III SA/Wa 1169/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi L.R. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych oddala skargę

Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: Szef KAS, Organ) dokonał w dniu [...] marca 2020 r. blokady dwóch rachunków bankowych należących do L.R."T." (dalej: Skarżący, Strona,) na okres 72 godzin. W wyniku analizy ryzyka, przeprowadzonej przez Szefa KAS, ustalono, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 dalej: O.p.). W dniu [...] marca 2020 r. Szef KAS dokonał blokady ww. rachunków bankowych Skarżącego. Następnie, postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. Szef KAS przedłużył termin blokady ww. rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia do dnia 12 czerwca 2020 r., do kwoty 1 137 490 zł, z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano ww. postanowienie. W dniu 27 marca 2020 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. Szef KAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2020 r. Zdaniem Szefa KAS, zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez Skarżącego przestępstw polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7, posługując się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny przez: A.Sp. z o.o., T.Sp. z o.o., W. Sp. z o.o., K. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., F. Sp. z o.o., W.Sp. z o.o. (art. 56 § 1 i art. 62 § 2 Kodeksu karnego skarbowego), a także polegających na używaniu faktur VAT, poświadczając nieprawdę co do okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym (art. 27la § 1 w zw. z art. 277a § 1 Kodeksu karnego). Szef KAS wskazał na uzasadnione ryzyko, że Skarżący mógł być uczestnikiem procederu polegającego na obniżaniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, zgodnie z art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 z późn. zm., dalej: "Ustawa o VAT"). Zdaniem Szefa KAS wynika to z faktu, że Skarżący w plikach JPK_VAT za okres od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. wykazał nabycie towarów i usług od podmiotów: A.Sp. z o.o. (NIP [...] ), T.Sp. z o.o. (NIP [...]), W. Sp. z o.o. (NIP [...] ), K. Sp. z o.o. (NIP [...] ), G. Sp. z o.o. (NIP [...] ), B. Sp. z o.o. (NIP [...] ), F. Sp. z o.o. (NIP [...] ) oraz W.Sp. z o.o. (NIP [...] ) na łączną kwotę netto 4 945 609,83 zł, VAT 1 137 490 zł, co w świetle przywołanych w uzasadnieniu okoliczności może mieć wpływ na prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) Ustawy o VAT. Według przyjętych szacunków, łączna wartość uszczuplenia w podatku od towarów i usług z tego tytułu wynosi 1 137 490 zł. Z kolei zasadniczym powodem do przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest istnienie uzasadnionej obawy, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro. Posiadane przez Szefa KAS informacje wskazują zatem, że istnieje uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług, o którym mowa powyżej. Za powyższym przemawiają następujące okoliczności: - w okresie od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. w złożonych deklaracjach VAT-7 dla podatku od towarów i usług podmiot wykazał nabycie środków trwałych o wartości początkowej w łącznej wysokości netto 13 428,00 zł, VAT 3 088,00 zł (podmiot kwalifikowany wykazywał nabycie środków trwałych w deklaracji VAT-7 złożonej za styczeń 2019 r.), - analiza złożonych przez podmiot kwalifikowany deklaracji PIT-36 za lata 2015 - 2018 wskazuje, iż roczne koszty uzyskania przychodu są zbliżone do osiąganego rocznie przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, - w złożonych deklaracjach PIT-36 za lata 2015 - 2018 wynika nadpłata w łącznej kwocie 5 369,00 zł, - podmiot kwalifikowany nie figuruje w ewidencjach ksiąg wieczystych, co przemawia za faktem, iż nie jest właścicielem nieruchomości, - zgodnie z danymi z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców podmiot kwalifikowany nie posiada pojazdów, - dynamika i szybkość transakcji na rachunkach bankowych podmiotu kwalifikowanego, powodują, iż pomimo wysokich kwot uznań, na rachunkach bankowych Skarżącego występują przeważnie salda o wartości znacznie niższej niż przewidywane uszczuplenie w podatku od towarów i usług (1 137 490 zł), co wskazuje, że Strona nie posiada środków finansowych mogących je pokryć. - z informacji przekazanych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. wynika, iż w toku czynności przeprowadzonych w dniu [...] .03.2020 r. ustalono, że: pod adresem siedziby Skarżącego w P. przy ul. [...] stwierdzono budynek mieszkalny, w którym zamieszkują rodzice L.R.. Ojciec R. zeznał, że jego syn