III SA/Wa 1133/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Jacek Kaute, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej z inną osobą oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. oddala skargę.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego L.G. za zaległości A. Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] września 2018 r., orzekł o solidarnej z J.G. oraz z A. Sp. z o.o. odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za wrzesień, październik, i grudzień 2013 r., w łącznej kwocie 5.109,- zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości w łącznej kwocie 2.018,- zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 332,83 zł. Skarżący w odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu w całości, względnie o stwierdzenie jej nieważności oraz zwrot kosztów postępowania. Zarzucił: - wydanie decyzji z naruszeniem art. 207, art. 107 § 1 i 2, art. 108 § 1-3, art. 109, art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm,, dalej jako "O.p.") w zw. z art. 22 ustawy z dnia 10 września 2015r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 1649). Jego zdaniem, wyłączną odpowiedzialność za zapłatę wymienionego wyżej podatku ponosi P.M. jako pełniący przez szereg lat funkcję zarządcy Spółki oraz jej udziałowiec, który działał ze szkodą dla spółki A. Sp. z o.o. Prokuratura Rejonowa W. w W. prowadzi postępowanie w sprawie o sygn. akt [...]. Zdaniem Skarżącego od wyniku tej sprawy w sposób oczywisty zależy możliwość orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że działania L.G. w Spółce pozwalają na uznanie tegoż za solidarnie odpowiedzialnego za zobowiązania Spółki w sytuacji, kiedy wyłącznie odpowiedzialnym za sytuację spółki oraz zaprzestanie regulowania należności jest P.M.; - naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1960 r. nr 30, poz. 168, dalej "k.p.a.") w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez ich łączne niezastosowanie w trakcie procedowania zwłaszcza, że wbrew treści wskazanych przepisów Naczelnik Urzędu nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przejawem tego był brak weryfikacji materiału dowodowego w aktach postępowania Prokuratury Rejonowej w sprawie [...]; - błędne uznanie, że Skarżący odpowiada za brak złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki A. Sp. z o.o,. czym przyczynił się do powstania szkody po stronie Urzędu Skarbowego; - art. 8 K.p.a., poprzez wydanie przez Naczelnika Urzędu decyzji z dnia [...] września 2018r. z naruszeniem obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. zaskarżoną decyzją, podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 O.p. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powołał się na art. 22 ustawy z dnia 10 września 2015r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2016 nowelizacji ustawy Ordynacja podatkowa, stosuje się przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Organ wskazał, że A. Sp. z o.o. nie uregulowała należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 09, 10, 12/2013r., wykazanych w deklaracji PIT-4R, które zgodnie z art. 31 i 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 1991 Nr 80 poz. 350, dalej "u.p.d.o.f.") miała obowiązek jako płatnik pobierać, obliczać oraz przekazywać w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki na rachunek Urzędu Skarbowego. Organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2017r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej Spółki A. Sp. z o.o., jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz określił wysokość pobranego, a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. za 09, 10, 12/2013r. Następnie, w związku z niewykonanymi przez A. Sp. z o.o. zobowiązaniami podatkowymi w podatku dochodowym od osób fizycznych za 09,10,12/2013 r. wystawił w dniu 7 października 2014 r. tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący zaległości podatkowe, których dotyczy niniejsze postępowanie którego odpis doręczono Spółce. Dyrektor Izby powołał art. 116 § 1 i 2 O.p., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. i wskazał, że w sprawie wykazane zostały pozytywne przesłanki odpowiedzialności, to jest bezskuteczność egzekucji w stosunku do A. sp. z o.o oraz pełnienie przez Pana L.G. funkcji członka zarządu tej Spółki w czasie upływu terminów płatności zobowiązań podatkowych objętych niniejszym postępowaniem. W szczególności wskazano, że w toku prowadzonego postępowania podjęto względem Spółki czynności egzekucyjne, które okazały się bezskuteczne, co skutkowało umorzeniem w dniu 25 czerwca 2015 r. postępowania egzekucyjnego, prowadzonego m. in. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Strona nie wykazała natomiast żadnej z przesłanek wyłączających odpowiedzialność za zaległości Spółki, w szczególności wniosek o ogłoszenie upadłości, mimo wystąpienia ku temu przesłanki w postaci braku regulowania wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust.1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze) w ogóle nie został złożony. Nie wskazano także mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. W skardze z dnia 12 kwietnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2019 r. oraz rozstrzygnięcie w trybie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), ewentualnie o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w efekcie umorzenie postępowania w sprawie. Skarżący zwrócił się nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący ponowił zarzuty przedstawione w odwołaniu, w szczególności zarzucił: - naruszenie art. 207, art. 107 § 1 i 2, art. 108 § 1-3, art. 109, art. 116 § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 22 ustawy o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz innych ustaw, w sytuacji, gdy wyłączną odpowiedzialność za zapłatę podatku ponosi P.M. jako pełniący przez szereg lat funkcję zarządcy Spółki oraz jej udziałowiec, który działał ze szkodą dla spółki A. Sp. z o.o.: - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym przyjęciu, że działania L.G. w spółce A. Sp. z o.o. pozwalają na uznanie tegoż za solidarnie odpowiedzialnego za zobowiązania spółki; - błędne uznanie, że Skarżący odpowiada za brak złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki A. Sp. z o.o., czym przyczynił się do powstania szkody Urzędu Skarbowego; - naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. 