III SA/Wa 143/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009 r. i 2010 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

W. R. (zwany dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009 r. i 2010 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący oświadczył, że nie posiada dochodów i oszczędności, które pozwoliłoby mu na zapłatę zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji. Utrzymuje się jedynie z wynagrodzenia za pracę, które z uwagi na zajęcie egzekucyjne wynosi 1487 zł netto. Skarżący zauważył, że jest osobą schorowaną, obecnie brakuje mu środków finansowych na leczenie i rehabilitację. Jego wynagrodzenie w całości konsumują bieżące potrzeby. Skarżący wskazał również, że jego dochody są bardzo niskie w stosunku do wysokości zobowiązania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową, w jakiej obecnie znajduje się Skarżący. Na podstawie dokumentacji nadesłanej przez Skarżącego w toku postępowania wpadkowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy Sąd ustalił, że jedynym źródłem utrzymania Skarżącego jest wynagrodzenie ze stosunku pracy w wysokości 2800 zł netto miesięcznie, z czego otrzymuje 1487 zł z uwagi na zajęcie egzekucyjne. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, której wynagrodzenie wynosi 2800 zł netto miesięcznie. Skarżący nie posiada żadnych nieruchomości ani przedmiotów wartościowych. Całość otrzymywanego wynagrodzenia Skarżący przeznacza na koszty codziennego utrzymania, przy czym, jak wynika z jego oświadczeń, jest to kwota niewystarczająca na pokrycie wszystkich kosztów leczenia i rehabilitacji. Zważywszy więc na wysokość określonego w decyzji zobowiązania podatkowego (83.105 zł) stwierdzić należy, że potencjalna egzekucja tej należności mogłaby wyrządzić Skarżącemu poważną szkodę i doprowadzić do trudnych do odwrócenia dla niego następstw finansowych. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod kątem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.