III SA/Po 870/17

Dnia 14 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi J.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia . września 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J.Ł. (dalej: "strona", "skarżący") od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] maja 2015 r. w toku czynności kontrolnych, funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w [...] ustalili, że w lokalu [...] przy ul. [...] w [...], znajduje się urządzenie o nazwie Apex Hot Magic Fruits nr [...], przypominające swym wyglądem automat, na jakim urządza się gry na automatach w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540, ze zm., zwanej dalej: u.g.h.). W drodze eksperymentu potwierdzono, że gry oferowane na powyższym urządzeniu są grami na automatach w rozumieniu wskazanej ustawy, urządzanymi z naruszeniem jej przepisów. Skarżący przedstawił umowę dzierżawy powierzchni z dnia [...].05.2014 r. zawartą ze spółką Sp. X wraz z aneksami jako dzierżawcą. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] postanowieniem z [...] maja 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie w zakresie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, a następnie decyzją z [...] lipca 2016 r. wymierzył z tego tytułu stronie karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Szczegółowy opis eksperymentu zawarty w protokole kontroli potwierdza, że gry na wymienionym urządzeniu miały charakter losowy, gdyż grający po przyciśnięciu przycisku na klawiaturze sterującej nie miał żadnej możliwości oddziaływania na układ symboli graficznych i moment zatrzymania gry, a więc nie miał żadnego wpływu na wynik gry, i jej wynik był dla niego nieprzewidywalny. Urządzenie było eksploatowane w celach komercyjnych skoro przeprowadzenie gry wymagało zasilenia monetami. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału, w tym protokołu przesłuchania strony, organ stwierdził, że gra na przedmiotowym urządzeniu stanowiła grę w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Z uwagi na powyższe urządzanie takich gier winno odbywać się wyłącznie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a brak koncesji stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Za urządzającego gry uznano stronę skarżącą. W odwołaniu od decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, strona zarzuciła naruszenie przepisów, m. in. art. 6 ust. 4, 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 2, art. 90, art. 91 u.g.h. i art. 121 § 1, art. 122, art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 107 k.k.s. jak też naruszenie przepisu art. 2 Konstytucji RP w związku z art.89 u.g.h. Zdaniem strony regulacja art. 6 ust. 1 nierozerwalnie połączonego z art. 14 ust. 1 u.g.h. jest bezprzedmiotowa skoro art. 14 ust.1 nie może być stosowany, tzn. w sytuacji kiedy nie jest prawidłowo uregulowane przez ustawodawcę miejsce (tj. kasyno) w którym mogą być urządzane gry na automatach, nie ma również zastosowania obowiązek nakładający na dany podmiot uzyskania stosownych dokumentów na prowadzenie tego miejsca. W ocenie strony należało też wskazać na techniczny charakter przepisu art. 14 u.g.h. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu bezprawnego prowadzenia postępowania na podstawie przepisów technicznych u.g.h, tj. art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 91 u.g.h., które wobec braku notyfikacji są bezskuteczne , organ powołał się na stanowisko zajęte w tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16) ujednolicające dotychczasowe rozbieżności w tym zakresie, które pojawiły się w orzecznictwie. Zgodnie z tą uchwałą art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. NSA w w/w uchwale wskazał również, że urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Organ podzielając powyższą uchwałę wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości co do zasadności zastosowania kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h, a więc kary w wysokości 12.000 zł od każdego automatu. Wskazał również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., (sygn. P4/14), w którym nie stwierdzono, żeby przepisy ustawy o grach hazardowych były niezgodne z Konstytucją RP. Organ II instancji nie podzielił stanowiska Skarżącego, że nie może on podlegać karze na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. gdyż podlegają jej tylko podmioty wymienione w art. 6 ust. 4 u.g.h. Podał, że osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, która nigdy nie uzyskałaby koncesji lub zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach odpowiada za prowadzenie działalności z naruszeniem zasad wskazanych w u.g.h. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą urządza gry na automatach. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał następnie, że urządzającego gry na automatach nie należy utożsamiać wyłącznie z właścicielem automatów, bowiem urządzanie gier to nie tylko udostępnianie swoich urządzeń ale także umożliwianie grającym korzystanie z nich, nawet jeśli stanowią cudzą własność. Odnosząc się do zarzutu, że Skarżący może podlegać odpowiedzialności z art. 107 § 1 k.k.s. a nie sankcji administracyjnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. organ uznał ten zarzut za bezzasadny powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r. (P 32/12). W ocenie organu postępowanie administracyjne i postępowanie karnoskarbowe to dwa odrębne, niezależne od siebie postępowania, zakończone karą o innym charakterze. Nie ma przeszkód by za ten sam czyn ustawodawca przewidział jednocześnie sankcję administracyjną (kara pieniężna) i sankcję karną (grzywna). W skardze strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji skarżąca strona zarzuciła naruszenie: art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, bez dokonania zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności, a tym samym niezasadne objęcie skarżącego zakresem podmiotowym normy art. 69 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i niezasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry". Strona w uzasadnieniu skargi wskazała na nowelizację przepisów ustawy o grach hazardowych dokonaną z dniem 1 kwietnia 2017 r., a nadto podniosła, że regulacja z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., która przewiduje sankcję administracyjną musi być traktowana w sposób komplementarny z innymi przepisami sankcyjnymi, w szczególności z normą z art. 107 k.k.s. oraz normą z art. 128 k.w. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016, poz.1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Sąd uznał, że w sprawie prawidłowo wymierzono stronie karę pieniężną w kwocie 12.000 zł, w związku z urządzaniem gier na automacie poza kasynem gry. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie, czy dopuszczalne było nałożenie na stronę kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji, kiedy w dacie prowadzenia postępowania administracyjnego (wcześniej kontroli), stwierdzenia naruszenia przez stronę prawa i orzekania przez organ I instancji (Naczelnika UC) obowiązywały przepisy przewidujące wprost sankcję za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, natomiast w chwili wydawania decyzji przez organ II instancji przepisy te już nie obowiązywały w dotychczasowym brzmieniu, a jednocześnie ustawodawca nie wprowadził przepisów przejściowych. Zdaniem Sądu, ocena zachowania podmiotu urządzającego gry hazardowe z naruszeniem prawa winna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w okresie objętym kontrolą. Trzeba podzielić - przyjęty przez Sąd za własny - pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w wyroku z 17 października 2012 r. (II GSK 1354/11; dostępny: CBOSA), że zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal - pod ich rządami - trwają. Stosowanie nowego prawa do stosunków prawnych i zdarzeń, które zostały w pełni ukształtowane w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji, jest zaś możliwe jedynie wtedy, gdy ustawodawca wprowadził stosowne przepisy przejściowe, czego nie uczynił odnośnie regulacji art. 89 u.g.h. Jednocześnie, co wypada podkreślić, na gruncie przepisów dotyczących sankcji administracyjnych nie znajduje, co do zasady, zastosowania wywodząca się z prawa karnego reguła lex mitior retro agit (ustawa względniejsza działa wstecz). Zauważenia wymaga, że obowiązuje ona w tej dziedzinie prawa bezpośrednio z woli ustawodawcy, a zatem nie znajduje zastosowania na gruncie prawa administracyjnego (zmiany w tym zakresie wprowadzono dopiero od 1 czerwca 2017 r. - art. 189c k.p.a.). W sprawie, stan prawny i faktyczny dotyczący naruszenia przez stronę zasad prowadzenia gier hazardowych został ukształtowany w całości przed wejściem w życie wspomnianej przez skarżącą zmiany ustawy (u.g.h.). W tej dacie bowiem miało miejsce bezprawne prowadzenie gier na automatach poza kasynem gry. Rozstrzyganie przez organ administracji sprawy w oparciu o "stare" przepisy wynika przede wszystkim z faktu, że przedmiotem sprawy jest nałożenie sankcji administracyjnej o charakterze represyjnym. Z uwagi na gwarancyjną funkcję prawa represyjnego można wnioskować, że podmiot naruszający prawo mógł - w oparciu o zasadę zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa - oczekiwać zastosowania wobec niego sankcji w oparciu o przepisy obowiązujące w czasie, gdy dopuścił się naruszenia prawa ( zob. m. in. wyrok WSA we Wrocławiu z 12 października 2017 r., sygn. III SA/Wr 489/17, cbois.nsa.gov.pl/doc ). Tym samym należy uznać, że miarodajny dla oceny deliktu administracyjnego jest stan prawny z daty jego popełnienia. Niezależnie od powyższego, Sąd zauważa, że wynik kontroli oraz ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym stanowiły, że - niezależnie od urządzania gier na automatach poza kasynem gry, sankcjonowanego przez art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. - aktywność strony wyczerpywała jednocześnie dyspozycję treści art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., tzn. strona urządzała gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia i bez wymaganej rejestracji automatu (urządzenia do gry). To zaś dowodzi, że aktywność strony stanowiła delikt administracyjny również po nowelizacji u.g.h., tj. od 1 kwietnia 2017 r. (art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.), sankcjonowany znacznie wyższą karą (100 tys. zł od każdego automatu). W konsekwencji trzeba przyjąć, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo zastosował w sprawie - obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez stronę - regulacje art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowiące, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry oraz, że wysokość tej kary wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Dalej, rozstrzygnięcie zaistniałego w sprawie sporu zależy od ustalenia, czy kontrolowane urządzenie umożliwiało grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Według tego unormowania, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Sąd stwierdza, że sporny automat czyni zadość regulacji art. 2 ust. 3 u.g.h. Stanowisko to znajduje oparcie w poczynionych w sprawie ustaleniach, bazujących na zgromadzonych dowodach, obejmujących m.in. wyniki kontroli (wynik oględzin automatu oraz wynik eksperymentu