III SA/Wa 1341/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skarżąca M.M., skargą z 27 lutego 2017 r. zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej jako "DIS") z [...] stycznia 2017 r. przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2013 r. W skardze zwróciła się o "wstrzymanie wykonania decyzji do czasu wydania orzeczenia w sprawie". W uzasadnieniu powołała się na przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadami postępowania. Zarzuciła arbitralność podjętej przez organ oceny, jak też pominięcie faktu, ze "ciężar dowodu spoczywa na organie podatkowym". Zdaniem Skarżącej, decyzja została wydana w oparciu o domniemania i jednostronne ustalenia nie znajdujące pokrycia stanie faktycznym. Powołała się na naruszenie, m.in., art. 122, art. 180, art. 181, art. 193 O.p., art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz 718, ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania ww. aktów ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r., sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Sąd wskazuje, że Skarżąca, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania położyła szczególny nacisk na argumentację, z której można wnosić o wadliwości zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, oczekując pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia w sprawie o wstrzymanie wykonania Skarżąca powinna koncentrować się na przesłankach wskazanych przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. powinna uprawdopodobnić zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie wadliwości zaskarżonej decyzji może skutkować uwzględnieniem skargi, lecz nie – wniosku o wstrzymanie wykonania, który jest rozpoznawany w oddzielnym trybie. Dlatego, w braku wskazania przez Skarżącą okoliczności mogących stanowić uzasadnienie dla zastosowania instytucji wstrzymania wykonania i braku tych okoliczności w aktach administracyjnych i sądowych sprawy, Sąd zadecydował o odmowie wstrzymania wykonania. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.