L.R. około 7-8 lat temu zarejestrował pod adresem P., ul. [...] swoją działalność gospodarczą pod nazwą T. L.R. i wyprowadził się z tego adresu ok. 7 lat temu. Od tamtego czasu nic w ramach tej działalności pod tym adresem się nie dzieje, a Skarżący jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wskazał adres w N. przy ul. [...] . Pod tym adresem znajduje się centrum logistyczne, z dwoma wjazdami ze szlabanami i punktami kontrolnymi. Z dokonanych ustaleń, wynika, że na terenie obiektu znajduje się centrum logistyczne "Z." oraz kilka innych firm. Natomiast brak jest oznak aby działalność gospodarczą prowadziła w tym miejscu Skarżący. Osoby tam przebywające nie znają firmy "T.", ani L.R.. Natomiast Skarżący podczas wszczęcia kontroli celno-skarbowej stwierdził, że w magazynie w N. nie ma jego pracowników i nie potrafił wskazać miejsca wykonywania przez nich pracy, - Skarżący w złożonych deklaracjach VAT-7 za okres od 01/2018 do 12/2019 wykazał obrót w wysokości netto 6 376 716,00 zł (YAT 1 285 927,00 zł), deklarując podatek do wpłaty łącznie w wysokości tylko 35 026,00 zł, - podmiot kwalifikowany w analizowanym okresie od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. wykazał kwoty podatku VAT do wpłaty, oscylujące w przedziale od 396,00 zł do 5 805,00 zł, - z rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego dokonywano przelewów na rachunek osoby fizycznej o nr [...] , należący do Skarżącego w łącznej kwocie 3 197 801,00 zł, co stanowi 45% obciążeń z rachunku bankowego podmiotu, - analiza operacji na rachunkach bankowych podmiotu kwalifikowanego wskazała, że podmiot kwalifikowany w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2019 r. nie dokonał płatności z rachunków bankowych na rzecz A.Sp. z o.o. oraz T.Sp. z o.o., - rentowność operacyjna podmiotu kwalifikowanego w okresie od stycznia 2018 r. do grudnia 2019 r. liczona jako stosunek marży operacyjnej do obrotu wyniosła 0,15 %, co pozwala sądzić, iż prowadzona działalność nie przynosi znacznego zysku. W ocenie Szefa KAS, przedstawione wyżej okoliczności, a w szczególności brak oznak funkcjonowania pod adresami wskazanymi jako miejsca siedziby i prowadzenia działalności, a także brak oznak wskazujących na faktycznie prowadzoną działalność gospodarczą przez Skarżącego oraz przez podmioty, które według złożonych przez Skarżącego plików JPK_VAT, wystawiały na rzecz Spółki faktury VAT tj. A.Sp. z o.o., T.Sp. z o.o., W. Sp. z o.o., K. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., F. Sp. z o.o. oraz W.Sp. z o.o., wyraźnie wskazują na uzasadnioną obawę niewykonania istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług, Szef KAS wskazał ponadto, że Skarżący nie posiada majątku wystarczającego na pokrycie zobowiązań podatkowych. Podmiot nie jest właścicielem żadnych nieruchomości ani pojazdów, a wykazane w deklaracji VAT-7 za styczeń 2019 r. środki trwałe w łącznej wysokości netto 13 428,00 zł, VAT 3 088,00 zł mają wartość znacznie niższą niż przewidywane uszczuplenie w podatku od towarów i usług (1 137 490 zł). Skarżący posługuje się dowodami mającymi dokumentować fikcyjne dostawy, w nieprzejrzysty sposób finansuje swoją działalność, a także wskazuje organom fikcyjne adresy prowadzenia działalności gospodarczej oraz miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej. W związku z tym, należy przypuszczać, iż składane przez podmiot kwalifikowany deklaracje podatkowe nie są zgodne ze stanem faktycznym. Łączna analiza wyżej wymienionych okoliczności daje podstawę do stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki do przedłużenia terminu zastosowanej blokady rachunków bankowych Skarżącego na czas oznaczony, tj. do dnia 12 czerwca 2020 r., gdyż zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług, którego szacowana kwota, tj. 1 137 490 zł przekracza równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano niniejsze postanowienie. Nie zmienia tej oceny twierdzenie Skarżącego, że nie zgadza się z ustaleniem, że jego działalność nie przynosi znacznego zysku, gdyż przeczą temu roczne dochody, które kształtowały się w wysokości 111.103,27 zł w 2018 r. oraz 270.987,65 zł w 2019 r. Dochody na tym poziomie nie gwarantują bowiem możliwości wywiązania się przewidywanego zobowiązania podatkowego oszacowanego w zaskarżonym postanowieniu. Tym samym, w ocenie Szefa KAS z niezasadny jest zarzut Strony naruszenia art. 119zw § 1 O.p. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z [...] marca 2020 r. oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 119zw § 1, art. 119zv § 1 O.