III SA/Wa 1142/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Paulina Paczkowska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy

M. S. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 9 maja 2014 r. odmówiono Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W wyniku wniesionego sprzeciwu, w którym Skarżący wskazał, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika, postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący, które to zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2014 r. oddalił. W dalszej kolejności, po rozpoznaniu przedmiotowej sprawy na rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. oddalił skargę. Wobec niezłożenia środków zaskarżenia, wyrok ten uprawomocnił się w dniu 17 stycznia 2015 r., zaś akta administracyjne sprawy zostały zwrócone organowi administracji wraz z odpisem sentencji prawomocnego wyroku przy piśmie z dnia 30 stycznia 2015 r. W dniu 27 lutego 2018 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek Skarżącego o przesłanie wyroku z uzasadnieniem. Postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku. Sąd wskazał, że wniosek Skarżącego o sporządzenie uzasadnienia wyroku był spóźniony, bowiem siedmiodniowy terminu do złożenia tego wniosku rozpoczął swój bieg w dniu ogłoszenia wyroku tj. 17 grudnia 2014 r. W dniu 5 czerwca 2018 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo Skarżącego, w którym Skarżący wskazał, że wnosi zażalenie w powyższej sprawie, ponieważ odmówiono mu pomocy prawnej oraz nie przesłano wyroku czy to postanowienia. Skarżący podał, że odmawia mu się przesłania wyroku z uzasadnieniem tłumacząc, że Skarżący zgłosił się po terminie. Skarżący podał, że liczył na to, iż Sąd winien powiadomić o zapadłym wyroku. Zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2018 r., w związku z wątpliwościami co do charakteru pisma, wezwano Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego poprzez oznaczenie rodzaju pisma – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 21 czerwca 2018 r. Skarżący złożył wniosek cyt: "o ustanowienie adwokata z urzędu celem ustosunkowania się co do otrzymanego wezwania, ponieważ ja prawa nie kończyłem i nie wiem o co Sądowi chodzi". W nadesłanym do Sądu formularzu wniosku PPF Skarżący zaznaczył, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku Skarżący oświadczył, że nie stać go na obrońcę z wyboru, ani nawet na najmniejsze opłaty. Skarżący przedstawił informacje o swoim stanie majątkowym, uzyskiwanych dochodach z tytułu emerytury oraz wskazał na rodzaje stałych wydatków, które ponosi. W tym stanie sprawy zważono, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, ale wyłącznie do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. W przypadku złożenia przez stronę skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, brak jest podstaw do jego rozpoznawania. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w postanowieniu z dnia 25 listopada 2009r. sygn. akt I OZ 1082/09, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego stanowi przesłankę do umorzenia postępowania w tym zakresie. Zgodnie natomiast z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie postępowanie sądowe zostało zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2014 r. oddalającym skargę M. S. Powyższe orzeczenie uzyskało walor prawomocności w dniu 17 stycznia 2015 r. W tej sytuacji, skoro postępowanie sądowe w niniejszej sprawie już się prawomocnie zakończyło, to rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy po upływie niespełna 4 lat od uprawomocnienia się wyroku, stało się zbędne. W związku z powyższym, postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlegało umorzeniu. Wyjaśnić jednocześnie należy, że brak jest podstaw do ustanowienia pełnomocnika z urzędu jedynie w celu ustosunkowania się co do otrzymanego z Sądu pisma. Jeśli Skarżący ma wątpliwości co do otrzymanego wezwania, może zwrócić się do Sądu o jego wyjaśnienie, choćby telefonicznie. Brak jest zatem podstaw do ustanowienia w tym celu pełnomocnika. Wobec powyższego, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.