III SA/Wa 1591/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Asesor WSA Kamil Kowalewski po rozpoznaniu w dniu 9 września 2022r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2020 r. do marca 2021 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika postanawia: odrzucić skargę.

Decyzją z dnia [...] maja 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. określił G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej tez jako "Skarżąca" lub "Spółka") przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od listopada 2020 r. do marca 2021 r. oraz dokonał zabezpieczenia jej na majątku podatnika. W dniu 14 czerwca 2022 r., Skarżąca reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wspomnianą decyzję. Pełnomocnik Skarżącej w piśmie z dnia 19 lipca 2022 r. został wezwany, by w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania uzupełnić brak formalny skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie w wezwaniu Skarżąca otrzymała pouczenie, że w razie nieusunięcia wskazanych braków w terminie skarga zostanie odrzucona. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 26 lipca 2022 r., który pomimo upływu terminu zakreślonego w wezwaniu nie usunął wskazanych braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. W myśl art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przesyłka z ww. wezwaniem została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 26 lipca 2022 r. (k. 39 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do usunięcia w/w braku formalnego skargi upłynął zatem dnia 2 sierpnia 2022 r. (wtorek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Skarżąca do tego dnia nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu w zakresie braków formalnych skargi. Konstatując należy zatem stwierdzić - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis ten w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji, gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając sądowi żadnego w tym względzie wyboru. Jak natomiast stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z kolei art. 58 § 3 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Ponieważ Skarżąca nie uczyniła zadość usunięciu ww. braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, podlegała ona odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a.