III SA/Wa 1129/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Czarkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Cichoń, sędzia WSA Jacek Kaute, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej jako "Naczelnik US" lub "Wierzyciel") decyzją z [...] grudnia 2023 r., doręczoną 27 grudnia 2023 r., po ponownym przeprowadzeniu postępowania podatkowego, określił K. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Strona", "Spółka" lub "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz kwotę różnicy podatku naliczonego nad należnym za 11/2014 r. - 3/2015 r. w łącznej wysokości 1.224.783,00 zł. Ww. decyzja została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako "Dyrektor") decyzją z [...] kwietnia 2024 r. Wierzyciel w dniu [...] maja 2024 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący zaległości w podatku od towarów i usług za: 12/2014 r. - 3/2015 r. w łącznej kwocie głównej 1.384.126,00 zł plus odsetki w wysokości 1.244.066,70 zł i przekazał go Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego W., celem prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 17 maja 2024 r. nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone Spółce 23 maja 2024 r., natomiast Bank otrzymał je 17maja 2024 r. Strona pismem z 24 maja 2024 r. wniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego, której zarzuciła naruszenie: 1) art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132, dalej: "u.p.e.a."), tj. nieistnienie obowiązku w zakresie kwoty odsetek obliczonych bez uwzględnienia przerw w ich naliczaniu, spowodowanych przewlekłością postępowania i tym samym nieuwzględnienie w kwocie odsetek wykazanej w tytule wykonawczym okresów nienaliczania odsetek za zaległości podatkowe; 2) art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez naruszenie zasady praworządności przejawiającej się działaniem wierzyciela wbrew przepisom prawa; 3) art. 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej. Spółka w uzasadnieniu, powołując się na art. 54 § 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej zwana: "O.p.") wskazała, że kwota odsetek w tytule wykonawczym nie uwzględnia przerw w ich naliczaniu. W przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 54 § 2 O.p., ponieważ nie został zachowany ustawowy termin załatwienia sprawy. Naliczenie w tytule wykonawczym odsetek za zwłokę za okres, w którym z mocy samego prawa odsetek takich nie nalicza się, oznacza żądanie wykonania nieistniejącego obowiązku. Jednocześnie Strona podkreśliła, że tytuł wykonawczy, będący podstawą egzekucji, nie zawiera wpisów dotyczących przerw w naliczaniu odsetek. Brak wykazania w tytule wykonawczym przerw w naliczaniu odsetek powoduje, że obowiązek w zakresie należnych odsetek został określony niezgodnie z przepisami i w nieprawidłowej, zawyżonej wysokości. Dodatkowo wskazała, że w tytule wykonawczym w części D poz. 4 (identyfikacja podstawy prawnej) podano nieprawidłowy numer decyzji. Naczelnik US postanowieniem z [...] czerwca 2024 r. oddalił zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku w zakresie kwoty odsetek obliczonej bez uwzględnienia przerw w ich naliczaniu. Dyrektor po rozpatrzeniu wniesionego pismem z 2 lipca 2024 r. zażalenia, postanowieniem z [...] września 2024 r. uchylił ww. rozstrzygnięcie organu I instancji, celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające nieuwzględnienie przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 sierpnia 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 1306/24, sprostowanym postanowieniem z 12 września 2024 r., wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora z [...] kwietnia 2024 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika US z [...] grudnia 2023 r., w zakresie, w jakim został jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Naczelnik US, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z [...] listopada 2024 r. oddalił zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku w zakresie kwoty odsetek obliczonej bez uwzględnienia przerw w ich naliczaniu, spowodowanych przewlekłością postępowania i tym samym nieuwzględnienie w kwocie odsetek wskazanej w tytule wykonawczym, okresów nienaliczania odsetek od zaległości podatkowych. W uzasadnieniu szczegółowo wyliczył czynności podejmowane przez organy podatkowe obu instancji oraz wyjaśnił, że w sprawie nie zaistniała okoliczność skutkująca koniecznością zastosowania art. 54 § 1 O.p. Spółka w zażaleniu z 25 listopada 2024 r. ww. rozstrzygnięciu zarzuciła: 