III SA/Wa 1117/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz po rozpoznaniu w dniu września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ("Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższe żądanie Skarżąca wskazała, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego uniemożliwi jej prowadzenie działalności gospodarczej, która polega na prowadzeniu działalności kulturalno-sportowej. Przy postępowaniu w sprawie prawa pomocy Skarżąca złożyła dokumenty obrazujące jej sytuację finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 poz. 1302, dalej: "P.p.s.a."), Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, z 16 listopada 2010 r., I FZ 433/10, z 23 września 2014 r., II GZ 518/14.). Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Jednocześnie Sąd wskazuje, że przy rozpatrywaniu niniejszego wniosku z urzędu uwzględnił dokumenty złożone przez Skarżącą w toku postępowania w sprawie prawa pomocy. Przechodząc do meritum wniosku wskazać trzeba, że z dokumentów, będących w aktach sprawy, w postaci: umowy o rozłożenie na raty należności z tytułu składek, zestawienia przychodów i kosztów, wyciągu bankowego, deklaracji VAT-7, sprawozdania finansowego, zestawienia należności i zobowiązań, harmonogramu kredytowego wynika, iż przychód Skarżącej wynosi średnio 74 000 zł a koszty 83 000 zł miesięcznie. Skarżąca ponosi także koszty spłaty kredytu w wysokości 38 000 zł miesięcznie. Kapitał zakładowy Skarżącej wynosi 10 000 zł a w ostatnim roku obrotowym Skarżąca zadeklarowała stratę w wysokości 216 127,29 zł. W ocenie Sądu, ze względu na opisaną powyżej sytuację finansową Skarżącej wszczęcie wobec niej postępowania egzekucyjnego skutkować będzie zaprzestaniem prowadzenia działalności Skarżącej a w konsekwencji może doprowadzić ostatecznie do likwidacji. W chwili obecnej Skarżąca nie dysponuje środkami na pokrycie należności podatkowych. Sąd ma na uwadze również, że w stosunku do Skarżącej zostały wydane przez SKO w W. jeszcze trzy inne decyzje wymiarowe, będące przedmiotem osobnych skarg do WSA. Podkreślić również należy, że ewentualna likwidacja Skarżącej jest skutkiem trudnym od odwrócenia, gdyż nie zniweluje go ewentualny zwrot zapłaconego podatku w przypadku uwzględniania skargi. Ponadto, likwidacja oznaczać będzie zaprzestanie prowadzenia działalności kulturalno-sportowej Skarżącej, co będzie miało negatywny wpływ na beneficjentów tej działalności. Dlatego też wniosek o udzielenie ochronny tymczasowej zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.