III SA/Wa 1290/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Z. B. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 13 lutego 2017 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. III SA/WA 1290/16, w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy

Skarżący – Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z brzmieniem art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Mając na uwadze fakt, że Skarżący nie uczynił zadość powyższemu – starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przesłał Skarżącemu właściwy formularz w celu jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru pismo wraz z formularzem zostało doręczone Skarżącemu 25 stycznia 2017 r. (k. 51 akt sądowych). Skarżący jednak nie złożył wymaganego formularza wniosku (PPF). Przesłał jedynie pismo z 31 stycznia 2017 r. (data nadanie w urzędzie pocztowym), w którym oświadczył, że podtrzymuje wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na powyższe referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 13 lutego 2017r., pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 13 marca 2017 r. Skarżący wniósł sprzeciw na powyższe zarządzenie referendarza sądowego, podtrzymując wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 P.p.s.a., od zarządzeń dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie na posiedzeniu niejawnym, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, zgodnie z art. 260 § 1 oraz § 3 P.p.s.a. W świetle art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zdaniem Sądu, zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu, gdyż Skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone Skarżącemu 25 stycznia 2017 r. Tym samym, w ocenie Sądu, sprzeciw Skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw, zaś zawarta w nim argumentacja nie może stanowić podstawy do uchylenia zarządzenia referendarza sądowego. Mając na uwadze powyższe, skoro referendarz prawidłowo pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, to działając na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w związku z art. 257 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.