1) oddalenie w całości zarzutu, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., poprzez uznanie za niezasadny zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku, tj. w zakresie kwoty odsetek obliczonych bez uwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek spowodowanych przewlekłością postępowania i nieuwzględnienie w kwocie odsetek wskazanej w tytule wykonawczym okresów nienaliczania odsetek od zaległości podatkowych; 2) naruszenie art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez naruszenie zasady praworządności przejawiającej się działaniem wierzyciela wbrew przepisom prawa. Uzasadniając zarzuty Strona wskazała, że w Tytule wykonawczym wskazano wysokość odsetek na dzień jego wystawienia. Samodzielna kalkulacja ze strony Zobowiązanej wskazuje, że Wierzyciel nie uwzględnił żadnych przerw w naliczaniu odsetek. (...) Twierdzenie Wierzyciela, że takie przerwy nie wystąpiły nie znajduje uzasadnienia. Samo formalne przedłużanie postępowania, ze wskazaniem, że następuje to z przyczyn niezależnych od organu, nie może stanowić podstawy do zastosowania wyjątku od art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej. (...) sporządzone przez Naczelnika US w P. zestawienie czynności dokonywanych przez organy, nie jest wystarczające, bowiem nie została przeprowadzona stosowana analiza tych działań dla oceny przesłanek zastosowania w sprawie włączeń w naliczaniu odsetek. (...) Samo wyliczenie dokonywanych czynności ze wskazaniem dat dokonanych czynności o charakterze technicznym (...) oraz ich ogólne wyjaśnienie (...) nie wypełnia przesłanki analizy podejmowanych przez Wierzyciela działań pod kątem ich terminowości z uwzględnieniem czasu niezbędnego dla ich dokonania. Dodatkowo Strona zauważyła, że w Tytule wykonawczym w części D. poz. 4 (identyfikacja podstawy prawnej obowiązku) podano nieprawidłowy numer decyzji. Dyrektor postanowieniem z dnia [...] lutego 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku wykazanego w tytule wykonawczym z [...] maja 2024 r. nr [...] w zakresie odsetek obliczonych bez uwzględnienia przerw w ich naliczaniu, stanął na stanowisku, że Wierzyciel rozpatrując zarzut nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę, przeprowadził w prawidłowy sposób postępowanie wyjaśniające oraz dokonał przekonującej oceny, z której wynika, że w poszczególnych okresach organy I i II instancji prawidłowo i terminowo dokonywały czynności procesowych. Czynności te były podejmowane w zgodzie z zasadą szybkości postępowania, przy jednoczesnym poszanowaniu zasady prawdy obiektywnej. Według Dyrektora analiza podejmowanych czynności w sprawie potwierdza, że organ podatkowy wielokrotnie występował do innych instytucji, np.: Prokuratury Okręgowej w P., Urzędu Kontroli Skarbowej w B., Urzędu Kontroli Skarbowej w P., Urzędu Skarbowego P. i Urzędu Skarbowego P., w sprawie udzielenia informacji, bądź też przekazania materiałów dowodowych. Występował również do innych organów z wnioskiem o przeprowadzanie w ramach pomocy prawnej dowodów z przesłuchań świadków. W ocenie organu na przedłużenie postępowania podatkowego istotny więc wpływ miał czas oczekiwania na dokumenty od ww. organów, a następnie w wyniku uzyskanych od nich informacji konieczność przeprowadzania kolejnych czynności dowodowych. Celem tych czynności było ustalenie rzeczywistego przebiegu kwestionowanych transakcji i tym samym realizacja zasady prawdy obiektywnej, która nie może być ignorowana ze względu na zasadę szybkości postępowania. Organ nadzoru zauważył, że jak wynika z kalendarium przeprowadzonych czynności, każdorazowo postanowienia o wyznaczaniu nowego terminu sprawy wskazywały na przyczyny, przez które przedłużano postępowanie podatkowe. Wielokrotnie organ w tym zakresie wskazywał na okoliczność, że zakończenie postępowania podatkowego uzależnione jest od konieczności zgromadzenia dodatkowego materiału dowodowego (w związku ze składanymi przez Spółkę wnioskami), przeanalizowania materiału dowodowego lub respektowania uprawnień Spółki, jako strony postępowania. Z kolei prowadzone postępowanie podatkowe obejmowało swoim zakresem sprawę o złożonym charakterze, która wymagała zebrania obszernego materiału dowodowego. Powyższe niewątpliwie miało wpływ na przedłużenie czasu trwania postępowania podatkowego. Dyrektor zauważył, że przy ocenie sprawności organizacji działań procesowych i terminowości podejmowanych czynności wziąć należy pod uwagę, że na czas przeprowadzania poszczególnych czynności składa się wiele elementów, które nie