4; - art. 8 k.p.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd w sporze przyznał rację organom podatkowym uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie naruszył przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w rozpoznawanej sprawie stanowią przepisy rozdziału 15 Działu III O.p. Na mocy art. 22 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw, do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem podstawę przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na Skarżącego za zaległości Sp. z o.o. stanowią przepisy Rozdziału 15 Działu III O.p., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015r. Zgodnie z art. 116 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015r., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. (§ 1). Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości z art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu(§ 2). Wskazane wyżej przesłanki można podzielić na dwie grupy: przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu (które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe) oraz przesłanki negatywne (które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności). Do przesłanek pozytywnych zaliczyć należy okoliczność, że dana osoba pełniła obowiązki członka zarządu spółki, w okresie, w którym powstała zaległość podatkowa oraz konieczność stwierdzenia bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku spółki. Przesłankami negatywnymi są natomiast te okoliczności, które może wskazać członek zarządu, a które potwierdzają podjęte przez niego działania zwalniające go z odpowiedzialności za zaległości spółki. Sąd wskazuje, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki kapitałowej organ podatkowy jest obowiązany wykazać okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, natomiast ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 662/16, LEX nr 2506747 i z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt I FSK 1879/15, CBOSA). Przenosząc na grunt rozpatrywanej sprawy powyższe poglądy odnośnie prawa materialnego, które Sąd podziela i przyjmuje za własne, podkreślenia wymaga to, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych toczy się z uwzględnieniem zasad ogólnych Ordynacji podatkowej. Błędne było zatem wskazanie w skardze przepisów k.p.a. Z tego względu, jak trafnie wskazał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, miarą oceny wskazanych w skardze zarzutów k.p.a. winny być odpowiadające im przepisy O. p., to jest art. 121, 122, 187 §, 191 O.p. Zgodnie ze wskazanymi regulacjami, postępowanie podatkowe winno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, organ podatkowy prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). Organ podatkowy ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.). W ocenie Sądu sporne postępowanie orzekających w sprawie organów odpowiadało wyżej wskazanym regułom prowadzenia postępowania dowodowego, wobec czego wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania uznać należało za niezasadne. Za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Ministra. Trafnie przyjęto, że w rozpoznanej sprawie spełnione zostały pozytywne przesłanki odpowiedzialności, wynikające z art. 116 O.p., tj. bezskuteczność egzekucji w stosunku do A. Sp. z o.o., udokumentowana postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 25 czerwca 2015 r., jak również pełnienie przez Skarżącego funkcji członka zarządu tej Spółki w okresie, w którym upływały terminy płatności zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, za wrzesień, październik i grudzień 2013 r. Okoliczności tych Skarżący nie kwestionuje. Podnosi natomiast, że wyłączną odpowiedzialność za brak zapłaty dochodzonych zobowiązań ponosi P.M., jako pełniący przez szereg lat funkcję zarządcy Spółki oraz jej udziałowiec, który działał na szkodę Spółki. Zdaniem Sądu, okoliczność, iż rzekomo inna osoba rzeczywiście (faktycznie) sprawowała w Spółce funkcję zarządcy, nie stanowi podstawy do zwolnienia Strony z odpowiedzialności. Podkreślić trzeba, że w orzecznictwie dominuje stanowisko, że art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi jedynie o pełnieniu funkcji członka zarządu, a nie o faktycznym, czy też o rzeczywistym prowadzeniu spraw spółki. Odpowiedzialność solidarna członka zarządu spółki, o której mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej, dotyczy co do zasady, osób pełniących funkcję członka zarządu danej osoby prawnej bez względu na zakres obowiązków, jakie zostały im powierzone oraz jakie faktycznie czynności podejmowali, czy nadzorowali. Przepis art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej odwołuje się do przesłanki "pełnienia obowiązków członka zarządu" rozumianej formalnie, tj. posiadania formalnych uprawnień członka zarządu za konkretny okres, niezależnie od tego, czy obciążony odpowiedzialnością członek zarządu faktycznie zajmował się interesami podmiotu, w którym był członkiem zarządu (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2260/18; dostępny na CBOIS). Przepis art. 