III SA/Po 846/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu 2 marca 2021 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku o wstrzymanie wykonania, w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowego G. Sp.j. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] września 2020 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] września 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z [...] stycznia 2020 r., nr [...], wymierzającą spółce Przedsiębiorstwo Usługowo Handlowe G. Sp.j. karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu niewywiązania się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. W skardze wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spółka wskazała, że w związku z dramatyczną sytuacją związaną z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-Cov-2 i wprowadzonymi obostrzeniami utraciła większość atrakcyjnych zleceń. Obecnie stara się podejmować takie działania, które pozwolą na zabezpieczenie słusznego interesu pracowników oraz ochronią ich przed ewentualnymi grupowymi zwolnieniami. Wprowadzone ponownie powszechne ograniczenia odbijają się negatywnie na ilość realizowanych przewozów. Wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki, które w głównej mierze odbiją się na pracownikach przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części. Do okoliczności tych przywołany przepis kwalifikuje – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Szkoda z art. 61 § 3 P.p.s.a. to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia bądź jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei, trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Strona domagająca się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinna uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku i poprzeć je dokumentami potwierdzającymi prawdziwość podanych okoliczności. Wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. Wobec tego strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony, o której stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazanie przez skarżącą spółkę – w sposób bardzo ogólny – na pogorszenie jej sytuacji, które nastąpić miało wskutek wprowadzonego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego związanego z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, nie pozwala na dokonanie przez tut. Sąd oceny zasadności zastosowania środka ochrony z art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak jest bowiem możliwości – wobec nie podania przez spółkę jakichkolwiek bardziej szczegółowych informacji popartych stosowną dokumentacją – dokonania analizy aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej spółki. Sąd nie może w konsekwencji stwierdzić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie rodzi dla skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.