III SA/Wa 1138/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za luty i marzec 2011 r. postanawia: - odmówić zmiany postanowienia z dnia 27 kwietnia 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -

Skarżąca – A.B., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za luty i marzec 2011 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a więc nie wykazała zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), warunkujących wstrzymanie zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu, skoro Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Skarżąca w dniu 8 maja 2017 r. ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że jestem matką samodzielnie wychowującą małoletnie dziecko (ojciec dziecka zmarł sześć lat ternu) i jedynym żywicielem rodziny. Nie posiada środków na uregulowanie spornej należności. Podniosła, iż wrześniu 2015 r. straciła stały kontrakt w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, którą musiała zawiesić kilka miesięcy później. Od początku lipca 2016 r. zaczęła przynosić straty i nie pokrywała jej kosztów utrzymania. Skarżąca wskazała, iż przez cały 2016 r. równolegle szukała pracy, utrzymując się ze zgromadzonych oszczędności. Od stycznia 2017 jest zatrudniona i spłaca zaciągnięte długi. Zdaniem Skarżącej natychmiastowa egzekucja kwoty podatku jest niemożliwa, ze względu na brak środków oraz łatwych do spieniężenia dóbr (np. samochodu). Zaznaczyła, iż posiadam jedynie mieszkanie obciążone kredytem we frankach, którego utrzymanie pochłania sporą część zarobków. Jedynym sposobem na wyegzekwowanie zaskarżanej należności jest sprzedaż mieszkania wraz z kredytem hipotecznym, co spowoduje konieczność wyprowadzenia się z niego. Podniosła również, że jej nastoletnia córka od dwóch lat jest pod stałą opieką p. w [...] ze względu na występujące stany lękowe. Końcowo stwierdziła, iż wyegzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji organów podatkowych spowoduje znaczne szkody i trudne do odwrócenia skutki, ponieważ nie jestem w stanie ponieść takiego wydatku. Ponadto nie jest w stanie przekazać środków bez narażenia się na utratę środków na niezbędne utrzymanie. Wskazała, iż natychmiastowa egzekucja może pogłębić stany lękowe córki, ż którymi staramy się uporać pod opieką [...] od dwóch lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Konieczne jest zatem co najmniej uprawdopodobnienie, że od ostatnio wydanego w sprawie postanowienia, którego zasadność nie była kwestionowana w drodze zażalenia, nastąpiły zmiany uzasadniające modyfikację dotychczas wyrażonego przez Sąd stanowiska. Podkreślić przy tym trzeba, iż w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt I FZ 369/08). Nie jest również podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji trudna sytuacja materialna strony (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r. II FZ 511/09 LEX 582811). Dokonana przez Sąd analiza ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do zmiany dotychczasowego orzeczenia. Nie wykazano, by od dnia 27 kwietnia 2017 r. nastąpiły nowe okoliczności określone w powołanym przepisie. Skarżąca wnosząc de facto o zmianę postanowienia z dnia [...] kwietnia 2017 r. wskazała na swoją trudną sytuację finansową i życiową, jednak nie poparła tych twierdzeń żadnymi dokumentami, które pozwoliłyby na jej zweryfikowanie przez Sąd. Sąd zauważa, że przedmiotem sporu w sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Zagrożenie egzekucją należności określonej przez organy podatkowe nie stanowi samo w sobie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ obowiązkiem każdego jest wykonywanie ciężarów publicznoprawnych. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia jakichkolwiek dokumentów potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca wykazując, że wykonanie decyzji może doprowadzić do wystąpienia negatywnych dla niej okoliczności, powinna również wykazać adekwatny związek przyczynowy między wykonaniem decyzji przed zakończeniem jej sądowej kontroli, a możliwymi negatywnymi konsekwencjami jej wykonania opisanymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek uchylenia decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie istnienia związku przyczynowego jest ustaleniem faktycznym, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. Odbywa się to za każdym razem w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2014 r., I FSK 1778/14, CBOSA). Twierdzenia wnioskodawcy powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2010 r., II FZ 417/10). Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia szkody uniemożliwia sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu, wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie prowadzi do nieodwracalnych skutków. W tym względzie należy podzielić pogląd wyrażany przez Naczelny Sąd Administracyjny, z którego wynika, że egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji (29 października 2010 r., sygn. akt I FZ 317/10, CBOSA). Sąd wskazuje, że wstrzymanie wykonania decyzji nie ma na celu ochrony strony przed finansowymi skutkami przymusowego wykonania decyzji (która zazwyczaj jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej skarżącego), ale ma ją zabezpieczyć przed takimi skutkami egzekucji, których w razie wygrania sprawy nie można by było odwrócić. Tym samym nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości nie tylko, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale nawet swojej sytuacji finansowej. Nie zostały bowiem przedstawione żadne dokumenty mogące świadczyć o aktualnej sytuacji finansowej Skarżącej tj. zeznania podatkowe z lat poprzednich, rachunki zysków i strat. Reasumując, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała zmiany okoliczności ani nie uprawdopodobnił w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, które pozwoliłyby na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2017 r. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.