III SA/Wa 1182/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. G. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę.

Decyzją z [...] listopada 2016 r. Prezydent W. ustalił wobec A. G. S. i J. S. C. wysokość podatku od nieruchomości za rok 2015 za nieruchomość położoną w W. przy ul. O. i dwóch miejsc postojowych w kwocie 608 zł. Od powyższej decyzji w dniu [...] stycznia 2017 r. podatnicy wnieśli odwołanie, zarzucając organowi błędne ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z [...] marca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej Op), utrzymało w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że właścicielami nieruchomości położonej w W. przy ul. O. wraz z pomieszczeniem przynależnym oraz dwóch miejsc postojowych w garażu (odrębnej nieruchomości lokalowej) są A. G. S. i J. S. C. Wspomniane nieruchomości stanowią: lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 91,02 m2 wraz z pomieszczeniem przynależnym do tego lokalu o powierzchni 3,14 m2, udział w lokalu niemieszkalnym - garażu (2 miejsca postojowe) o powierzchni 2.899,71 m2 w udziale łącznym [...], czyli 62,76 m2, grunty - powierzchnia powiązana z ww. nieruchomościami, działki ewidencyjne położone w obrębie [...]: nr [...] - pow. 7.381 m2 x udział [...] = 5,30 m2, nr [...] - pow. 1.561 m2 x udział [...] = 1,10 m2, nr [...], [...], [...] - pow. 28.794 m2 x udział [...] = 25,90 m2, nr [...] - pow. 978 m2 x udział [...] = 3,90 m2, nr [...] - pow. 7.928 m2 x udział [...] = 44,40 m2, nr [...] - pow. 7.928 m2 x udział [...] x 9416/1681198 = 29,60 m2, nr [...] - pow. 3.660 m2 x udział [...] = 41 m2. Przedmiot opodatkowania stanowiły zatem: budynki mieszkalne - lokal mieszkalny wraz z pomieszczeniem przynależnym - o powierzchni użytkowej 94,16 m2; budynki pozostałe - lokal niemieszkalny - 2 miejsca postojowe - o powierzchni 62,76 m2, grunty pozostałe związane z lokalem mieszkalnym i niemieszkalnym o powierzchni 151,20 m2. SKO wskazało, że dokonało powyższych ustaleń na podstawie dowodów z dokumentów w postaci: wypisów z rejestru gruntów, wypisu z rejestru budynków, wypisów z rejestru lokali, informacji z ksiąg wieczystych, aktu notarialnego. Dokumenty te SKO uznało za wiarygodne. SKO podkreśliło, że organ pierwszej instancji ustalając stan faktyczny w przypadku ostatniej działki przyjął powierzchnię 366 m2, zamiast 3.660 m2, co doprowadziło do nieprawidłowego wyliczenia wysokości podatku. Niemniej jednak zgodnie z przepisem art. 234 Op, SKO nie może w postępowaniu odwoławczym orzec na niekorzyść odwołującego, wobec tego ustaliło wysokość podatku w tej samej wysokości utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. SKO stwierdziło, że w uchwale z 27 lutego 2012 r., II FPS 4/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., dalej Upol), garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy. W art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e Upol mowa jest o budynkach lub ich częściach pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, dla których stawka opodatkowania jest wyższa niż dla budynków mieszkalnych. Zdaniem SKO, przedmiotowa uchwała rozstrzyga zatem wątpliwości w zakresie opodatkowania garaży wskazując, że w przypadku wyodrębnienia lokalu niemieszkalnego - garażowego w budynku mieszkalnym, do opodatkowania takiego garażu zastosowanie znajduje stawka podatku od budynków pozostałych, a nie stawka od budynków mieszkalnych. SKO wskazało następnie, że podstawą wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm., dalej Pgk), są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Op, a więc zgodnie z tym przepisem stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. SKO dodało, że stawki podatku, zostały ustalone zgodnie z prawem miejscowym, tj. zgodnie z uchwałą nr LXX/1830/2013 Rady W. z 7 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2014 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2014 r., poz. 849). Mając powyższe na uwadze SKO uznało, że zarzuty odwołania okazały się nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podatnicy wskazali, że wysokość podatku od nieruchomości została ustalona niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. Zdaniem podatników w sprawie nie rozpoznano wszystkich środków dowodowych zmierzających do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego co mogło mieć wpływ na wynik postępowania administracyjno-podatkowego. Skarżący wnieśli o przeprowadzenie rozprawy i przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego a także wnieśli o zasądzenie