116 Ordynacji podatkowej konstruuje odpowiedzialność członka zarządu o charakterze odszkodowawczym, a podstawą powstania odpowiedzialności jest sam fakt bycia członkiem zarządu (formalnie). Członek zarządu jest zatem zobowiązany oraz uprawniony do reprezentowania spółki i prowadzenia jej spraw z należytą starannością. Staranność ta wymaga takiego zorganizowania pracy w ramach zarządu, aby w sposób stały i skuteczny zapewnić sobie wpływ na spółkę. Profesjonalizm wymagany od członków zarządu spółki kapitałowej, a także wynikająca z niego podwyższona staranność pozwala na przyjęcie, że każdy członek zarządu obowiązany jest kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Jeśli natomiast pojawiają się przeszkody uniemożliwiające staranne wypełnianie obowiązków, to członek zarządu powinien bezzwłocznie zrezygnować z pełnionej funkcji. Ze względu na taki charakter funkcji członka zarządu nie ma podstaw, aby art. 116 Ordynacji podatkowej interpretować wąsko, przyjmując odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jedynie tylko w takich przypadkach, gdy członek zarządu faktycznie kierował spółką (por. wyrok NSA z 14 września 2017 r. sygn. akt I FSK 1161/16, z 7 sierpnia 2018 r. sygn. akt II FSK 2060/16; CBOIS). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje podniesiona przez Skarżącego okoliczność, że faktycznie kto inny pełnił funkcję zarządcy spółki. Skarżący nie wykazał, by nie miał możliwości złożenia wniosku o rezygnację z pełnionej funkcji, jak też tego, aby został pozbawiony możliwości prowadzenia spraw Spółki i jej reprezentacji. Podobnie, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje podnoszona przez Stronę okoliczność prowadzenia przez Prokuraturę Rejonową W. pod sygn. akt [...] postępowania przygotowawczego w związku z zawiadomieniem Strony o możliwości popełnienia przestępstwa na szkodę Spółki oraz na szkodę zawiadamiającego, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy i sposób stosowania art. 116 O.p. Zdaniem Sądu, zwracanie się do Prokuratury o dostarczenie bliżej nieokreślonych dokumentów zgromadzonych w postępowaniu karno-skarbowym "(...) na okoliczność braku znamion czynów zabronionych, w tym karnoskarbowych, w działaniach czy też zaniechaniach L.G." (por "Wniosek dowodowy" , k. 19 akt podatkowych) będących w jej posiadaniu i przeprowadzenie z nich dowodu, wobec niezakwestionowanego faktu pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu w spółce, istnienia zaległości, bezskuteczności egzekucji i in.- nie miałoby uzasadnienia z uwagi na przesłanki odpowiedzialności podatkowej zawarte w art. 116 O.p. Zasadnie także organy oceniły, że nie zostały wykazane negatywne przesłanki odpowiedzialności Skarżącego. Zdaniem Sądu organ wykazał, że w czasie zarządzania Spółką przez Skarżącego zaistniała przesłanka do złożenia wniosku o upadłość w postaci braku regulowania wymagalnych zobowiązań, a więc okoliczność określona w art. 11 ust.1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, natomiast wniosek taki nie został złożony. Spółka nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013r.; w podatku od towarów i usług za 02, 04/2014r.; podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za 01 - 05/2014r. Spółka zaprzestała również regulowania zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W. od marca 2014r. Trafna zatem jest ocena, zgodnie z którą Spółka stała się niewypłacalna w momencie upływu terminu płatności drugiego z kolei zobowiązania. Jeżeli najstarsze niewykonane zobowiązania spółki powstały w lutym 2014r., a kolejne miesiące przynosiły nowe zadłużenie, to trafny jest pogląd, że kwiecień 2014r. był momentem początkowym biegu terminu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, stosownie do art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Przechodząc do oceny ustaleń w zakresie braku winy Skarżącego w niezłożeniu wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego należało wskazać, że termin "braku winy", o jakim mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej dotyczy zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, a tej ostatniej zarówno w postaci lekkomyślności, jak i niedbalstwa. O przesłance "braku winy", w sytuacji niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki, przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, wniosku takiego nie złożył z przyczyn od niego niezależnych. Dla wykazania tej przesłanki egzoneracyjnej nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych. Jednym z obowiązków członka zarządu jest monitorowanie zadłużenia spółki pozwalające na zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego, co z kolei uwalnia go od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe. Zatem w zakresie obowiązków Strony, jako członka zarządu spółki, była kontrola terminowości regulowanych przez nią zobowiązań (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2019 r., II FSK 1493/17 wraz z orzeczeniami w nim przywołanymi; CBOIS). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostają zawarte w skardze twierdzenia, zgodnie z którymi "niezłożenie przez Zarząd Spółki A. wniosku o ogłoszenia upadłości nie spowodowało po stronie Urzędu Skarbowego szkody, bowiem w momencie wydawania przez niego tytułu egzekucyjnego przeciwko Spółce nie posiadała ona w zasadzie żadnego majątku". Powyższe z całą pewnością nie stanowi podstawy do zwolnienia Skarżącego z odpowiedzialności. Skarżący nie wykazał także istnienia przesłanki o której mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. – nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja byłaby faktycznie możliwa i zaspokoiłaby zaległości podatkowe Spółki w znacznej części. Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.