III SA/Wa 1208/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 marca 2021 r. znak 0112-KDIL2-1.4011.1210.2021.2.TR w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.

Skarżący P.L. wniósł skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako dyrektor) z 28 marca 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych i zwrócił się o zasądzenie kosztów postępowania. Dyrektor, interpretacją z 23 maja 2022 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.1210.2021.3.TR, wydaną w następstwie skargi, uwzględnił ww. skargę w całości i zmienił z urzędu zaskarżoną interpretację w ten sposób, że uznał, że stanowisko skarżącego zawarte we wniosku z 30 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji jest prawidłowe. Interpretacja z 23 maja 2022 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.1210.2021.3.TR, została doręczona 25 maja 2022 r. (k. 45 akt sądowych), zaś skarżący nie złożył środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 (zd. pierwsze) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania, co też dyrektor uczynił wydając 23 maja 2022 r. interpretację, mocą której uwzględnił skargę w całości i stwierdził, że stanowisko skarżącego z wniosku z 30 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji jest prawidłowe. Z chwilą doręczenia interpretacji z 23 maja 2022 r. skarżącemu przestał więc istnieć przedmiot skargi, czyli interpretacja z 28 marca 2022 r., z którą skarżący nie zgadza się. Nadto, z dokumentacji księgowej opłat sądowych stwierdzono w dniu 20 czerwca. 2022 r., że skarżący nie uiścił opłat, które sąd mógłby skarżącemu zwrócić. Sąd w tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, § 2 postanowił orzec, jak w sentencji.