III SA/Wa 14/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Hanna Filipczyk, sędzia WSA Tomasz Grzybowski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.

Prezydent Miasta [...] ("Prezydent Miasta") na podstawie dwóch tytułów wykonawczych z dnia [...] grudnia 2024 r. obejmujących zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2023 r. i okres od stycznia do marca 2024 r. oraz jednego tytułu wykonawczego z dnia [...] lutego 2025 r. wszczął wobec A. N. ("Skarżąca", "Strona") postępowanie egzekucyjne w administracji. Na podstawie ww. tytułów wykonawczych sporządzono zawiadomienie z dnia 11 czerwca 2025 r. o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W. Zakład Ubezpieczeń Społecznych otrzymał zawiadomienie w dniu 11 czerwca 2025 r. Odpis ww. zawiadomienia Strona otrzymała w dniu 23 czerwca 2025 r. Pismem z dnia 30 czerwca 2025 r. Strona wniosła skargę na ww. czynność egzekucyjną, podnosząc nieprawidłowe naliczenie kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2025 r. Prezydent Miasta oddalił skargę Skarżącej na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W., podjętą przez organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego w oparciu o zawiadomienie z dnia 11 czerwca 2025 r., a ponadto odmówił uchylenia zaskarżonej czynności egzekucyjnej oraz odmówił wstrzymania dalszej realizacji ww. środka egzekucyjnego. Pismem z dnia 15 sierpnia 2025 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ("Kolegium", "SKO") utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2025 r. W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że egzekucja została wszczęta na podstawie dwóch tytułów wykonawczych z dnia 10 grudnia 2024 r. oraz jednego tytułu wykonawczego z dnia 7 lutego 2025 r. Zawiadomienia o zajęciu wierzytelności zostały doręczone bankom: P. - 11 grudnia 2024 r.; S. - 12 lutego 2025 r. W momencie doręczenia zawiadomień na rachunkach nie było środków pieniężnych. Banki potwierdziły skuteczność zajęcia, ale wskazały przeszkody do realizacji egzekucji. Strona dokonała wpłat w trakcie trwania egzekucji: 16 grudnia 2024 r. - 322,78 zł (koszty egzekucyjne 235,34 zł); 14 lutego 2025 r. - 91 zł (koszty egzekucyjne 133,23 zł) oraz 14 marca 2025 r. - 182 zł (koszty egzekucyjne 123,75 zł). Organ egzekucyjny naliczył opłatę egzekucyjną proporcjonalnie do faktycznie uzyskanych środków oraz opłatę manipulacyjną w wysokości 100 zł od każdego tytułu wykonawczego. Łączna kwota kosztów egzekucyjnych wyniosła 362,57 zł. W ocenie organu egzekucyjnego koszty egzekucyjne wskazane w zawiadomieniu z dnia 11 czerwca 2025 r. naliczone zostały prawidłowo. Pismem z dnia 15 grudnia 2025 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - błędne ustalenie, że skarga na czynność egzekucyjną została wniesiona po upływie terminu i wewnętrzną sprzeczność z dalszymi ustaleniami w tej kwestii, - nieustalenie wszystkich faktów istotnych i tym samym nieuwzględnienie ich przy wydaniu orzeczenia, - naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego: zasady zaufania obywatela do państwa, zasady rzetelności i przyzwoitości oraz prawdy obiektywnej oraz zaakceptowanie naruszenia tych zasad przez organ pierwszej instancji, - niewzięcie pod rozwagę z urzędu naruszenia przez Prezydenta Miasta przepisu art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 132, dalej " u.p.e.a."). W treści skargi Skarżąca podniosła, że Kolegium niedbale ustaliło stan faktyczny sprawy, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zamieściło fragment z innego postanowienia (tj. postanowienia SKO z dnia [...] września 2025 r. dotyczącego stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia skargi złożonej przez Skarżącą na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego podjętą przez organ egzekucyjny w oparciu o zawiadomienie z dnia 11 grudnia 2024 r. – postanowienie to podlegało ocenie Sądu pod sygn. akt III SA/Wa 2500/25). Zdaniem Skarżącej świadczy to o nierzetelnym rozpoznaniu sprawy. Ponadto Strona wskazała, że organ egzekucyjny bezpodstawnie zastosował kolejny środek egzekucyjny w celu wyegzekwowania kosztów egzekucyjnych, mimo że wcześniej dobrowolnie regulowała należności, a postępowanie egzekucyjne prowadzone było z naruszeniem zasady celowości i niezbędności stosowania środków egzekucyjnych. W jej ocenie organ powinien był również poprzedzić egzekucję kosztów egzekucyjnych upomnieniem, stosownie do art. 15 u.p.e.a. Skarżąca zakwestionowała także prawidłowość naliczenia kosztów egzekucyjnych. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniosło o oddalenie skargi i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zasadny okazał się jedynie zarzut dotyczący mankamentu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia polegający na zamieszczeniu przez Kolegium fragmentu stanu faktycznego z innego postanowienia SKO z dnia [...] września 2025 r., dotyczącego uchybienia terminowi do wniesienia skargi na inną czynność egzekucyjną. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że zarówno Prezydent Miasta, jak i SKO rozpoznały wniesioną skargę merytorycznie, a kwestia zachowania terminu do jej wniesienia nie stanowiła podstawy rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w świetle art. 54 § 1 u.p.e.a. przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną mogą być jedynie wady tej czynności. Skarga na czynność egzekucyjną nie jest bowiem uniwersalnym środkiem zaskarżenia. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia, a tym bardziej nie ocenia się braku doręczenia upomnienia, niedopuszczalności egzekucji oraz wadliwości tytułów wykonawczych. Zarzuty te nie mogą być przedmiotem analizy w postępowaniu skargowym z art. 54 u.p.e.a., albowiem ustawodawca przewidział możliwość wniesienia odrębnego środka zaskarżenia w postaci zarzutów (art. 33 § 1 u.p.e.a.). Z tych względów poza zakresem rozpoznania w niniejszej sprawie pozostawały zarzuty Skarżącej odnoszące się do braku poprzedzenia egzekucji upomnieniem (pkt 6 skargi) oraz twierdzenia dotyczące wystawienia dwóch tytułów wykonawczych (pkt 3 skargi). Okoliczności te nie mogły być skutecznie podnoszone w ramach skargi na czynność egzekucyjną. Twierdzenia skargi nie precyzują naruszeń prawa mogących skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia (pkt 3 skargi). Argumentacja Skarżącej sprowadza się do przedstawienia przebiegu postępowania egzekucyjnego oraz postępowań incydentalnych. W zakresie, w jakim skarga nawiązuje do przesłanek skargi na czynność egzekucyjną (pkt 4-5 skargi), Skarżąca podniosła, że częściowo regulowała należności, wobec czego zastosowanie zajęcia świadczenia emerytalnego stanowiło środek nadmiernie uciążliwy. Zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony. Z akt sprawy wynika bowiem, że wcześniej zastosowane zajęcia rachunków bankowych okazały się nieskuteczne z uwagi na brak środków pieniężnych na rachunkach, co zostało potwierdzone przez banki (s. 5 zaskarżonego postanowienia). W tej sytuacji organ egzekucyjny był uprawniony do zastosowania kolejnego środka egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania należności. Sam fakt częściowego regulowania zobowiązań przez Skarżącą nie wyłączał możliwości prowadzenia dalszej egzekucji, skoro obowiązek nie został wykonany w całości, a uprzednio zastosowane środki okazały się bezskuteczne. Bezzasadne są również twierdzenia Strony dotyczące błędnego naliczenia kosztów egzekucyjnych. Organ prawidłowo ustalił ich wysokość, obejmującą opłatę manipulacyjną naliczoną od każdego z trzech tytułów wykonawczych, opłatę egzekucyjną ustaloną od środków wpłaconych po wszczęciu egzekucji oraz wydatki egzekucyjne odpowiadające faktycznie poniesionym kosztom. Wyliczenie kosztów egzekucyjnych zostało dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wobec czego brak było podstaw do zakwestionowania ich wysokości. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty nie mogły prowadzić do jego uchylenia. Jednocześnie Sąd nie stwierdził uchybień, które należałoby uwzględnić z urzędu. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.