III SA/Po 930/17

Dnia 17 stycznia 2018 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić przyznania prawa pomocy

M. M. wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z informacji zgromadzonych w sprawie wynika, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i dwoma synami oraz córką. Wnioskodawca zadeklarował, że utrzymuje się z dochodów w wysokości [...] zł z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca oświadczył, że posiada oszczędności w wysokości [...] zł oraz jest właścicielem ciągnika [...]. Wnioskodawca deklaruje, że nie posiada żadnych papierów wartościowych i innych praw majątkowych (udziałów, polis inwestycyjnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych). W ramach stałych zobowiązań i wydatków wnioskodawca zadeklarował: opłaty za prąd – [...] zł miesięcznie, ratę za lodówkę – [...] zł miesięcznie, abonament za telefon – ok. [...] zł. Prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach swojego utrzymania w myśl art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2017 roku, poz. 1369), dalej jako "P.p.s.a.". W przedmiotowej sprawie wnioskodawca deklaruje, że jedyne źródło jego dochodów stanowi prowadzona działalność gospodarcza, która przynosi ok. [...] zł miesięcznie oraz że posiada on oszczędności w wysokości [...] zł. W rozpoznawanym przypadku należy przyjąć, że na obecnym etapie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego wnioskodawca jest w stanie pokryć koszty związane z uiszczeniem wpisu sądowego od skargi z posiadanych oszczędności. W rezultacie pozostaje to równoznaczne z przyjęciem, że wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania. Niezasadny pozostaje zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 245 § 1 i § 1, art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.