III SA/Wa 1560/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 30 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi

Skarżący – W.W., skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 kwietnia 2017 r. zakwestionował postanowienie z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący został wezwany na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 maja 2017 r., do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100,- zł. Został pouczony o siedmiodniowym terminie do uiszczenia wpisu i rygorze odrzucenia skargi. Sąd stwierdził, że po wezwaniu siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania 25 maja 2017 r. Termin ten upłynął 31 maja 2017r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a. Skoro z dokumentów księgowych Sądu wynika, iż do 21 czerwca 2017r. nie odnotowano wpływu kwoty stanowiącej wpis od skargi, oznacza to, że wpis od skargi nie został uiszczony w wyznaczonym Skarżącemu terminie siedmiu dni, to – tym samym - została spełniona przesłanka odrzucenia skargi. Skarżący, pismem z 18 września 2017 r., zakwestionował poglądy Sądu i zwrócił się o przywrócenie terminu na uiszczenie opłaty od skargi. Wyjaśnił, że nie wie, dlaczego opłata nie została wniesiona, prawdopodobnie był to błąd sekretarki. W wykonaniu wezwania Sadu z 22 września 2017 r. Skarżący wskazał, że na brak jego winy w uchybieniu terminu wskazuje to, że w mniemaniu Skarżącego, pełnomocnik pocztowy nie dopełnił obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Sąd, zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369, zwana dalej: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, na jej wniosek, postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Skarżący uchybił terminowi do uzupełniania braku formalnego skargi z 1 kwietnia 2017 r., gdyż nie uiścił wpisu od skargi, mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uzupełnienia ww. braku skargi - 24 maja 2017r. (k. 24 akt sądowych sprawy). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął 31 maja 2016r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Skarżący wniosek o przywrócenie terminu złożył w siedmiodniowym terminie - 18 września 2017r. (k. 42 akt sądowych sprawy), gdyż postanowienie WSA w Warszawie z 8 września 2016r. o odrzuceniu skargi otrzymał 11 września 2017r. (k. 34 akt sądowych). W tym samym terminie uiścił wpis od skargi. Sąd, wskazuje, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Zdaniem Sądu, w przypadku, jak w niniejszej sprawie, gdy strona dokonuje czynności przez pełnomocnika pocztowego, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu. Samo subiektywne przekonanie skarżącego, że jego jedyną winą jest to, iż zaufał osobie, która tego zaufania nadużyła, a nawet świadomie wprowadzała go w błąd, nie świadczy o zaistnieniu sytuacji wyjątkowej, uniemożliwiającej złożenie skutecznego wniosku o przywrócenie terminu. Dlatego Sąd uznał, że przywrócenie nie jest uzasadnione i na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.