III SA/Wa 1310/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Radosław Teresiak, po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K.R. na wynik kontroli podatkowej Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2020 r. postanawia odrzucić skargę

Skarżący – K.R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wynik kontroli podatkowej Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia [...] marca 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2020r. W odpowiedzi na skargę Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...). Przedmiotem skargi mogą być zatem akty lub czynności, które: nie są decyzjami lub postanowieniami wydanymi w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym; mają charakter publicznoprawny; są skierowane do indywidualnego podmiotu i dotyczą jego uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa, mają charakter władczy. Zagadnienie, czy wynik kontroli podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a. było już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w postanowieniach z dnia 6 września 2016 r., II FSK 1641/16, czy z dnia 16 kwietnia 2018 r., II FSK 876/18. Kwestią tą zajmował się też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2020 r. wydanym w sprawie I FSK 2189/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela argumentację zawartą we wskazanych orzeczeniach. Należy stwierdzić, że zaskarżony w sprawie wynik kontroli nie stanowił sam w sobie źródła obowiązku dla Skarżącego, tymczasem ta właśnie okoliczność jest dla rozstrzygnięcia przesądzająca. W orzecznictwie poświęconym problematyce kognicji sądu administracyjnego w odniesieniu do wyniku kontroli sądy, opierając się na stanowiskach wyrażonych w uchwałach NSA z dnia 7 grudnia 1998 r., FPS 18/98 i z dnia 4 grudnia 2000 r., FPS 13/00, konsekwentnie prezentują pogląd, zgodnie z którym zaskarżanie wyniku kontroli jest możliwe wyjątkowo, wyłącznie wówczas, gdy akt ten nakłada na kontrolowanego określone obowiązki. Jeżeli zatem wynik kontroli wskazuje jedynie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikającego z przepisu prawa, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2005 r., FSK 1714/04; postanowienie NSA dnia z 23 września 2010 r., II FSK 1482/10; wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., II GSK 202/05; postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2011 r., II FSK 368/11; postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., II GSK 265/07; postanowienie NSA z dnia 16 września 2009 r., II GSK 1064/08; postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., II FSK 139/13). W konsekwencji decydujące dla możliwości poddania wyniku kontroli kognicji sądu administracyjnego jest ustalenie, czy stanowi on dla kontrolowanego źródło obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że sporny wynik kontroli kształtuje sytuację prawną kontrolowanego. Wynik kontroli wydany w sprawie Skarżącego nie wywołuje konkretnych i wynikających bezpośrednio z jego treści skutków w obrębie praw i obowiązków strony. Zaskarżony wynik kontroli nie stanowi dla kontrolowanego źródła obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Stwierdza jedynie, że faktury wystawione przez podmioty wymienione w wyniku kontroli dotyczące nabycia usług przez Skarżącego są nierzetelne i nie dają podstaw do odliczenia kwot wykazanego w nich podatku. W świetle powyższego przyjąć należało, że przedmiotowy wynik kontroli nie spełnia ustanowionego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kryterium aktu lub czynności dotyczących uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a tym nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., skargę odrzucił.