcy rabatu czy upustu (podatnik wyraża zgodę, aby osoba trzecia zapłaciła w imieniu świadczeniobiorcy kwotę niższą niż wartość nominalna wierzytelności). Dlatego też, w ocenie Wnioskodawcy, jeśli Wnioskodawca dokona odpłatnej cesji (zbycia) wierzytelności z tytułu świadczenia usług poniżej ich wartości nominalnej, to nie będzie miał obowiązku wystawienia faktury korygującej. Odnośnie Pytania 3 Skarżąca wskazała, że skoro w świetle uzasadnienia Wnioskodawcy w zakresie Pytania 1 i Pytania 2, odpłatna cesja (zbycie) wierzytelności z tytułu świadczenia usług poniżej ich wartości nominalnej spowoduje konieczność określenia nowej podstawy opodatkowania i VAT należnego przez Wnioskodawcę (niższej niż pierwotnie określone podstawa opodatkowana i VAT należny, co oznacza konieczność skorygowania podstawy opodatkowania i VAT należnego "w dół") i Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku wystawienia faktury korygującej, to po stronie Wnioskodawcy powstanie konieczność skorygowania podstawy opodatkowania i VAT należnego "w dół". Niemniej jednak, z uwagi na brak obowiązku wystawienia faktury korygującej, taka korekta nie będzie ujmowana w rozliczeniach VAT na zasadach wskazanych w art. 29a ust. 4a ustawy o VAT, ponieważ przepisy te dotyczą korekty w wyniku wystawienia faktury korygującej, której w tym przypadku nie ma. Korekta taka będzie realizowana "na bieżąco", tj. w okresie rozliczeniowym, w którym wystąpią przesłanki do określenia skorygowanej podstawy opodatkowania VAT i VAT należnego (a więc w praktyce, w okresie, w którym dojdzie do odpłatnej cesji wierzytelności). Minister Finansów organ upoważniony do wydawania interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej jako "Minister"), zaskarżoną interpretacją z [...] lutego 2017 r. nr [...], uznał, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r.. poz. 613 z późn. zm., alej jako "O.p."), że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania cesji wierzytelności własnych- jest nieprawidłowe. Uznał, że wniosek dotyczy wierzytelności, które zostały zbyte przed dniem 1 stycznia 2014 r., oceny prawnej dokonuje się na podstawie przepisów w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 stycznia 2013 r. Minister powołał się na art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 8 ust. 1, art. 29 ust 1 ustawy o VAT. Zdaniem Ministra, w analizowanym przypadku nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług przez Spółkę na rzecz dłużników a wynagrodzeniem otrzymanym od nabywcy wierzytelności. Tym samym, ceny za wierzytelność otrzymanej od nabywcy wierzytelności nie należy utożsamiać z zapłatą za usługi świadczone przez Spółkę na rzecz dłużnika. W ocenie Ministra, z uwagi na okoliczności sprawy, przekazanie (cesja) własnych wierzytelności przez Spółkę na rzecz osób trzecich nie stanowi czynności, o których mowa w art. 7 i art. 8 ustawy o VAT i nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym przepisy dotyczące tego podatku (w tym art. 29 ustawy) nie mają zastosowania do tej czynności. Minister wskazał, że ustawodawca w art. 89a ustawy o VAT określił tryb korygowania podstawy opodatkowania i podatku należnego z tytułu dostaw towarów i świadczenia usług, za które nie zostało wypłacone należne wynagrodzenie. Z uwagi na fakt, że wniosek dotyczy wierzytelności, które zostały zbyte przed dniem 1 stycznia 2014 r. należy wskazać, że zgodnie z art. 89a ust. 1 w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2012 r. podatnik może skorygować podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Minister zaznaczył, że korekty podatku należnego, na podstawie przepisu art. 89a ust. 1 ustawy, można dokonać jeśli wierzytelność, z której wynika korygowany podatek należny, nie została uregulowana lub zbyta. Minister, po rozpoznaniu wezwana z [...] lutego 2016 r. do usunięcia naruszenia prawa, w odpowiedzi z [...] marca 2016 r. stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Spółka, w skardze do Sądu, zakwestionowała w całości indywidualną interpretację prawa podatkowego z [...] lutego 2016 r., dotyczącą podatku od towarów i usług (dalej: VAT) w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania z tytułu świadczonych usług w przypadku dokonania cesji wierzytelności własnych. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej Interpretacji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj.: art. 29 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 73 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ' poprzez niewłaściwą wykładnię ww. przepisów polegającą na uznaniu, że kwota faktycznie otrzymana jako zapłata w wyniku cesji wierzytelności (z tytułu świadczenia usług na rzecz klientów) nie stanowi podstawy opodatkowania zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., a w konsekwencji brak zastosowania ww. przepisów do stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę. W uzasadnieniu powołała się na dorobek prawny w tym orzecznictwo sadowe. Uznała w szczególności, że wyrażone w interpretacji stanowisko Ministra jest nieprawidłowe, ponieważ w wyniku błędnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz orzecznictwa TSUE przyjęto, że kwota otrzymana od nabywcy wymagalnej wierzytelności z tytułu świadczenia usług przez Spółkę nie stanowi wynagrodzenia za te usługi. Według Spółki właściwa wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r. powinna prowadzić do wniosku, że w przypadku odpłatnej cesji wierzytelności handlowej (z tytułu świadczenia usług na rzecz klientów) podstawą opodatkowania będzie kwota faktycznie (efektywnie) uzyskana w wyniku cesji wierzytelności. Minister, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie jest zasadna. 2. Strona, jako podstawę (prawną) skargi oznaczyła naruszenie (błąd rozumienia) art. 29 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 73 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. 3. W ocenie Skarżącej, kwoty otrzymanej od nabywcy wierzytelności nie sposób uznać za wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi Spółki świadczone na rzecz usługobiorcy (dłużnika), ponieważ nie pozostaje ona w bezpośrednim związku z tymi usługami. 4. Zdaniem Ministra, brak jest bezpośredniego związku otrzymanego wynagrodzenia z tytułu cesji ze świadczoną przez Spółkę usługą na rzecz dłużnika, ponieważ, chociaż otrzymana wartość wierzytelności ustalana jest na podstawie kwoty z tytułu świadczenia usług na rzecz klientów, to jednak otrzymane wynagrodzenie, które uiszcza nabywca wierzytelności jest zapłatą za w i e r z y t e l n o ś ć a nie za usługę otrzymaną od Spółki. Brak zatem podstaw do opodatkowania VAT czynności zbycia wierzytelności. 5. W ocenie Sądu, rację ma Minister. 6. Spór dotyczy stanu faktycznego, w którym dostarczane są usługi telewizji płatnej, usług Internetu. W następstwie nie wnoszenia przez klientów (w terminie) opłat należnych w terminie, Strona podjęła decyzję o zbyciu (odpłatnej cesji) wierzytelności z tytułu świadczenia usług. 7. W szczególności, spór dotyczy odpowiedzi na pytanie interpretacyjne w przedmiocie podatkowoprawnej kwalifikacji odpłatnej cesji wierzytelności handlowej (z tytułu świadczenia usług na rzecz klientów) poniżej jej wartości nominalnej. Sporne jest ustalenie znaczenia uzyskanej przez Stronę zapłaty, którą Spółka po dokonaniu cesji wierzytelności własnych otrzymuje od osoby trzeciej – nabywcy wierzytelności. 8. Zdaniem Sądu, do rozstrzygnięcia zakreślonego zagadnienia prawnego niezbędna jest analiza art. 29 ust. 1 i ust. 4a ustawy o VAT. W analizie tej Sąd zobowiązany jest uwzględnić istniejący dorobek prawny, zwłaszcza dorobek orzeczniczy. 