zawsze mają odzwierciedlenie w konkretnych dokumentach i rozstrzygnięciach. Na czas trwania postępowania podatkowego wpływ miała niewątpliwie konieczność przeanalizowania zgromadzonego materiału dowodowego, który na etapie wszczęcia postępowania liczył ok. 5.000 kart akt sprawy, a na etapie wydania decyzji z [...] sierpnia 2017 r. ok. 5.300 kart akt sprawy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, tj. na etapie wydania przez organ I instancji decyzji z [...] grudnia 2023 r. akta liczyły już 7.800 kart, tj. 19 segregatorów. Ponadto organ zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym ocena, czy rzeczywiście do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu w rozumieniu art. 54 § 2 O.p., musi być dokonana w stanie faktycznym konkretnej sprawy z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., a jej wynik powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, stosownie do dyspozycji art. 210 § 1 i 4 tej ustawy. Jak wynika z akt sprawy, wynik przedłużania postępowania znalazł odzwierciedlenie w decyzjach określających organu pierwszej I i II instancji. Przykładowo czynności polegające na kierowaniu pism do Prokuratury Okręgowej w Płocku znalazły swoje odzwierciedlenie w decyzji organu II instancji, w której na stronach m.in. 26-29, 65-68, 95-126 przywoływane są zeznania z przesłuchań świadków. W ocenie Dyrektora, organ pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu wystarczająco należycie uzasadnił swoje stanowisko w zakresie nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę. Uzasadnienie to nie było ogólnikowe, lecz konkretne i rzeczowe. Dodatkowo odnosiło się do wielu aspektów oceny przesłanki braku winy organu w przedłużaniu postępowania. W toku prowadzonego postępowania organ wyjaśniał wiele faktów, przeprowadzał szereg dowodów, w tym przede wszystkim dowodów innych niż dokumenty uzyskane bezpośrednio od Strony. Postępowanie podatkowe przez cały okres jego trwania prowadzone było bez zbędnej zwłoki, tj. czynności podejmowane były bezzwłocznie, w miarę potrzeb, z dbałością o zachowanie procesowych uprawnień Spółki. Fakt, że przeprowadzenie tego postępowania wymagało zebrania obszernego materiału dowodowego, nie może jednak stanowić podstawy do uznania, że winą za taki stan rzeczy należy obarczyć organ prowadzący postępowanie. Końcowo organ nadzoru odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego wystawienia tytułu wykonawczego z [...] maja 2024 r. nr [...], poprzez niewpisanie w nim przerw w naliczaniu odsetek oraz podanie w części D poz. 4 nieprawidłowego numeru decyzji, wyjaśnił, że powyższe kwestie nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu wszczętym w trybie art. 33 § 2 u.p.e.a. Mogą być natomiast przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., w myśl którego: postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Spółka w złożonej skardze z dnia 11 kwietnia 2025 r., wnosząc o uchylenie postanowienia Dyrektora z dnia [...] lutego 2025 r. oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez uznanie za niezasadny zarzuty dotyczącego nieistnienia obowiązku, tj. w zakresie kwoty odsetek obliczonych bez uwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek spowodowanych przewlekłością postępowania i nieuwzględnienia w kwocie odsetek wskazanej w Tytule Wykonawczym okresów nienaliczania odsetek od zaległości podatkowych, podczas gdy takie przerwy rzeczywiście nastąpiły; 2) art. 6 K.p.a., art. 7 oraz art. 8 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez naruszenie naczelnych zasad postępowania, tj. działanie wbrew przepisom prawa i przeciwko zasadzie zaufania do organów władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości oddalenia zarzutów opartych o art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku w zakresie kwoty odsetek obliczonej bez uwzględnienia przerw w ich naliczaniu. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Strona w toku postepowania sygnalizowała, powołując się na art. 54 § 1 pkt 3 i 7 O.p., że kwota odsetek w tytule wykonawczym nie uwzględnia przerw w ich naliczaniu. Organ akcentował zaś, iż postępowanie podatkowe przez cały okres jego trwania prowadzone było bez zbędnej zwłoki, tj. czynności podejmowane były bezzwłocznie, w miarę potrzeb, z dbałością o zachowanie procesowych uprawnień Spółki. Fakt, że przeprowadzenie tego postępowania wymagało zebrania obszernego materiału dowodowego, nie może jednak stanowić podstawy do uznania, że winą za taki stan rzeczy należy obarczyć organ prowadzący postępowanie. Rozpoznając skargę na postanowienie w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w pierwszej kolejności wskazać należy, że katalog zarzutów do postępowania egzekucyjnego stanowi enumeratywny zbiór zawarty w art. 33 § 2 pkt 1-6 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Stosownie do art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Jako "nieistnienie obowiązku" zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. należy również rozpatrzyć zarzut błędnego określenia kwoty odsetek w tytule wykonawczym (por. np. wyrok NSA z 25 lipca 2019 r. sygn. akt II FSK 2527/17; wyrok NSA z 10 maja 2023 r., III FSK 1027/22; wyrok NSA z 21 kwietnia 2023 r., III FSK 118/22). Wadliwe określenie okresu, za jaki należne są odsetki, czy też wadliwie przyjęta stawka odsetek, oznacza bowiem objęcie tytułem wykonawczym obowiązku nieistniejącego w części i w takim zakresie winno zostać rozpatrzone przez wierzyciela w ramach zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Z art. 54 § 1 pkt 3 i 7 o.p. wynika, że odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres: – od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3 (pkt 3); – od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (pkt 7). Jednocześnie stosownie do art. 54 § 2 O.p. przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Przenosząc powyższe wywody prawne na grunt niniejszej sprawy należy wyjaśnić, że postępowanie wymiarowe zostało wszczęte postanowieniem z [...] lutego 2017 r. (postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za 11/2014 r. - 3/2015 r.) zaś zakończone w dniu 23.08.2017 r. Wówczas wydano decyzję nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz kwotę różnicy podatku naliczonego nad należnym za 11 /2014 r. - 3/2015 r. Decyzja doręczona została 31.08.2017 r. Tym samym trwało ponad 6 miesięcy. Od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. pismem z 14 września 2017 r. wniesiono odwołanie, które zostało przekazane do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Po jego rozpatrzeniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane po jednokrotnym przedłużeniu terminu do jego rozpatrzenia z uwagi na obszerny materiał dowodowy (liczący na etapie postępowania odwoławczego ponad 5.287 kart akt) oraz złożoność problemu będącego przedmiotem rozpatrzenia. Na powyższe orzeczenie wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 27 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1034/48 uchylił decyzję organu II instancji. Od ww. wyroku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł kasację, która wyrokiem z 23 lutego 2022 r. sygn. akt I FSK 1651/19 została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Po otrzymaniu akt z sądu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z [...] października 2022 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. 15 listopada 2022 r. akta sprawy zostały przekazane do Urzędu Skarbowego w P., który w dniu [...] grudnia 2023 r. wydał decyzję nr [...], określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz kwotę różnicy podatku naliczonego na j należnym za okres od 11/2014 r. do 3/2015 r. Tym samym ponowne postępowanie przed Organem I instancji trwało ponad rok. Sumując oba okresy trwania postępowanie przez NUS w P. trwało ono około 1,5 roku. W orzecznictwie sądowoadministracyjny funkcjonuje pogląd, zgodnie z którym nie można przyjąć, aby wydanie wadliwej decyzji można było uznać za przyczynę niezależną od organu. Zarówno wobec tego wadliwość pierwotnej decyzji organu pierwszej instancji, jak i wadliwość decyzji organu odwoławczego z [...] stycznia 2018r. nie może zostać uznana za przyczynę niezależną od organu. Skasowanie na mocy wyroku sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego z [...] stycznia 2018 r., a następnie decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] października 2022 r. decyzji organu pierwszej instancji z [...] sierpnia 2017 r., spowodowało, że z przyczyn zależnych od organów podatkowych doszło do opóźnienia w wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej z przekroczeniem terminów wynikających z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. (zob. wyrok NSA z 20 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 3315/18). Yo stanowisko Sąd w składzie niniejszym w pełni przyjmuje. Tym samym doszło do naruszenia art. 54 § 2 oraz art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględnią wykładnię prawa dokonaną w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.