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w odniesieniu do Skarżącego zachodzi obawa, że podmiot kwalifikowany wykorzystuje działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi oraz, że nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie, podczas gdy Skarżący nie wykorzystuje działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, jest podmiotem rzeczywiście działającym, prowadzącym rzeczywistą działalność gospodarczą od 2011 r., wywiązuje się z wszelkich zobowiązań skarbowych i podatkowych i nigdy nie był uczestnikiem procederu polegającego na obniżaniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych na jego rzecz; 2. art. 121 O.p., zgodnie z którym postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy zaskarżone postanowienie zostało wydane na postawie niepełnego materiału dowodowego i wybiórczej analizy dotychczas skompletowanych dowodów, a co za tym idzie z wykluczeniem okoliczności korzystnych dla skarżącego, co doprowadziło do błędnych ustaleń dotyczących Skarżącego, a tym samym podważyło zasadę wskazaną we wskazanym artykule Ordynacji Podatkowej; 3. art. 122 w zw. z art. 119zzb § 4 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez niezebranie kompletnego materiału dowodowego, niedokonanie wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie jego dowolnej, a nie swobodnej oceny, bez uwzględnienia okoliczności świadczących na korzyść skarżącego, co doprowadziło do bezzasadnego uznania, że skarżący może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi oraz że m.in. posiada bezpośrednich kontrahentów wykreślonych z rejestru jako podatnicy VAT, posługuje się dowodami mającymi dokumentować fikcyjne dostawy oraz przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, podczas gdy rzetelne i szczegółowe zebranie materiału dowodowego i dokonanie jego prawidłowej oceny, z uwzględnieniem okoliczności korzystnych dla skarżącego, wykazałoby, że sytuacja finansowa Skarżącego jest dobra i stabilna, że nie posiadała ona nigdy zaległości finansowych i podatkowych oraz, że nie zachodzi żadne ryzyko nielegalnego działania podmiotu kwalifikowanego, a ustalenia Organu odnoszą się w dużej mierze do nieprawidłowości leżących po stronie innych podmiotów. W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącym a organem jest ustalenie zawarte w skarżonym postanowieniu o zaistnieniu przesłanki uzasadniającej zastosowanie instytucji prawnej tzw. przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego - art. 119zw § 1 O.p. tj., przesłanki uzasadnionej obawy, że Skarżący nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego. Należy jednak zauważyć, że art. 119zw § 1. O.p. tworzy jedną normę prawną z art. 119zv § 1 O.p. Blokada rachunku bankowego jest bowiem ciągiem czynności prawnych podejmowanych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej po wystąpieniu określonych w ustawie O.p. przesłanek w ściśle zakreślonym przedziale czasu (szerzej patrz: Uzasadnienie rządowego projektu ustawy o zmianie ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, Sejm VIII kadencji, druk sejmowy nr 1880, oraz odpowiedzi Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów (...) z dnia 29 stycznia 2019 r. na interpelację poselską z dnia 3 stycznia 2019 r.). Zastosowanie art. 119zv O.p. warunkowanie jest ziszczeniem się dwóch przesłanek: i) posiadaniem przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej informacji, w szczególności wynikających z analizy ryzyka (119zn § 1 O.p.), wskazujących, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność m.in. banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego i ii) blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Celem instytucji prawnej żądania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest przede wszystkie uniemożliwienie szybkiego transferu środków finansowych. Szybkość zabezpieczenia ma zasadnicze znaczenie przede wszystkim właśnie w odniesieniu do najbardziej płynnego aktywa przedsiębiorstwa, jakim są środki zgromadzona na rachunku. Instytucja prawna przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (art. 119zw O.p) realizuje natomiast podobne cele ustawodawcy jak instytucja zabezpieczenia zobowiązań podatkowych (art. 33 O.p.). Celem ustawodawcy w obu przypadkach było efektywne zabezpieczanie realizacji obowiązków podatkowych w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań podatkowych przez podmiot do tego zobowiązany. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego i w konsekwencji przedłużenia ww. blokady pozwala bowiem na realizację powyższego celu ustawodawcy w krótszym okresie czasu, gdyż nie następuje m.in. proces wydawania decyzji. Na powyższe zwraca uwagę także ustawodawca w uzasadnieniu ustawy wprowadzającej ww. instytucję prawną stwierdzając, że przyczyną wprowadzenia do polskiego porządku prawnego blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego była konieczność "podjęcia niezwłocznych działań w celu zabezpieczenia środków, które powinny zostać przeznaczone na zapłatę należnego podatku, zanim zostaną wytransferowane poza polski system bankowy". Rekonstruując zatem normę prawną wynikająca z art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p. należy stwierdzić, że żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej następuje po zaistnieniu dwóch przesłanek wskazanych w art. 119zv O.p. na okres nie dłuższy niż 72 godziny, a następnie może zostać przedłużona na okres nie dłuższy niż 3 miesiące po wykazaniu przez organ zaistnienia dodatkowej przesłanki wskazanej w art. 119zw § 1 O.p. Oczywiście znaczenie prawne ma również wartość mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Mając powyższe na uwadze Sąd rozpatrując niniejszą sprawę musi więc ocenić czy organ w prawidłowy sposób wykazał zaistnienie zarówno przesłanek określonych w art. 119zv § 1, jak i art. 119zw § 1 O.p. Powyższe ma zasadnicze znaczenie dla ochrony praw podmiotu kwalifikowanego, gdyż w świetle art. 119zzb O.p. zażalenie, a więc związana z tym kontrola wewnątrzadministracyjna, jak i kontrola sądowoadministracyjna prawidłowości żądania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, nie przysługuje na samo żądanie sformułowane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 119zv O.p. Przechodząc do rozstrzyganej sprawy należy zauważyć, że dokonując oceny wystąpienia pierwszej przesłanki warunkującej żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego tj. możliwości wykorzystywania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, należy uwzględnić przede wszystkim przepływy finansowe pomiędzy Skarżącym, a jego kontrahentami. Sąd podziela zatem pogląd organu, że okolicznościami wskazującymi na możliwość wykorzystywania przez Skarżącego sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych są w szczególności: i) brak dokonywania płatności z rachunków bakowych Skarżącego na rzecz głównych kontrahentów, ii) transfer znacznych środków finansowych z rachunku Skarżącego związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą na rachunek osobisty bez wyraźnej przyczyny ekonomicznej, iii) brak obciążeń z rachunków bankowych z tytułu wynagrodzeń dla pracowników. Ponadto należy pokreślić również inne okoliczności sprawy także wskazujące na możliwość wykorzystywania przez Skarżącego sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, jak: i) kontrahenci Skarżącego dokonujący dostawy towarów to podmioty nierzetelne (niewywiązujące się z obowiązków podatkowych), ii) pomimo wysokich obrotów Skarżący wykazywał niskie kwoty podatku VAT podlegające wpłacie, iii) niska rentowność operacyjna prowadzonej działalności gospodarczej, iv) podatek naliczony wynika przede wszystkim z faktur wystawionych przez podmioty, które nie wywiązywały się z obowiązków podatkowych, co z kolei może wywoływać wątpliwości w zakresie rzetelności wystawionych faktur – czy wystawcy faktur dokonali rzeczywistej dostawy na rzecz Skarżącego. Skarżący nie zgadzając się z organem powinien zatem wykazać, że ww. informacje są nieprawdziwe i poprzeć owo twierdzenie odpowiednimi dowodami. Ewentualnie Skarżący mógłby podważać przydatność informacji dla wykazania powyższych okoliczności. Tymczasem Skarżący generalnie zarzuca organowi niedostateczne wyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego. Słusznie zatem organ wskazuje, że postępowanie dowodowe prowadzone w zakresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego ma co do zasady ograniczony charakter. Odnosząc się więc do zarzutów podniesionych w skardze należy w pierwszej kolejności podkreślić, że w ramach postępowania w zakresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego organ nie może badać świadomości Skarżącego co do uczestnictwa w oszustwie podatkowym. Taki wymóg nie wynika z art. 119zv § 1 O.p. Organ musi wykazać, że posiadane informacje wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność m.in. banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Organ zatem nie bada przebiegów psychicznych Skarżącego (świadomości), ale ma obowiązek jedynie podania określonych informacji wskazujących na możliwość wykorzystania działalności banków do celów związanych z wyłudzeniami skarbowymi. Organ w ocenie Sądu wskazał takie informacje (wymienione powyżej), natomiast nie musiał oceniać