III SA/Po 920/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 02 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2020 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, po wznowieniu postępowania p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji

Pismem z [...] listopada 2020 r. K. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, na decyzję, opisaną w rubrum. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z [...] września 2017 r. Ostateczną decyzją z [...] września 20217 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] marca 2016 r. o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji z [...] września 2017 r., do czasu prawomocnego rozpoznania skargi. Uzasadniając wniosek skarżąca napisała, że na dzień sporządzenia skargi zachodzi uzasadniona obawa, że zanim Sąd rozpozna skargę, realizacja ściągania nałożonej kary będzie zaawansowana. Wtedy nawet jeżeli Sąd uchyliłby zaskarżoną decyzję, to skutki toczącego się równolegle postępowania byłyby nieodwracalne. Nie tylko mogłyby powstać negatywne skutki dla skarżącej, w tym przede wszystkim finansowe, ale także miałoby to bezpośredni wpływ na pokrzywdzenie skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie może zostać uwzględniony. Przepisy dotyczące tzw. ochrony tymczasowej zostały zawarte w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.). Podstawową zasadą jest ta, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Natomiast sąd może, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., na wniosek strony skarżącej, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona postępowania powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Niezbędnym do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji nie służy zabezpieczeniu strony skarżącej przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. W rozpatrywanej sprawie skarżąca powołała się jedynie ogólnikowo na niebezpieczeństwo wyrządzenia nieodwracalnych skutków finansowych i związane z tym pokrzywdzenie skarżącej – w razie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wniosek nie został jednak uzupełniony żadnymi dokumentami, w tym dokumentami dotyczącymi sytuacji finansowej strony skarżącej. W takiej sytuacji Sąd musi ocenić, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazanych we wniosku. Ponieważ skarżąca nie wykazała, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie, a Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania uzasadnienia wniosku za skarżącą, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji, na posiedzeniu niejawnym.