od organu wszelkich kosztów postępowania przed sądami administracyjnymi obu instancji. Skarżący podkreślili, że w aktach niniejszej sprawy brak dokumentów, zarówno pochodzących od strony jak i od organu, dotyczących postępowań w podatku od przedmiotowej nieruchomości za lata poprzednie tj. 2009-2014, które znajdują się w posiadaniu Urzędu Dzielnicy W. i o przekazanie których do niniejszej sprawy skarżący wnioskowali i do organu i obecnie wnioskują do sądu administracyjnego poprzez zawezwanie organu do złożenia tychże dokumentów (postępowania dot. podatku od przedmiotowej nieruchomości za lata 2009-2014) celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego co do danych dotyczących powierzchni użytkowej garażu oraz lokalu mieszkalnego. Skarżący podkreślili, że zasady ekonomiki postępowania podatkowego wskazują, iż dokumenty złożone przez podatników celem ustalenia powierzchni użytkowej nie powinny być rokrocznie powielane, a oględziny corocznie dokonywane, tymczasem z ustaleń dokonanych przez skarżącego w siedzibie Urzędu Dzielnicy wynika, że organ przetrzymuje tam większość akt w tym istotnych dla wyniku sprawy pism skarżących złożonych organowi w latach 2009-2019. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 20 lipca 2020 r. Skarżący wnieśli o zażądanie przez Sąd od organu wszelkiej, pełnej, ciągłej dokumentacji zgromadzonej przez organ w sprawie podatku od nieruchomości od 2009 r., tj. następnym po roku kalendarzowym nabycia nieruchomości, co miało miejsce w październiku 2008 r., które to dokumenty istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy organ podatkowy ukrywa przed sądem administracyjnym, a w postępowaniu przed organem odwoławczym traktuje jako nieistniejące. Skarżący wnieśli również o zażądanie od Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Cywilny odpisu sporządzonej na żądanie tego sądu opinii biegłego w sprawie [...] w przedmiocie powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku [...], odmiennej od przyjętej przez organ podatkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Przystępując do oceny wniesionego środka prawnego Sąd stwierdza, że wbrew temu co twierdzą podatnicy, organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, opartych na wiarygodnych dowodach w postaci wypisów z rejestru gruntów, wypisów z rejestru lokali oraz aktu notarialnego. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru lokali dla lok. [...] przy ul. O. w W. wynika, że skarżący są współwłaścicielami lokalu mieszkalnego o pow. 91,02 m2 oraz pomieszczenia przynależnego o pow. 3,14 m2. Organy słusznie przyjęły zatem w podstawie opodatkowania łączną powierzchnię użytkową budynków mieszkalnych 94,16 m2. Obliczając łączną powierzchnię gruntów organy uwzględniły, że z własnością wspomnianego lokalu mieszkalnego łączy się użytkowanie wieczyste działki nr [...] o pow. 7.928 m2 w udziale [...]. Organy oparły się w tym zakresie na znajdującym się w aktach sprawy wypisie z rejestru gruntów dla wspomnianej działki. Sąd stwierdza, że podstawa opodatkowania dla powyższych nieruchomości została zatem wyliczona prawidłowo w oparciu o dokumenty, które wiążą organ podatkowy, stosownie do treści art. 21 ust. 1 Pgk. Zgodnie bowiem z tym przepisem, podstawę m. in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Tak zatem długo, jak długo zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innego obszaru i granic nieruchomości (por. wyrok NSA z 4 lutego 2020 r., II FSK1734/19). W kwestii zaś ustalenia podstawy opodatkowania dla dwóch miejsc postojowych oraz komórki lokatorskiej w budynku mieszczącym się w W. przy ul O. organy odwołały się do zawartej przez skarżących w formie aktu notarialnego z [...] kwietnia 2009 r., nr [...] umowy nabycia udziałów w lokalach garażowych oraz udziałów w prawach użytkowania wieczystego działek gruntu. Z treści tej umowy wynika, że lokal niemieszkalny, tj. garaż położony na pierwszej kondygnacji budynku przy ul. O. zawiera 97 stanowisk postojowych oraz 37 komórek lokatorskich. Powierzchnia tego lokalu wynosi 2.899,71 m2, przy czym skarżący nabyli udział w tej powierzchni wynoszący [...] (odpowiednio po [...] dla każdego z dwóch miejsc postojowych oraz [...] dla komórki lokatorskiej. W oparciu o powyższy udział organy wyliczyły przypadającą na skarżących powierzchnię lokalu niemieszkalnego (lokalu, w którym znajdują się miejsca postojowe i komórki lokatorskie). Prawidłowe były również wyliczenia organów w zakresie nabytych udziałów w prawach użytkowania wieczystego działek, na których znajduje się budynek oraz działek wewnątrzosiedlowych, pozostających do dyspozycji użytkowników lokali mieszkalnych w budynku przy ul. O. oraz użytkowników lokalu niemieszkalnego przy ul. O. Z treści aktu notarialnego wynika, że z własnością lokalu niemieszkalnego (całej hali garażowej, w której znajdują się także komórki lokatorskie) związany jest wynoszący [...] udział w prawie użytkowania wieczystego działki [...]