III SA/Wa 1142/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka -Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. S. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy.

M. S. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 9 maja 2014 r. odmówiono Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W wyniku wniesionego sprzeciwu, w którym Skarżący wskazał, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika, postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący, które to zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2014 r. oddalił. W dalszej kolejności, po rozpoznaniu przedmiotowej sprawy na rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. oddalił skargę. Wobec niezłożenia środków zaskarżenia, wyrok ten uprawomocnił się w dniu 17 stycznia 2015 r., zaś akta administracyjne sprawy zostały zwrócone organowi administracji wraz z odpisem sentencji prawomocnego wyroku przy piśmie z dnia 30 stycznia 2015 r. W dniu 27 lutego 2018 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek Skarżącego o przesłanie wyroku z uzasadnieniem. Postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku. Sąd wskazał, że wniosek Skarżącego o sporządzenie uzasadnienia wyroku był spóźniony, bowiem siedmiodniowy terminu do złożenia tego wniosku rozpoczął swój bieg w dniu ogłoszenia wyroku tj. 17 grudnia 2014 r. W dniu 5 czerwca 2018 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo Skarżącego, w którym Skarżący wskazał, że wnosi zażalenie w powyższej sprawie, ponieważ odmówiono mu pomocy prawnej oraz nie przesłano wyroku czy to postanowienia. Skarżący podał, że odmawia mu się przesłania wyroku z uzasadnieniem tłumacząc, że Skarżący zgłosił się po terminie. Skarżący podał, że liczył na to, iż Sąd winien powiadomić o zapadłym wyroku. Zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2018 r., w związku z wątpliwościami co do charakteru pisma, wezwano Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego poprzez oznaczenie rodzaju pisma – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 21 czerwca 2018 r. Skarżący złożył wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. W nadesłanym do Sądu formularzu wniosku PPF Skarżący zaznaczył, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku Skarżący oświadczył, że nie stać go na obrońcę z wyboru, ani nawet na najmniejsze opłaty. Skarżący przedstawił informacje o swoim stanie majątkowym, uzyskiwanych dochodach z tytułu emerytury oraz wskazał na rodzaje stałych wydatków, które ponosi. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2018 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, w związku z zakończeniem postępowania sądowego. Pismem z dnia 14 sierpnia 2018 r. Skarżący złożył sprzeciw od ww. orzeczenia referendarza sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej "P.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje usunięcie z obrotu prawnego orzeczenia referendarza sądowego, tj. postanowienia z 31 lipca 2018 r. Jest ono traktowane – pod względem skutków prawnych – jako nieistniejące. Zgodnie z art. 2 ustawy ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) do postępowań sądowych zainicjowanych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stosuje się przepis art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej powołaną ustawą. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 243 zdanie pierwsze P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie natomiast z art. 249a ww. ustawy jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie postępowanie sądowe zostało zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2014 r. oddalającym skargę M. S. Powyższe orzeczenie uzyskało walor prawomocności w dniu 17 stycznia 2015 r. W ocenie Sądu, skoro postępowanie sądowe w niniejszej sprawie już się prawomocnie zakończyło, to rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne (podobnie postanowienie NSA z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt II FZ 91/18, CBOSA). W związku z powyższym, postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlegało umorzeniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 249a P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.