świadomości Skarżącego w tym postępowaniu. Podobnie nie znajduje uzasadnienia żądnie, aby organ dokonywał pogłębionej oceny sytuacji finansowej Skarżącego. Organ wskazał, jakie informacje (kwoty wpłaconego podatku VAT, rentowność operacyjna, analiza deklaracji PIT-36) w powiązaniu z kwotami wykazanego obrotu doprowadziły do konstatacji o niewielkiej zyskowności działalności Skarżącego. Powyższe informacje mają charakter obiektywny, w szczególności dane odnoszące się do oceny rentowności operacyjnej. Niska rentowność prowadzonej działalności gospodarczej może oczywiście świadczyć, że istnieją nieekonomiczne powody jej kontynuacji, w szczególności uczestniczenie w popełnianiu oszustw podatkowych. Racjonalność ekonomiczna wskazuje bowiem, że jeżeli dane przedsięwzięcie gospodarcze jest chybione (nie osiąga określonej rentowności), to powinno być zaniechane. Odrębną natomiast kwestią jest, czy wypracowany dochód w ujęciu kwotowym satysfakcjonował Skarżącego. Powyższe ma charakter oceny subiektywnej. Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia jest ocena rzetelności kontrahentów Skarżącego. Ustalenia organu w tym zakresie mają znaczenie ze względu na wystawione przez nich faktury, z których wynikała kwota podatku naliczonego, o którą następnie Skarżący pomniejszył podatek należny. Jeżeli zatem główni dostawcy Skarżącego okazali się nierzetelni w rozliczeniach podatkowych, a jednocześnie Skarżący nie dokonał płatności na ich rzecz za dostarczony towar, to organ zasadnie wskazuje powyższą okoliczność jako informację wskazującą na możliwość wykorzystywania przez Skarżącego sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych. Podkreślić należy, że udział Skarżącego w oszustwie podatkowym nie jest przesądzany w postępowaniu w zakresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego. Słusznie organ zauważa także, że okoliczności związane z miejscem prowadzenia działalności przez Skarżącego nie mają zasadniczego znaczenia w przedmiotowej sprawie. Jednakże Skarżący nie wypełnił obowiązków aktualizacyjnych, a więc nawiązanie kontaktu przez organ było utrudnione. W zakresie zatrudnienia pracowników i wykonywania prac na terenie obiektu CL Żabka należy zauważyć, że nie odnotowano wypłat wynagrodzenia z rachunków Skarżącego. W tym zakresie mniejsze znaczenie ma pora wykonywanych prac w kontekście zeznań świadka. Oczywiście okoliczność powyższa będzie wyjaśniana w ramach postępowania podatkowego. Skarżący w skardze nie wyjaśnia przyczyn braku wypłat wynagrodzeń z rachunku bankowego. Końcowo należy zauważyć, że zdaniem Sądu nie ma związku pomiędzy uiszczaniem przez Skarżącego zobowiązań publicznoprawnych a możliwością wykorzystywania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Reasumując, żądanie blokady rachunków Skarżącego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, w związku z posiadanymi przez organ informacjami, a w szczególności wynikami analizy ryzyka należy uznać za zasadne. Powyższe okoliczności przedstawione przez organ mogą bowiem wskazywać na wykorzystywanie działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego. Przechodząc do oceny przesłanki warunkującej przedłużenie blokady rachunku na okres do 3 miesięcy tj. oceny czy w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego również należy podzielić ocenę sytuacji finansowej i majątkowej dokonaną przez organ. Przy czym standardy zastosowania omawianej blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego może, w ocenie Sądu, wyznaczać orzecznictwo odnoszące się do zbliżonej instytucji regulowanej przepisami O.p., a mianowicie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych (art. 33 O.p.), gdzie występuje analogiczna przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, a zabezpieczenie dokonywane jest przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania (art. 33 § 2 O.p.). Biorąc pod uwagę wartość szacowanej kwoty uszczuplenia podatku VAT (przekraczającą 10.000 euro), podejrzenie udziału w oszustwie podatkowym oraz brak istotnego majątku Skarżącego, w ocenie Sądu zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżący nie wykona ewentualnego zobowiązania podatkowego. W skardze Skarżący upatruje naruszenia art. 119zw § 1 O.p. poprzez naruszenie art. 119zv O.p. i nie podnosi odrębnych zarzutów w omawianym zakresie. Mając na uwadze dokonaną przez Sąd ocenę, że organ nie naruszył art. 119zv § 1 O.p., to nie doszło także do naruszenia przepisów art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Postępowanie prowadzone przez organ było zgodne z prawem. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.