III SA/Wa 1442/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki z tytułu wpłat na PFRON za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący Z.S. wraz ze skargą z 14 maja 2017 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, iż wykonanie decyzji na obecnym etapie, poza poważnymi konsekwencjami dla jego rodziny i zdrowia może w konsekwencji doprowadzić po stronie PFRON-u do konieczności zwrotu wyegzekwowanej kwoty wraz z odsetkami. Skarżący podkreślił, iż jedynym źródłem jego dochodu jest emerytura – renta pobierana z [...] i jest on inwalidą z grupą stwierdzającą niepełnosprawność. Obecnie leczy cztery poważne choroby, które nie rokują na całkowite wyleczenie. Nie posiada żadnego majątku, ani nieruchomości. Nigdy nie pobierał wynagrodzenia z tytułu zasiadania w zarządzie spółki i nie był zatrudniony na etacie w spółce. Do wniosku dołączono orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej [...] z 24 kwietnia 2015 r. o całkowitej niezdolności do służby w [...] oraz karty leczenia szpitalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na mocy ww. przepisu Sąd może więc na wniosek strony wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji wydanej w pierwszej instancji, jak i decyzji zaskarżonej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania ww. aktów ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu w przedmiotowym przypadku Skarżący nie wykazał, aby zachodziły przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji. Na poparcie swojego wniosku przedstawił wyłącznie dokumentację medyczną, która potwierdza, iż leczy się on [...] oraz pozostaje pod opieką lekarską w związku z przewlekłym zapaleniem [...], i podejrzeniem choroby [...] oraz orzeczenie komisji lekarskiej, które potwierdza niezdolność do służby w [...]. Nie przedłożył natomiast dokumentacji finansowej, z której wynikałoby jakie są jego możliwości finansowe, ograniczając się do twierdzeń, że utrzymuje się z renty z tytułu niezdolności do pracy i nie posiada żadnego majątku. Podkreślić zaś należy, iż brak zobrazowania przez Skarżącego jego sytuacji finansowej konkretnymi dokumentami, w istocie uniemożliwia ocenę przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Zaznaczyć bowiem trzeba, iż z przedłożonej dokumentacji nie wynika, aby Skarżący w związku z licznymi schorzeniami na jakie cierpi, był niezdolny do pracy. Z załączonego do akt sprawy orzeczenia lekarskiego wynika bowiem, iż Skarżący pomimo przewlekłych chorób na jakie cierpi, jest zdolny do pracy w pełnym wymiarze czasowym zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i ogólnymi i przygotowaniem zawodowym. W związku z powyższym okoliczności związane ze stanem zdrowia skarżącego w oderwaniu od konkretnych danych o jego sytuacji finansowej, nie mogą przesądzać o zasadności przyznania Skarżącemu ochrony tymczasowej. Ten rodzaj argumentacji nie może bowiem spowodować u Sądu przyjęcia poglądu, że Skarżący wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości istnienia przesłanek oznaczonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – tj. że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tj. przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uprawniających Sąd do wstrzymania wykonania decyzji. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.