. Organy słusznie przyjęły, że wartość tego udziału w przypadku skarżących winna być proporcjonalna do ich udziału we wspomnianym lokalu niemieszkalnym. W decyzji SKO przedstawiło sposób wyliczenia powierzchni gruntu przypadającej na skarżących, który uwzględnia wymienioną proporcję, a więc, zdaniem Sądu, jest prawidłowy. Z treści aktu notarialnego wynika ponadto, że skarżący wraz z udziałem w nieruchomości niemieszkalnej nabyli także stosowne udziały w prawie użytkowania wieczystego działek gruntu nr [...], [...] i [...]. Powierzchnie działek przypadające skarżącym stosownie do posiadanych udziałów zostały również uwzględnione w podstawie opodatkowania. SKO słusznie zwróciło uwagę na fakt zaniżenia przez organ pierwszej instancji powierzchni jednej z wymienionych działek (366 m2 zamiast 3.660 m2). Nie mogąc jednak orzekać na niekorzyść odwołujących się podatników organ drugiej instancji prawidłowo nie zmienił decyzji Prezydenta W. w tym zakresie. Zdaniem Sądu, dowody uwzględnione przez organy w ramach ustalania podstawy opodatkowania nie mogą budzić zastrzeżeń. Organy oparły się bowiem na treści właściwych ewidencji oraz na zawartej przez podatników umowy w formie aktu notarialnego. Skarżący nie kwestionowali tych danych. Odnotować należy, że także w skardze nie są kwestionowane konkretne udziały w poszczególnych nieruchomościach oraz przypadająca tym udziałom powierzchnia. Jeśli chodzi o argumenty skargi, odnoszące się do błędnych, zdaniem skarżących, ustaleń organów oraz konieczności uzupełnienia materiału dowodowego, Sąd zauważa, że wnioski dowodowe winny dotyczyć konkretnych dokumentów oraz okoliczności, które wynikają z ich treści, bowiem taki jest zakres postępowania dowodowego w ramach sądowej kontroli administracji publicznej. Sąd nie przeprowadza natomiast dowodu z opinii biegłego. Jeśli chodzi o wskazany w skardze "brak dokumentów za lata 2009-2014" Sąd stwierdza, że nie wiadomo jakich dowodów skarżącym w tym zakresie brakowało i czy mogły one być przeprowadzone na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Przepis ten dozwala na przeprowadzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyłącznie dowodów uzupełniających, których nie ma w aktach administracyjnych, które są niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Nie mogą one służyć ustaleniu stanu faktycznego, a jedynie weryfikacji zasadności skargi. Zdaniem Sądu, decyzje organów obu instancji takich wątpliwości nie dostarczają. Zostały bowiem oparte na prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym, tj. dokumentach, z których treści organy mogły wywieść podstawę opodatkowania spornych nieruchomości. W kwestii stawek podatkowych Sąd zauważa, że organy prawidłowo zastosowały art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 Upol prawidłowo kwalifikując udziały w lokalu niemieszkalnym do kategorii budynków pozostałych, wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e Upol. Potwierdzić należy, że kwestia stawki podatkowej dla opodatkowania wielostanowiskowych lokali garażowych była przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądowym. Z powodu tych rozbieżności Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o sygn. II FPS 4/11. NSA uznał, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e Upol, a zatem jak dla budynków pozostałych, a nie mieszkalnych. Sąd Wojewódzki podziela stanowisko zaprezentowane w tej uchwale, pomijając fakt, że dla Sądu było ono wiążące. Jeśli chodzi natomiast o zastrzeżenia podatników w kwestii wydania jednej decyzji to podstawę do takiego działania stanowił art. 3 ust. 4 Upol, zgodnie z którym, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. Z tych to powodów, dla stanowiącego współwłasność skarżących lokalu mieszkalnego, udziału w lokalu niemieszkalnym oraz udziałach w prawie użytkowania wieczystego działek wydano jedną decyzję wobec obojga skarżących. Powyższy przepis dotyczy zresztą wszystkich współwłaścicieli, bez względu na to czy pozostają w stosunku małżeńskim i czy pozostają we wspólnocie majątkowej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Ppsa, Sąd oddalił skargę.