III SA/Wa 1366/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca: Sędzia WSA Katarzyna Owsiak po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2019 r. i 2020 r. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić M.D. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 2151 zł (słownie: dwa tysiące sto pięćdziesiąt jeden złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

M.D. (dalej: Skarżąca/Strona) pismem z dnia 4 maja 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2025 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2019 r. i od I do III kwartału 2020 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za sierpień, wrzesień i grudzień 2019 r. W odpowiedzi na skargę wniesiono o odrzucenie skargi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z dnia 11 sierpnia 2025 r. wezwano Skarżącą (za pośrednictwem jej pełnomocnika), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem uznania, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 2 kwietnia 2025 r. do wykazania, że zaskarżona decyzja została faktycznie doręczona pełnomocnikowi w dniu 7 kwietnia 2025 r. W piśmie z dnia 3 września 2025 r. Skarżąca wskazała, że jej pełnomocnik pobrał dokument z portalu w dniu 7 kwietnia 2025 r. Pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że nie otrzymał żadnego komunikatu mailowego na skrzynkę pocztową o umieszczeniu przesyłki w doręczeniu, awizowaniu jej lub uznaniu za doręczoną. Skarżąca podniosła, że na dacie odbioru wskazana jest data 2 kwietnia 2025 r., godz. 2:00, co w świetle zasad doświadczenia życiowego nie może stanowić godziny doręczenia, nawet przy uwzględnieniu tzw. fikcji doręczenia, w ocenie Skarżącej powinna to być godzina 23:59, co wskazuje na oczywisty błąd działania systemu. Pełnomocnik Skarżącej podkreślił, że odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 7 kwietnia 2025 r. W związku z powyższym pełnomocnik Skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego celem ustalenia wysyłki powiadomień mailowych o umieszczeniu przesyłki do doręczenia, doręczenia pełnomocnikowi na skrzynkę mailową ww. powiadomień i daty ustalenia faktycznego pierwsze pobrania decyzji DIAS. Do pisma pełnomocnik Skarżącej dołączył złożoną reklamację oraz zrzut ekranu z datą i godziną pierwszego pobrania decyzji. Pismem z dnia 19 listopada 2025 r. pełnomocnik Skarżącej wskazał, że organ odmówił podpisania oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do dochodzenia roszczeń na rzecz adresata zaskarżonej decyzji, w związku z czym pozbawił Stronę możliwości wykazania rzeczywistego przebiegu doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ nie został zachowany ustawowy termin do jej wniesienia. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: ppsa). Stosownie do art. 53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a ppsa. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W związku powyższym, przy badaniu terminowości wniesienia skargi, istotnego znaczenia nabiera kwestia doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia albo aktu, a co za tym idzie czy rozstrzygnięcie weszło do obrotu prawnego. Od stwierdzenia, czy doszło do doręczenia, zależy bowiem ocena skuteczności wniesienia skargi. Przywołany przepis art. 53 § 1 ppsa początek biegu terminu, a w konsekwencji prawo do wniesienia skargi, ściśle wiąże z faktem prawidłowego doręczenia skarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe potwierdza także treść art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej: "Op"), zgodnie z którym organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Należy wskazać, że decyzja wchodzi do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu w dacie jego skutecznego doręczenia w rozumieniu przepisów art. 144 - 154c Op. Zgodnie z art. 145 § 1 Op, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie (art. 145 § 2 Op). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że e-Doręczenia to usługa rejestrowanego doręczenia elektronicznego, która umożliwia wysyłanie i odbieranie korespondencji elektronicznie, ze skutkiem równoważnym z listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. Docelowo usługa e-Doręczenia zastąpi tradycyjną, papierową korespondencję urzędową, a także korespondencję przez e-PUAP. Zgodnie z art. 144a § 1 Op, w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, pisma doręcza się na: 1) adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych; 2) adres do doręczeń elektronicznych powiązany z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego, za pomocą której wniesiono podanie, jeżeli adres do doręczeń elektronicznych nie został wpisany do bazy adresów elektronicznych. Jednocześnie, w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych dzień doręczenia ustala się zgodnie z przepisami art. 42 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (art. 144a § 2 Op). Natomiast z dniem 5 października 2021 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2026 r. poz. 3, dalej: ude), która w art. 40 - 42 reguluje kwestie wystawiania dowodów wysłania i otrzymania przesyłki elektronicznej oraz chwili doręczenia korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego. Zgodnie z art. 40 ude, operator wyznaczony w ramach świadczenia publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego wystawia dowody wysłania i dowody otrzymania zgodnie ze standardem, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej. Jak stanowi art. 41 ust. 1 ude, dowód otrzymania jest wystawiany po: 1) odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego; 2) wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego; 3) upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu. Według art. 41 ust. 2 ude, przez odebranie dokumentu elektronicznego rozumie się każde działanie adresata posiadającego adres do doręczeń elektronicznych, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres, i może zapoznać się z treścią odebranego dokumentu. Jak natomiast stanowi art. 41 ust. 3 ude, przez wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych rozumie się zaistnienie warunków technicznych umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu. Jeżeli chodzi o chwilę doręczenia korespondencji elektronicznej, zgodnie z art. 42 ust. 1 ude w przypadku doręczania korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili: 1) odebrania korespondencji – w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1; 2) wpłynięcia korespondencji – w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2. Jak natomiast wynika z art. 42 ust. 2 ude, w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3, korespondencję uznaje się za doręczoną w dniu następującym po upływie 14 dni od wskazanego w dowodzie otrzymania dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego. Z informacji przekazywanych odnośnie systemu e-Doręczeń wynika, że adresat otrzymuje jedno e-awizo na prywatny e-mail (podany przy aktywacji skrzynki do e-Doręczeń) o nadejściu wiadomości do skrzynki. W skrzynce jest licznik dni pozostałych do upływu terminu. Po kliknięciu w konkretną wiadomość w e-Doręczeniach system zarejestruje ją jako doręczoną. Bez kliknięcia po upływie terminu system automatycznie zmieni status na doręczone. W sprawie decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2025 r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Skarżącej. Decyzja została wysłana pełnomocnikowi skarżącej za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres do e-doręczeń, w dniu 18 marca 2025 r. (co potwierdza zapis potwierdzenia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń: [...]). W Potwierdzeniu otrzymania wskazano, że decyzja została doręczona z dniem 2 kwietnia 2025 r., tj. w dniu następującym po upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji na adres do e-doręczeń. Sąd zgadza się ze Skarżącą, że koniec terminu powinien przypadać na dzień 2 kwietnia 2025 r. godz. 23:59, jednak wskazana w Potwierdzeniu otrzymania godzina, tj. 02:00:00+02:00 może być punktem granicznym dla operacji systemowych. Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu wskazana nieprawidłowość nie rzutuje na ocenę, jakoby system miał działać wadliwie. Z powołanego art. 42 ust. 2 ude wynika bowiem, że w przypadku nieodebrania przez adresata będącego podmiotem niepublicznym korespondencji w ciągu 14 dni od dnia jej przesłania przez podmiot publiczny na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, chwilą doręczenia korespondencji jest dzień następujący po upływie 14 dni od wskazanego w dowodzie otrzymania dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego (por. K. Czaplicki, K. Świtała [w:] Doręczenia elektroniczne. Komentarz, red. M. Wilbrandt-Gotowicz, LEX/el. 2021, art. 42). Powyższe potwierdza fakt, iż zatem od daty doręczenia, tj. od dnia 2 kwietnia 2025 r. należało liczyć bieg terminu do złożenia skargi. Zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął z dniem 2 maja 2025 r. Strona skarżąca ww. skargę nadała w urzędzie pocztowym w dniu 7 maja 2025 r. a wiec z uchybienie terminu. Zauważyć należy, że pełnomocnik Skarżącej na dowód przedstawił jedynie zrzut ekranu swojego laptopa, a konkretniej zawartości folderu "Pobrane rzeczy", tj. momentu kiedy pobrał decyzję, zaś o fakcie doręczenia nie świadczy moment jego pobrania tylko faktyczna data odbioru. Wskazać należy, że dokument urzędowy, jakim jest Potwierdzenie otrzymania, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Z całą pewnością obalenie domniemania doręczenia nie może nastąpić jedynie w oparciu o jednostronne oświadczenie strony (por. postanowienia NSA: z 5 lipca 2022 r., III OZ 85/22, z 22 lutego 2022 r., III OZ 81/22, z 12 stycznia 2022 r., I OZ 561/21). Elektroniczny dowód otrzymania (EPO) posiada taką samą moc prawną jak tradycyjne papierowe zwrotne potwierdzenie odbioru (list polecony za potwierdzeniem odbioru) i korzysta z domniemania prawdziwości. W ocenie Sądu pełnomocnik Skarżącej mógłby pokusić się obalić domniemanie doręczenia przedstawiając np. zrzut ekranu swojej skrzynki na platformie e-Doręczenia, czego nie zrobił. Zatem nic nie przemawia za tym, aby podważać kwestię prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi Skarżącej. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.