9. Sąd wskazuje, że obecnie zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych kupując wierzytelność po cenie niższej od jej wartości nominalnej, nabywca nie świadczy odpłatnie usługi, tym samym nie jest zobowiązany do naliczenia ww. 23% podatku VAT. Taki pogląd jest konsekwencją m.in. treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dn. 27 października 2011 r. w sprawie C-93/10, jak również w wyroku NSA dn. z 19 marca 2012 r. (I FPS 5/11, CBOSA). W ocenie Sądów, zakup wierzytelności w celu ich windykacji nie stanowi usługi i w związku z tym nie jest objęty zakresem opodatkowania VAT. 10. Sąd zaznacza fakt, że aby usługa podlegała obowiązkowi podatkowemu z tytułu podatku VAT konieczne jest istnienie dwóch podmiotów: usługodawcy i usługobiorcy oraz stosunku prawnego pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, z których jeden świadczy usługę a drugi płaci za nią wynagrodzenie, przy czym pomiędzy czynnością podlegającą opodatkowaniu (usługą), a wynagrodzeniem otrzymanym z tytułu jej wyświadczenia musi istnieć bezpośredni, czytelny i dostrzegalny związek oraz że kwestia ta była podnoszona zarówno w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok TSUE C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG TSUE oraz C-305/01 MKG-Kraftfahrzeuge-Factoring czy wyrok NSA z dnia 19 marca 2012 r. sygn. akt I FPS 5/11, CBOSA). W przypadku umów cesji (obrotu) wierzytelnościami, gdy dochodzi do nabycia przez cesjonariusza wierzytelności od cedenta za umówioną cenę, niższą niż nominalna wartość tej wierzytelności, i nie ustalono między stronami żadnego wynagrodzenia z tytułu tak określonej usługi nabycia długu, czynność ta, jeżeli umowa jest zawarta na własne ryzyko cesjonariusza (nabywcy), nie stanowiąc odpłatnej usługi, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, nie podlega opodatkowaniu. Wynagrodzeniem cesjonariusza z tytułu tego rodzaju czynności nie jest w szczególności różnicą między wartością nominalną cedowanych wierzytelności a ceną ich sprzedaży, która odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży i jest uzależniona od wątpliwych perspektyw na ich spłatę i zwiększonego ryzyka niewypłacalności dłużników. 11. Skoro w rozpatrywanej sprawie spornym jest zagadnienie opodatkowania podatkiem VAT nabywania wierzytelności na własny rachunek, za cenę niższą od nominalnej (po potrąceniu należnego wynagrodzenia), więc tym samym mają do niej zastosowanie powyższe uwagi, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 874/12 (CBOSA). Sąd zauważa również, że nabycie na własne ryzyko wierzytelności trudnej, po cenie niższej od jej wartości nominalnej, nie będzie mogła być zakwalifikowana jako świadczona przez nabywcę wierzytelności usługa w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, ze względu na fakt, że w takim przypadku nie mamy do czynienia z zobowiązaniem się przez usługodawcę do ściągnięcia długu w zamian za wynagrodzenie. W konsekwencji, cesję wierzytelności należy rozumieć jako przejście praw i obowiązków wynikających z danego zobowiązania na inną osobę bez zmiany istoty stosunku zobowiązaniowego. 12. Przyświecające Spółce cele dokonania cesji wierzytelności, jak tez związku (funkcjonalnego) świadczonych usług na rzecz dłużników z cesją wierzytelności nie mogą zmienić sposobu dokonanej interpretacji art. 29 ustawy o VAT, nierozerwalnie związanego z treścią tego przepisu, co wyjaśniono powyżej. Sad wskazuje zarazem Skarżącej, ze w ustawi o VAT zostały przewidziane instrumenty możliwe do zastosowania w razie braku uregulowania należności przez kontrahenta. 13. Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.