III SA/Po 92/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Sp. X w P. (obecnie Sp. Q w P.) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] listopada 2017 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W skardze na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu reprezentujący Skarżącą radca prawny wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że decyzja wymierzająca karę pieniężną za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry podlega wykonaniu i możliwe jest orzeczenie w stosunku do niej wstrzymania wykonania, które ma charakter tymczasowy i upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, co oznacza, że strona ma przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Sąd rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest zatem na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie niedopuszczalne. W ocenie sądu strona skarżąca nie wywiązała się należycie z obowiązku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku zawarte w skardze abstrahuje od przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Z tych względów brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska, że wobec skarżącego zmaterializowały się przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, do których to ustawodawca zaliczył niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do akt niniejszej sprawy nie zostały złożone dokumenty odnoszące się do sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącej. Z tych względów ochrona tymczasowa nie może zostać ustanowiona nawet, jako wynik samodzielnej oceny sądu odnośnie przesłanek uwzględnienia żądania udzielenia ochrony tymczasowej. Skoro Sąd nie dysponuje dowodami na temat aktualnej kondycji finansowej Skarżącej to nie może rzetelnie ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji - w kontekście wysokości wymierzonej kary pieniężnej - może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić również należy, że w toku postępowania egzekucyjnego zobowiązany posiada ochronę prawną z mocy prawa oraz ochronę prawną warunkowaną rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, które umożliwiają zachowanie i prowadzenie działalności gospodarczej pomimo stosowania środków egzekucyjnych. Stąd jedynie obawa przed zastosowaniem środków egzekucyjnych nie stanowi o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 §3 i §5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji