III SA/Po 762/22

Dnia 17 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Marzenna Kosewska (sprawozdawca ) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2023 roku sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego uzgodnienia projektu decyzji na udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny oddala skargę.

Pismem z 24 marca 2022 r. (data wpływu do urzędu: 28 marca 2022 r.) Starosta [...] przesłał Wójtowi Gminy [...], do uzgodnienia, projekt decyzji o udzieleniu M. N., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą: Firma [...], koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego [...] w miejscowości [...] działka nr [...], obręb [...] gmina [...] Wójt Gminy [...] postanowieniem z 06 kwietnia 2022 r. nr [...], wskazując na art. 106 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej jako K.p.a.), art. 23 ust. 2a pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2021 r., poz. 1420 z późn. zm., dalej jako P.g.g.) uzgodnił negatywnie przedłożony projekt decyzji. Uzasadniając napisał, że zgodnie z art. 23 ust. 2a pkt 1 P.g.g. wydobywanie kopalin ze złóż, w odniesieniu do działalności prowadzonej poza granicami obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga opinii [powinno być: uzgodnienia – uwaga Sądu] przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta - właściwego ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności. Złoże kruszywa naturalnego [...] zostało udokumentowane na podstawie dokumentacji geologicznej, zatwierdzonej decyzją Starosty [...] z 23 lipca 2021 r. Wydobycie kopaliny byłoby prowadzone systemem lądowym zabierkowo-ścianowym, dwoma piętrami eksploatacyjnymi. Planowana rekultywacja terenów poeksploatacyjnych miałaby być prowadzona w kierunku rolnym lub rolnym ze zbiornikiem wodnym. Dalej napisał Wójt, że w myśl art. 23 ust. 2a pkt 1 P.g.g. kryterium uzgodnienia jest nienaruszanie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości, określonego w sposób przewidziany w art. 7. Zgodnie z tym przepisem, podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach (art. 7 ust. 1), natomiast w przypadku braku miejscowego planu, podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach (art. 7 ust. 2). Wójt wskazał, że teren, na którym planowane jest przedsięwzięcie, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z przepisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia 4 grudnia 2020 r., obszar na którym planowana jest inwestycja stanowią tereny rolnicze klasy gruntów IV-VI. Przepisy studium ("Kierunki rozwoju gminy...", Tom II, rozdział 8, str. 35) ustalają wprost, że "Na rysunku Studium nie wyznacza się terenów eksploatacji kruszywa naturalnego". Wójt ocenił, że planowane wydobycie złoża naruszy sposób wykorzystywania nieruchomości ustalony w Studium, zaś w jego wyniku nie będzie możliwe zagospodarowanie terenu w sposób zgodny z jego zapisami. Naruszenie ustaleń Studium przez wydobycie kruszywa będzie polegało na tym, że zmienione zostaną kierunki uwarunkowania i rozwoju dotyczące terenów rolniczych. Wójt ocenił, że przeznaczenie pod tereny rolnicze klasy gruntów IV-VI nie stanowi jednocześnie przeznaczenia pod wydobycie kruszywa naturalnego. Powołał się na orzecznictwo, w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2019 r., II GSK 117/19 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej jako CBOSA), że sposób wykorzystania nieruchomości musi być ustalony przez odniesienie do jej przeznaczenia w Studium, co oznacza, że wykorzystanie nieruchomości ma być zgodne z jej sposobem przeznaczenia, a cele rolne nie obejmują prowadzenia kopalni odkrywkowej. Zgodnie natomiast z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 sierpnia 2020 r., III SA/Po 34/20 (CBOSA) udokumentowanie złoża kruszywa naturalnego samo w sobie nie przesądza o możliwości jego eksploatacji, a tym samym udzielenia koncesji na wydobywanie. Nie może ona bowiem naruszać sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium (art. 23 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 P.g.g.). W zażaleniu M. N. (dalej także jako strona, skarżący) zarzucił naruszenie art. 7 ust. 2 P.g.g. poprzez jego błędną wykładnię oraz bezpodstawne uznanie, że wykonywanie planowanej działalności naruszy sposób wykorzystania nieruchomości ustalony w Studium. Ocenił, że planowana działalność polegająca na wydobywaniu kruszywa naturalnego oraz bieżąca rekultywacja w kierunku rolnym nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami Studium i tym samym nie naruszy ustaleń, przewidujących wykorzystanie przedmiotowej nieruchomości jako tereny rolne. Podkreślił, że przepisy P.g.g. nie wymagają stwierdzenia, że prowadzenie działalności obejmującej wydobywanie kopalin ze złóż jest zgodne z ustaleniami studium, przeprowadzenia oceny co do tego, czy podjęcie lub prowadzenie zamierzonej działalności narusza (unicestwia) przeznaczenie nieruchomości ustalone w studium. Zdaniem strony ustawodawca wskazuje na zakaz doprowadzenia do sytuacji, by prowadzenie działalności na podstawie koncesji doprowadziło do uniemożliwienia korzystania z nieruchomości w sposób określony w studium. W konsekwencji do uzgodnienia decyzji na wydobywanie kopalin ze złóż nie są konieczne przepisy studium wskazujące na dopuszczalność takiej działalności. W zażaleniu podkreślono, że powierzchniowa eksploatacja złoża kruszywa nie oznacza ostatecznego sposobu wykorzystywania nieruchomości. Jak wskazano we wniosku, obszar wydobycia będzie docelowo na bieżąco rekultywowany w kierunku rolnym i takie jest docelowe zagospodarowanie terenu objętego wnioskiem. Zdaniem żalącego się, do wydania zgody na wydobywanie kopalin ze złóż nie są konieczne przepisy wskazujące na dopuszczalność takiej działalności (wyrok WSA w Gdańsku z 27 września 2017 r., II SA/Gd 379/17; CBOSA). Zdaniem strony, dopiero wykazanie przez organ administracji publicznej, że działalność wydobywcza, opisana we wniosku o wydanie koncesji, unicestwia przeznaczenie nieruchomości opisane w studium, uzasadnia odmowę udzielenia zgody na wydobywanie kopalin ze złóż. Postanowieniem z 20 maja 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 123 § 1 i art. 144 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. SKO podzieliło pogląd organu I instancji, że działalność planowana przez stronę na przedmiotowej działce, naruszałaby sposób korzystania z tej nieruchomości, oznaczony w studium. Wydobywanie kopaliny nie jest bowiem zgodne z zapisami uwarunkowań i kierunków zagospodarowania tego terenu. Prowadzenie eksploatacji złoża kruszywa naturalnego wyklucza jednoczesne korzystanie z tego terenu w sposób zapisany w studium, jako teren rolniczy. Przewidywana zatem działalność wnioskodawcy (nawet przy uwzględnieniu zamierzonej rekultywacji w kierunku rolnym) zdaniem SKO ewidentnie stoi w sprzeczności z funkcją tego terenu i narusza postanowienia studium. Ustalenia studium wyłączają prowadzenie działalności wydobywczej na obszarze działki, gdyż określony w nim sposób wykorzystania tej nieruchomości nie pozwala na inną funkcję terenu niż rola. Na opisane postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M. N., domagając się uchylenia postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił obrazę: 1. art. 7 ust. 2 P.g.g. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że podejmowanie działalności określonej ustawą jest możliwe tylko wówczas, gdy działalność ta jest wprost zgodna z założeniami studium, podczas gdy zdaniem skarżącego wystarczy, by działalność ta nie była sprzeczna z postanowieniami studium i nie uniemożliwiała wykorzystania nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w studium; 2. art. 7 ust. 1 i ust. 2 P.g.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przedmiotowe studium uniemożliwia eksploatację złoża [...], podczas gdy ww. studium nie zawiera żadnych ustaleń zakazujących eksploatacji złóż lub ograniczających możliwość ich wydobycia na terenach rolnych; 3. art. 8 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz nieodstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; 4. art. 6 ust. 1 i art. 8 ust 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie, polegające na ograniczeniu wykonywaniu działalności gospodarczej. Uzasadniając napisał, że przed wejściem w życie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, podejmowanie eksploatacji odkrywkowej było możliwe jedynie wówczas, gdy było zgodne z miejscowym planem, a w przypadku jego braku - ze studium. Innymi słowy, miejscowy plan lub studium musiało wprost przewidywać możliwość prowadzenia powierzchniowej eksploatacji jako formy zagospodarowania nieruchomości gruntowych. Wraz z wejściem w życie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze warunek ten uległ liberalizacji. Obecnie "podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości, które to przeznaczenie określa miejscowy plan, a w przypadku jego braku - studium. Zdaniem skarżącego owa "niesprzeczność" oznacza, że możliwe jest prowadzenie działalności wydobywczej nie tylko wtedy, gdy miejscowy plan lub studium wyraźnie dopuszczają taką działalność, ale także wtedy, gdy miejscowy plan lub studium o takiej działalności w ogóle nie wspominają. Skarżący podkreślił, że po zakończeniu eksploatacji zasobów powstanie wyrobisko poeksploatacyjne, częściowo zawodnione, które planuje się zagospodarować w kierunku rolnym lub rolnym ze zbiornikiem wodnym, a projektowana rekultywacja polegać będzie, w pierwszym etapie na wypełnieniu powstałego wyrobiska masami ziemnymi, w drugim etapie na odtworzeniu warstwy urodzajnej i przywrócenie terenu złoża do produkcji rolnej. Zatem nie zostanie naruszony rolny kierunek rozwoju terenu. Ponadto w studium na stronie 67 wskazano, iż na terenach całej gminy dopuszcza się lokalizację stawów rybnych oraz wód powierzchniowych. Utworzenie na terenie działki [...] obręb [...] stawów rybnych lub wód powierzchniowych wymaga wydobycia złoża, w wyniku czego powstanie zbiornik wodny (woda powierzchniowa) który może zostać zagospodarowany w kierunku rolnym, jako staw rybny. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, przez co skarga podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako P.p.s.a.) sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO w P. z 22 lipca 2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] którym Wójt negatywnie uzgodnił projekt decyzji o udzieleniu skarżącemu koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego w miejscowości [...] Zgodnie z art. 23 ust. 2a pkt 1 P.g.g. udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż wymaga uzgodnienia z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności. W myśl art. 106 K.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§ 1). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (§ 5). Uzyskanie zgody organu współdziałającego jest zatem jednym z warunków wydania decyzji udzielającej skarżącemu koncesji na wydobywanie kopalin. Negatywne uzgodnienie projektu decyzji, tak jak w niniejszej sprawie, jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne (tu: Starosty [...]). Oceniając postanowienia wydane w sprawie, w pierwszej kolejności należy wskazać na art. 9 ust. 1 P.g.g., zgodnie z którym, jeżeli ustawa uzależnia rozstrzygnięcie organu administracji od współdziałania (uzgodnienia lub wyrażenia opinii) z innym organem administracji, zajmuje on stanowisko nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia projektu rozstrzygnięcia. W myśl ust. 2 tego artykułu, jeżeli organ współdziałający nie zajmie stanowiska w terminie określonym w ust. 1, uważa się, że aprobuje przedłożony projekt rozstrzygnięcia. W ust. 3 tego artykułu ustawodawca zastrzegł, że termin do zajęcia stanowiska jest zachowany, jeżeli przed upływem 14 dni od dnia doręczenia wniosku o zajęcie stanowiska w sprawie organ współdziałający doręczył postanowienie w tej sprawie lub dokonał jego wysyłki. W niniejszej sprawie Starosta [...] doręczył projekt rozstrzygnięcia Wójtowi Gminy [...] w dniu 28 marca 2021 r. (k. 1). Postanowienie organu I instancji, wydane 06 kwietnia 2022 r., zostało wysłane 11 kwietnia 2022 r. (k. 64, 66). Sąd stwierdza, że organ I instancji zachował termin do uzgodnienia projektu decyzji. Uzgodnienie dotyczy oceny projektu decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. W art. 23 ust. 2a in fine P.g.g., kryterium uzgodnienia jest nienaruszanie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości określonego w sposób przewidziany w art. 7. W myśl tego przepisu, podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach (ust. 1), zaś w przypadku braku miejscowego planu, podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach (ust. 2). W sprawie jest poza sporem, że działka wskazana we wniosku nie jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Politykę przestrzenną gminy określono w uchwale nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] Jak wskazał organ I instancji, zgodnie ze Studium, obszar na którym planowana jest inwestycja to tereny rolnicze klasy gruntów IV-VI. Co więcej, w przepisie studium (Tom II "Kierunki rozwoju gminy...", rozdział 8 "Kierunki eksploatacji kruszywa naturalnego", str. 35) zastrzeżono, że na rysunku Studium nie wyznacza się terenów eksploatacji kruszywa naturalnego. Przez co należy rozumieć, że Rada Gminy [...] w studium zablokowała możliwość wydobywania kruszywa naturalnego na całym obszarze gminy, w tym także na terenach rolnych. Sąd zaznacza, że wprawdzie złoże kruszywa naturalnego, które skarżący planuje wydobyć, nie jest skatalogowane w studium (Tom I "Uwarunkowania rozwoju gminy", rozdział 2.2 "Budowa geologiczna i warunki gruntowe", s. 14), ale tu nie ma błędu, bowiem studium zostało uchwalone 04 grudnia 2020 r. natomiast przedmiotowe złoże kruszywa naturalnego zostało udokumentowane i zatwierdzone później, decyzją z 23 lipca 2021 r., co wprost wynika z projektu decyzji o udzieleniu koncesji. Powyższe nie ma jednak znaczenia w sprawie, skoro obszar na którym inwestycja jest planowana, to tereny rolnicze, zaś na całym obszarze gminy obowiązuje zakaz wydobywania kruszywa naturalnego. W art. 7 ust. 2 P.g.g. ustawodawca stanowi, że w przypadku braku planu miejscowego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej tą ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium. Nienaruszanie zamierzoną działalnością określonego tak przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości wskazano w art. 23 ust. 2a P.g.g., jako kryterium uzgadniania przez właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta) decyzji dotyczących tej działalności, w tym koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż. Punktem odniesienia w przytoczonych przepisach jest studium, jako całość (por. wyrok NSA z 11 lutego 2021 r., II GSK 1219/20; CBOSA). Sąd w pełni podziela wykładnię art. 7 ust. 2 w zw. z ust. 1 P.g.g., dokonaną przez NSA w wyroku z 24 lipca 2015 r., II OSK 3061/13 (CBOSA). NSA wskazał, że ustawodawca zasadniczo uzależnił możliwość podejmowania i wykonywania działalności określonej w ustawie (w tym wydobywania kopalin) od przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jest to zasada. W ustępie drugim art. 7 P.g.g. uwzględnił jednak, że sporządzanie miejscowych planów zasadniczo nie jest obowiązkowe, a przeważająca cześć terytorium Polski nie jest pokryta takimi planami, i mając na względzie potrzebę zapobieżenia sytuacjom, w których prowadzenie działalności określonej ustawą (np. wydobywanie kopalin) nie byłoby możliwe ze względu na nieuchwalenie miejscowego planu, ustawodawca dopuścił prowadzenie takiej działalności także na terenach, na których nie obowiązują plany miejscowe, pod warunkiem wszakże, że działalność ta nie naruszy sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium oraz w przepisach odrębnych. NSA ocenił, że treść art. 7 ust. 2 P.g.g. nadaje zatem studium – w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – charakter normatywny w tym znaczeniu, że od niektórych jego postanowień zależy dopuszczalność podejmowania i wykonywania działalności określonej ustawą P.g.g. Postanowienia te mają ustalać sposób wykorzystania nieruchomości. Zatem żadne inne kryterium - określone w studium – niż sposób wykorzystania nieruchomości, nie może determinować dopuszczalności prowadzenia działalności wydobywczej. Należy zatem podkreślić, że istnienie złoża kopalin samo w sobie nie przesądza o możliwości jego eksploatacji, nie może ona bowiem naruszać sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium. Mimo takiego istnienia i jednocześnie naruszenia sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium, wydobycie kopalin nie będzie dopuszczalne (por. wyrok WSA w Poznaniu z 12 sierpnia 2020 r., III SA/Po 34/20; CBOSA). Zdaniem Sądu wydobycie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego wskazanego we wniosku, naruszyłoby sposób wykorzystania nieruchomości ustalony w studium, obowiązującym w Gminie [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, co następuje. Najdalej idącym zarzutem skargi jest wywód, że wystarczy by planowana działalność nie była sprzeczna z postanowieniami studium i nie uniemożliwiała wykorzystania nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w studium. Zarzut ten nie jest zasady. Sąd stwierdza, że podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 18 kwietnia 2019 r., II GSK 117/19 (CBOSA), wyroku wskazanym zresztą przez organ I instancji. W przywołanej sprawie NSA ocenił, oddalając skargę kasacyjną inwestora któremu odmówiono uzgodnienia koncesji na wydobywanie kruszywa, że sposób wykorzystania nieruchomości musi być ustalony przez odniesienie do jej przeznaczenia w Studium, co oznacza, że wykorzystanie nieruchomości ma być zgodne z jej sposobem przeznaczenia, a cele rolne nie obejmują prowadzenia kopalni odkrywkowej. NSA nie podzielił poglądu skarżącego kasacyjnie, że dozwolona jest w takim obszarze każda działalność, która nie została wskazana jako zakazana. Dalej Sąd wskazuje, że podziela także pogląd zawarty w innym wyroku NSA, z 11 lutego 2021 r., II GSK 1219/20 (CBOSA). NSA ocenił, także oddalając skargę kasacyjną inwestora któremu odmówiono uzgodnienia koncesji na wydobywanie kruszywa, że skoro w studium działka jest położona na terenie oznaczonym ZL – jako tereny z przewagą lasów i zalesień oraz obiektów gospodarki leśnej, oznacza to, że planowana działalność polegająca na wydobywaniu kruszywa naturalnego na terenie działki, nie jest zgodna z treścią studium, zatem brak jest podstaw do pozytywnego uzgodnienia zamierzonej działalności. Sąd ocenia jako wadliwy kolejny zarzut skargi, że przedmiotowe studium nie zawiera żadnych ustaleń zakazujących eksploatacji złóż lub ograniczających możliwość ich wydobycia na terenach rolnych. Z dotychczasowych uwag wynika bowiem jasno, że nie ma potrzeby umieszczania w studium takiego zakazu lub ograniczenia, dotyczącego terenów rolnych. Zarzut skargi dotyczący nadmiernego ograniczenia wykonywania działalności gospodarczej, w ocenie Sądu nie może zostać uwzględniony w sprawie dotyczącej zgodności planowanej działalności ze studium. Poza granicami sprawy dotyczącej uzgodnienia projektu koncesji na wydobywanie kopaliny znajduje się bowiem ocena legalności ustaleń studium. Jeżeli intencją skarżącego jest zakwestionowanie zgodności z prawem poszczególnych ustaleń studium, to właściwą drogą wyeliminowania danego przepisu jest zaskarżenie go, inicjując stosowne postępowanie. Przy ocenie obu postanowień wydanych w kontrolowanej sprawie sprawdzeniu podlega to, czy ustalenia studium zostały prawidłowo zinterpretowane, przez organ uzgadniający projekt decyzji. Marginalnie Sąd zaznacza, że powołana w skardze ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej nie obowiązuje już od kilku lat. Trzeci zarzut skargi nie został uzasadniony i nie jest do końca zrozumiały. Nawet jeśli przyjąć, że skarżący przez "sprawę" rozumie wpadkowe postępowanie w ubieganiu się o uzyskanie koncesji na wydobywanie kopaliny, to w skardze nic nie napisano o praktyce uzgadniania projektów decyzji o udzieleniu koncesji na wydobywanie kopaliny, na podstawie przedmiotowego studium, przez Wójta Gminy [...] Jako bezzasadny Sąd ocenia także argument skargi dotyczący rekultywacji terenu, że po zakończeniu eksploatacji zasobów powstanie wyrobisko poeksploatacyjne, częściowo zawodnione, które planuje się zagospodarować w kierunku rolnym lub rolnym ze zbiornikiem wodnym, zatem nie zostanie naruszony rolny kierunek rozwoju terenu, przy czym w studium dopuszczono na terenach całej gminy lokalizację stawów rybnych oraz wód powierzchniowych. Mając na uwadze jednoznaczne ustalenia przedmiotowego studium, któremu przepis art. 7 ust. 2 P.g.g. nadaje charakter normatywny (wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), planowana rekultywacja terenu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia (por. ww. wyrok WSA w Poznaniu z 12 sierpnia 2020 r., III SA/Po 34/20; CBOSA). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.