procesowego). Szczegółowy opis eksperymentu zawarty w protokole kontroli potwierdza, że gry na urządzeniu Apex Hot Magic Fruits nr [...] miały charakter losowy, gdyż grający po przyciśnięciu przycisku na klawiaturze sterującej nie miał żadnej możliwości oddziaływania na układ symboli graficznych i moment zatrzymania gry, a więc nie miał żadnego wpływu na wynik gry, i jej wynik był dla niego nieprzewidywalny. Urządzenie było eksploatowane w celach komercyjnych skoro przeprowadzenie gry wymagało zasilenia monetami. Należy poza tym podkreślić, że: 1) skontrolowany lokal nie był kasynem gry; 2) podmiotem urządzającym gry hazardowe bez stosownego zezwolenia - koncesji (organizatorem gier) była strona. Okolicznością bezsporną było to, że strona skarżąca była stroną umowy dzierżawy z dnia [...].05.2014 r. zawartą z Sp. X (wraz z aneksami) Strona w okresie od [...] sierpnia do [...] września (aneks do umowy dzierżawy z [...] sierpnia 2014 r. miała uzyskiwać [...] % od sumy przychodów w danym miesiącu od urządzenia zainstalowanego w przedmiotowym lokalu. Dokonując analizy poszczególnych zapisów umowy, organy zasadnie podniosły, że czynsz pobierany od właścicieli automatów płatny był od chwili uruchomienia urządzeń do miesiąca w którym urządzenia przestały być eksploatowane, co wskazuje, że czynsz ten nie był czynszem płaconym za dzierżawę powierzchni, ale był związany ściśle z eksploatowaniem automatów. W interesie skarżącego było więc zadbać o działanie automatu (włączanie automatu, kontakt z serwisantami). Skarżący mając wiedzę, że działalność w zakresie gier hazardowych jest rodzajem działalności koncesjonowanej, podjął się organizowania w swoim lokalu gier na automacie udostępniając lokal, czerpiąc korzyści bezpośrednio z gier na tym automacie. Funkcjonowanie automatu w lokalu skarżącego było w interesie skarżącego. Tym samym skarżący wyczerpał desygnaty pojęcia "urządza". Potwierdził to sam skarżący, który zeznał, że włączał zasilanie automatu oraz kontaktował się z serwisantami w przypadku awarii. Sądowi wiadomo również z urzędu, że Skarżący urządzał uprzednio w przedmiotowym lokalu gry na innych automatach, o czym orzekł WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1414/15. W konsekwencji skarżący podlega karze pieniężnej, jako urządzający gry. Po stwierdzeniu, że gry na badanym automacie strona urządzała poza kasynem gry oraz że gry te odpowiadają warunkom przewidzianym w art. 2 ust. 3 u.g.h., można przejść do oceny działań organów celnych w zakresie zastosowania unormowań dotyczących nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej. Podstawowe znaczenie mają tutaj postanowienia art. 89 ust. 1 u.g.h., statuujące odpowiedzialność administracyjną w postaci kary pieniężnej, której podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Wskazać należy, że brak notyfikacji stosownych przepisów u.g.h. nie wyklucza dopuszczalności stosowania art. 89 tej ustawy. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącego odnośnie do technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jak i odnośnie do charakteru relacji zachodzącej między tym przepisem a art. 14 ust. 1 tej ustawy. Zagadnienie to przesądził ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny, w uchwale składu siedmiu sędziów z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16; dostępny: CBOSA), stwierdzając w niej, że: "1. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r., Nr 204, s. 37 ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy; 2. urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612, ze zm.)". Samo urządzanie gier hazardowych bez koncesji i zezwolenia - od 14 lipca 2011 r., także bez dokonania zgłoszenia, lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry - jest penalizowane na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i podlega karze w wysokości 100% przychodu. Z tego wynika, że na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Przepis art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. dotyczy natomiast "urządzającego gry" - czyli "podmiotu", wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt. Tego rodzaju zabieg służy identyfikacji sprawcy i prowadzi do wniosku, że podmiotem tym jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym miejscu - czyli poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna, której przecież - co wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialności, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Analizowana uchwała - na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. - pośrednio wiąże każdy skład orzekający sądu administracyjnego, który może od niej odstąpić jedynie pod warunkiem przedstawienia składowi siedmiu sędziów NSA zagadnienia prawnego wynikającego z jej treści do ponownego rozważenia oraz pod warunkiem podjęcia przez taki skład NSA nowej uchwały, prezentującej odmienne stanowisko prawne. Skład Sądu, orzekający w niniejszej sprawie, podziela pogląd wyrażony przez NSA w sentencji uchwały z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16). W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budził wątpliwości w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i dał podstawę do uznania, że skarżący był osobą urządzającą gry na automacie wspólnie z podmiotem, który był dysponentem urządzenia o nazwie Apex Hot Magic Fruits nr PLD [...] - znajdującym się w chwili kontroli w jego lokalu. Sąd nie dopatrzył się ponadto w zaskarżonej decyzji innych niż będące podstawą zarzutów skargi naruszeń prawa, implikujących wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Z tych względów - stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.